Jawel, ondanks een drie maanden lange comateuze toestand, de gastrubriek leeft nog. Wegens de lange afwezigheid leek het me verstandig niet direct met de gewoonlijke woensdagdeur in huis te vallen, maar te wachten tot donderdag. Ik zou ook gewoon kunnen zeggen dat ik het tegen gisteren niet klaar had gekregen. Maar dat doe ik niet. Enfin, een rubriek met succes gereanimeerd dus, en niet zomaar. Gereanimeerd ter bespreking van een traditie die reeds langer meegaat dan het gros van de wmggs-schrijvers: De Night Of The Proms.
Robin De Clercq, u intussen gekend, had de eer om op 6 november 2008 het Sportpaleis in Antwerpen te mogen betreden om dit spektakel mee te mogen maken. Aan zij die dit gebeuren altijd al aan zich hebben voorbij laten gaan raad ik aan tickets te boeken voor 2009, want dan is het de 25e editie, en zal het zo mogelijk nog harder knallen dan anders.
Het Sportpaleis is een merkwaardige zaal. Er is plaats voor zo’n 13.500 personen, en bij een gemiddeld optreden zijn zo’n 12.000 plaatsen bezet, maar als een mens voor aanvang van het concert even rondkijkt, lijken er hoogstens een paar duizend koppen aanwezig. Het is pas als, door een ware mensenzee die richting auto of bus wandelt, er een halfuur gewacht moet worden alvorens er beweging komt op de parking, dat het “oké, misschien tóch 12.000 man“-besef binnensijpelt.
Zo rond 20u15 had deze 6 november het merendeel van het publiek een plaats gevonden en kon het laatste kwartier in een rotvaart wegtikken. En zoals dat dan gaat bij de meeste concerten is er plots duisternis en gaat het volk uit de bol. Speciaal aan de Night Of The Proms-duisternis was dat een groot deel van het publiek een groen, rood of blauw lichtje gekregen had. Deze werden en masse in de lucht gestoken, wat een betoverende kleurenzee opleverde die door het Sportpaleis leek te walsen.
Carl Huybrechts, een al even vaste waarde als de Night Of The Proms zelf, verwelkomde alle aanwezigen en beloofde een pracht van een avond. Men mag van Carl Huybrechts zeggen wat men wil, maar de NOTP-presentatie verzorgt hij vlekkeloos. De eerste show die hij aankondigde waren de Angels In Harlem Gospel Choir.
In New York City had enkele jaren geleden de eer een ware gospel-misviering mee te maken. Ik was stevig onder de indruk en nu dus ook vol hooggespannen verwachtingen. Beweren dat deze verwachtingen niet ingelost werden, zou een grove leugen zijn. In tegendeel, ze werden meer dan ingelost! Gospel is een fenomeen, gospel in het Sportpaleis is al helemaal legendarisch. De succesformule van de Night Of The Proms is dat de artiesten hun bekendste werk brengen, zo ook de Angels In Harlem, die de spits afbeten met “Oh Happy Day”. De sfeer was gezet, de ambiance was voelbaar en de keelkrop was aanwezig.
De artiestenvolgorde in de komende bespreking zal niet overeenkomen met de feitelijke volgorde tijdens de Night Of The Proms zelf, maar aangezien dat van een niet al te groot belang is, zal ik gewoon proberen over elk van de optredens een kleine bespreking te bieden. Beginnen kan bijvoorbeeld bij Igudesman & Joo.
Een merkwaardig duo, een Koreaanse pianist en een Russische violist, dat klassieke muziek probeert te brengen met humoristische toon. Een opzet waar ze ruimschoots in slaagden met wervelende performances doorheen de hele avond. Alles passeerde de revue, van (“and now…”) Mozart tot James Bond-tunes. Over dit laatste de enige kritische noot van de avond: waarom ineens een reclamespot voor de nieuwste James Bondfilm? Ongepast, me dunkt. Maar over het optreden van het duo geen enkel negatief woord, in tegendeel, je zou al een stevige zuurpruim moeten zijn om ze niet te kunnen appreciëren.
