Vorige week had ik geen blog ter jullie beschikking. Ik had hier echter een goede reden voor. Door het vele blokken stond mijn hoofd niet echt naar het schrijven van een cartoon.

Volgende week probeer ik opnieuw in gang te schieten, maar moest mijn overvolle hoofd tegen die tijd geen humor meer kunnen produceren, dan raad ik jullie volgende link aan:

http://blokattherminal2.wordpress.com/

Een blog die deze examenperiode in mijn kot zal worden onderhouden door alle vaste en tijdelijke aanwezigen. Veel leesplezier!

Om mijn misser van vorige week goed te maken, heb ik deze week ook nog een uiterst fijn filmpje klaar, dat ik samen met een vriend ineengebokst heb om een wedstrijd te winnen.

Op naar de examens!

Ook deze week hebben ik en mij zus weer een prachtig prentenverhaal voor jullie klaargestoomd. Alsjeblieft!

Verder heb ik ook, voor het eerst in mijn prille leven, eens een tekenfilm proberen ineen boksen. Ziehier het resultaat!

De examens zitten er weer eens aan te komen.  Net als elk jaar zullen wij allen grote hoeveelheden uiterst belangrijke informatie in onze hersenschors trachten te persen, geholpen door de mooiste uitvinding van deze planeet: de academische cursus.

Aangezien het lezen van deze literaire pareltjes de opperste concentratie vergt, en aangezien de gemiddelde student vervolgens wel andere dingen aan zijn hoofd heeft dan het lezen van een blog, heb ik besloten om deze examenperiode enkel nog cartoons te publiceren.

Muziekgerelateerde cartoons, wel te verstaan.

Ik zal hiervoor wekelijks de hulp inroepen van mijn grafisch bijzonder getalenteerde zus, die mijn wondermooie scenario’s op de meest exquize manier zal illustreren.

WMGGS wordt overigens de volledige examenperiode open gezet voor medecartoonisten. Heeft u ook een muziekgerelateerde cartoon die u dringend gepubliceerd zou willen zien? Stuur hem op, en binnen de twee dagen zal hij schitteren op WMGGS.

Zonder verdere omwegen:

Het is bijna Sinterklaas! De goede 500-jaar oude Turkse man met zijn gekrulde wandelstok en vlekkeloos witte baard zal de wereld ongetwijfeld opnieuw verbazen met zijn vrijgevigheid en onmetelijke vergevensgezindheid. Ja, ook Bush en Rumsfeld zullen van hem een kadootje krijgen. Want ach, een oorlog in Irak, dat zijn toch maar kwajongensstreken?

Ook op wmggs is de Sint reeds gepasseerd. Dankzij hem valt er deze week te genieten van een bijzonder aangename cdrecensie. Als de Sint op 6 december even vrijgevig is, zal ik een gelukkig man zijn. Zet de schoentjes maar al klaar!

Coldplay’s “Prospekt’s March” – het beste van twee werelden

‘Het mag niet als Coldplay klinken’. Met die richtlijn in gedachten ging producer Brian Eno aan de slag toen hij samen met Colplay hun 4de studioplaat “Viva La Vida” opnam. En voorwaar, het klonk uiteindelijk toch als Coldplay. Die hun uiterste best deden om niet als Coldplay te klinken. “Viva La Vida” kreeg daardoor lichtjes experimentele trekjes, met songs vol onverwachtse instrumentaria en effecten. Een spijtige zaak volgens sommigen, aangezien de intimistische eenvoud van hun eerste twee albums net datgene was wat de groep tot een wereldsucces had gemaakt.

Op “Prospekt’s March” lijkt Coldplay een aantal songs geparkeerd te hebben die Brian Eno geen plaats gunde op “Viva La Vida”. Zo krijgen we hier ondermeer een zeer geslaagde nieuwe versie van “Life In Technicolour” die, in tegenstelling tot het origineel, wél zang bevat (iets waar Eno zich fel tegen verzette). En een aantal van de songs (“Prospekts March” en “Now My Feet Won’t Touch The Ground”) hadden in hun eenvoud niet misstaan op de vroegste Coldplay-albums.

Deze EP is echter ook weer niet op álle vlakken zo’n grote stijlbreuk met het voorafgaande album. Verschilende songs sluiten perfect aan bij wat voorafging op “Viva La Vida”. “Glass Of Water”, “Rainy Day” en “Lost+” bezitten dezelfde grootsheid en gelaagdheid als de vroegere hitsingles “Viva La Vida” en “Violett Hill”. En belangrijker: ze moeten er zeker niet voor onderdoen. Uiterst geslaagde stadionpoprock die tegelijkertijd toch licht verteerbaar is. Coldplay op zijn best.

“Prospekt’s March” is in die zin het beste van twee werelden: de huidige en vroegere Coldplaystijlen ontmoeten elkaar hier in een uiterst harmonieus geheel. Alleen jammer dat het maar een dikke twintig minuten duurt: als volwaardige plaat had “Prospekt’s March” “ Viva La Vida” met vlag en wimpel overtroffen.

Terwijl de sneeuwkonijntjes hun witte oogjes uitkeken om vervolgens weg te smelten,

en de prehistorische goudvisjes voor hun leven zwommen,

schreef ik een recensietje van Ann Pièrlé’s laatste cd.

Ann Pièrlé – Singles & Rarities (***)

Ann Pièrlé heeft het allemaal. De stem, de looks, de uitstekende band… En nu dus ook haar eigen best– off cd. Eigenlijk wat vreemd om een dergelijke cd al uit  te brengen na slechts 3 albums en een live-cd, maar het wérkt. De songs op “singles & rarities” zijn het waard om samengebracht te worden op een compilatieschijfje. Kleppers als “Mud Stories”, “Sing song Sally”en “How Does It Feel”, maar evengoed minder bekende pareltjes als “Good Year” en “Mexico”.

De kracht van Ann Pièrlé en haar begeleidingsband White Velvet ligt hoofdzakelijk in de sfeervolle, vaak ook uitgebeende pianomelodieën, die de ongelooflijke zangcapaciteiten van de zangeres extra in de verf zetten. Het is een zangstem die de luisteraar bij het nekvel grijpt, en niet meer loslaat. Een aanpak die ook bij een band als Sioen voor het nodige succes heeft gezorgd. Op de eerste helft van deze dubbelcd (“Singles”) krijgen we zo een overzicht van hoe de band doorheen de tijd geëvolueerd is. Van de zuivere singer songwriter aanpak (“Mud Stories”), tot het volle, meer gelaagde geluid dat de band tegenwoordig produceert (“Jupiter”, “How Does It Feel”). Dat levert zoals reeds gezegd een uitstekend schijfje op, met al het beste van wat de band al heeft voortgebracht.

Het “Rarities” gedeelte zou de reden moeten zijn waarom ook mensen die alle cd’s van Ann Pièrlé reeds in huis hebben, deze cd zouden moeten aanschaffen. Echt ten volle slaagt het hier niet in. Een groot deel van “Rarities” bestaat immers uit live-uitvoeringen van reeds uitgebrachte songs, die niet genoeg verschillen van hun origineel om het de aparte aankoop waard te maken.  De grootste Ann Pièrlé- fans zullen hier dus, de paar uitzonderingen daar gelaten ( “Tower (remix)”,  “The Days of Pearly Spending”, “Marius had a Baby”,… ) niet veel nieuws ontdekken. Voor wie nog niet vertrouwd is met haar oeuvre, is “Singles & Rarities” daarentegen de uitgelezen cd om de ontdekkingstocht te beginnen.

Ik ben zonet terug van een optreden van Isobel Campbell en Mark Lanegan in  de Arendschouwburg te Antwerpen.

Een bijzonder vage foto, voor de gelegenheid ’sfeerbeeld’ gedoopt.

Het optreden was magistraal, hypnotiserend, meeslepend en verdomd verslavend, en het applaus op het einde leek te blíjven duren. Als ze nog eens naar België komen kan ik alleen maar zeggen: “GA DAT ZIEN!”. Maar genoeg over het optreden, laat ik het een beetje hebben over Isobel Campbell.

Isobel Campbell is kei-schattig.

Als een vrolijk gewond vogeltje zit ze zo bijvoorbeeld tijdens het zingen vaak de maat te volgen door met één van haar armen te flapperen. En toen het optreden even stil lag omdat een technicus een box aan het repareren was, ging het zo:

Isobel: ‘This would be the time where we could say something… if either of us spoke. Mark?’
Mark: ‘Don’t look at me!’

En even later, toen de box nog steeds niet hersteld bleek te zijn, maar dat niet essentieel was voor het nummer:

Isobel: ‘But we’re ready, aren’t we?’
Mark: ‘I’m ready.’
Isobel: ‘You’re always ready.’ (publiek schiet in de lach)
Isobel: He’s also very punctual. Not like me, I’m always late.

Ze spelen een nummer, waarna Campbell vrolijk:

‘I even missed my plane this morning!’

Of toen ze een nieuwe song aankondigde:

Isobel: This is another new song, we’re playing it for the first time.

Iemand in publiek: Wooohooo!

Isobel (wegwerpgebaar, beschaamd lachje): Pfffrt!

Schattig!

Vandaag geen blog, wegens het ziek zijn van mijn gitaar. Misschien morgen (misschien ook niet).

Al tientallen jaren staat Arno nu al op de planken, en nog steeds heeft de zanger overal enorm veel succes. De reden hiervoor werd nogmaals duidelijk dinsdagavond in de vooruit, waar hij er een ferme lap op gaf.