Midge Ure, bekend van de groep Ultravox en de wereldhit “Vienna”, die avond trouwens meesterlijk gebracht, was een meer dan waardige vervanger voor de met Tina Turner op tournee gaande John – “Music Was My First Love” – Miles.
Hij leidde de Electric Band, bracht enkele nummers en speelde een impressionant stukje gitaar.
Een al even vaste waarde als Carl Huybrechts is de special guest van de avond. Telkens een verrassing van formaat, al weet iedereen wel dat je geen Bruce Springsteen moet gaan verwachten. Gunther Verspecht, zanger van Stash en van die ene hit, “Sadness“, nam deze rol voor zijn rekening.
Een al te enthousiaste houding tegenover Gunther Verspecht heb ik niet, maar op de Night Of The Proms was hij absoluut te genieten. Hij bracht zijn hit en wist ook met andere nummers, en het begeleiden van de Angels In Harlem iets later op de avond, zeer te plezieren.
Tijd voor een kort overzichtje van zij die toch wel de drie publiekstrekkers van de avond mogen genoemd worden. Ten eerste was daar Sinéad O’Connor, ooit kaal en graatmager, nu harig en met pak aan.
Allemaal onbelangrijk, want wat een performances! Wat. Een. Stem. Net als Igudesman & Joo kwam ze herhaaldelijk terug gedurende de avond, en telkens opnieuw wist ze te betoveren.
Als tweede publiekstrekker stond Live op het programma.
Live zal zowat de stevigst rockende band van de avond geweest zijn, maar allerminst pretentieus. Ze brachten hun hits, en hoe! Ze waren sfeerbrengers first class en zorgden voor de grootste lichtjeszee van de avond met hun “I Am Overcome”.
Ten derde en misschien wel als grootste publiekstrekker kwam Simple Minds langs om hun dertig jarig bestaan nergens minder dan op de Night Of The Proms te komen vieren.
Hoewel ik geen kenner ben van Simple Minds, kon hun optreden mij zeer plezieren. Ze gaven het beste van zichzelf, herhaaldelijk knielende frontman en stevig scheurende gitarist incluis, en waren duidelijk publiekslieveling.
Er kan tenslotte niet over de Night Of The Proms gesproken worden zonder het symfonieorkest te vermelden… Bij deze: Il Novecento!
Topmuzikanten! Een stevige steunpilaar voor de Night Of The Proms, probleemloos switchend tussen genres, en perfect geleid door Robert Groslot.
De avond werd afgesloten met een gigantische eindact met alle artiesten tesamen op het podium. Als eerste nummer brachten ze “Imagine” van John Lennon, waarbij iedereen ging rechtstaan, vele lichtjes nog eens aangestoken en heen en weer gewapperd werden, en waarbij iedereen uiteraard begon mee te zingen. De avond was begonnen met een keelkrop en werd ook zo afgesloten. Als allerlaatste nummer werd nog “Give Peace A Chance” gebracht, wat nog een laatste keer zorgde voor flink wat gezang en geklap.
Dames, heren, ongedefinieerden, de Night Of The Proms is een aanrader! Het geheel heeft uiteindelijk een dikke drie uur (met klein halfuur pauze) geduurd en ik heb me persoonlijk geen seconde verveeld. Het was de ticketprijs, ocharme €34,00, meer dan waard! Een warme aanbeveling: pik een van de edities in 2009 mee, dat doe ik in alle geval!
Uw dienaar,
Robin De Clercq.
bron van alle foto’s (behalve Gunther): de officiële notp-website .
Aandacht: Donderdag is normaal Bram’s dag, en ook hij heeft vandaag voor een blogpost gezorgd die slechts een kleine neerwaardse scrollbeweging van uw ogen verwijderd is!