De set begon nochtans aarzelend, toen Arno een nieuw en vrij onbekend nummer op het publiek losliet. Een paar nummers later had de grommende, krijsende zanger met zijn uitstekende liveband (de gitarist ging zo fel te keer dat hij het drumstel bijna om zeep hielp) de zaal volledig op temperatuur. Die eerste paar nummers waren voornamelijk vrij onbekend nieuw werk, maar dat maakte niets uit. Het enthousiasme van de band straalde namelijk over op het publiek.

Toen vervolgens de echte klassiekers werden aangesneden kreeg Arno het publiek  helemaal op zijn hand. Lustig werd er meegezongen met ‘Oh La La La!’, ‘Putain Putain’ en ‘Bathroom singer’. Bij dat laatste nummer haalde Arno opnieuw zijn onder fans ondertussen befaamde cimbalen boven. Het was fantastisch om de zanger daarmee tekeer te zien gaan. Hij mepte ze met zo’n macht tegen elkaar dat het verwonderlijk was dat ze achteraf nog heel bleken te zijn.

Er werd natuurlijk niet alleen maar hard gefeest. Arno had immers ook een paar fantastische Franse chansons in zijn repertoire zitten. Toen de eerste noten van ‘Les yeux de ma mère’ weerklonken, werd het plotseling heel stil in de zaal. Het blijft een magisch nummer, dat hier live uitstekend gebracht werd.

Als afsluiter van het optreden werd ‘Les filles du bord de mèr’ nog een gigantisch succes. Iedereen zong zo vrolijk mee dat Arno het zelfs niet meer nodig vond om zelf verder te zingen. Weinig artiesten  beschikken over het talent om een publiek zover te krijgen. Arno deed het met gemak, en bezorgde ons zo een fantastische avond.

De Gentse Vooruit is de laatste tijd weer met een fantastisch initiatief bezig. Elke donderdagavond organiseren ze namelijk een gratis concert in het Vooruit -café. Vorige week was dat Barbie Bangkok, en mannen, het was in orde.

Barbie Bangkok maakt catchy poprock, die soms wat doet denken aan het vroegere werk van Zita Swoon. Live swingden ze als de beesten. De zanger ging helemaal op in zijn nummers, en geflankeerd door zijn bijzonder knappe xylofoonspeelster en bassiste leverden hij en zijn band donderdag dan ook een bijzonder strakke en stomende set af, waar ik zelfs met plezier voor had willen betalen.

Na hun optreden kocht ik Barbie Bangkok’s nieuwste cd, ‘People And Geometry’. Een paar luisterbeurten later moet ik zeggen best tevreden te zijn over mijn aankoop. Het is een bijzonder vrolijk plaatje, met opbeurende melodietjes en aanstekelijke teksten. Alleen werden de nummers live nog eens stukken swingender gebracht, wat waarschijnlijk lag aan het feit dat de cd niet met de liveband was ingespeeld, maar hoofdzakelijk door zanger Tom Goethals en drummer Laurens Smagghe. Hierdoor verloren de nummers op cd toch wat van hun spontaniteit en enthousiasme.

Donderdagochtend kreeg ik bovendien ook nog een uitnodiging toegestuurd voor een tribute concert aan Neil Young. Ik, als absolute Neil Young –leek, zei onmiddellijk toe. Ik had wel eens zin om die Neil wat beter te leren kennen, en het principe van een tribute concertje is zeer aan mij besteed. Verschillende goede zangers die verschillende goede nummers van een zeer goede artiest onder handen nemen: dat kan moeilijk misgaan, en is op zijn minst heel interessant.

Na mijn toezegging werd ik al onmiddellijk aangenaam verrast: dit was niet zomaar een tribute, er was een heuse sterrencast bijeengebracht om de ode tot een goed einde te brengen. Gert van K’s Choice, Ruben en Mario van Triggerfinger, Jan van Venus In Flames en Ilse van Neeka. Dit beloofde een heftig avondje te worden.

We vonden plaatsjes in het midden van de (bijna lege) eerste rij, wat ons recht voor Jan, Mario en Ruben plaatste. “We gaan een paar bekende, en een paar minder bekende liedjes spelen vanavond” sprak Jan. En warempel, dat deden ze ook.

Jan De Campenaere mocht de spits afbijten, en deed dat fantastisch. Zijn versie van ‘Tonight’s The Night‘ was ontzettend intens, en creëerde een mysterieus sfeertje, dat het publiek onmiddellijk meesleepte in het Neil Young-universum. Vervolgens zouden Ilse (prachtige Joni Mitchell –achtige zangstem), Ruben (bij de hardere nummers), en Gert (bij de zachtere nummers) ook het beste van henzelf geven.

De variatie aan zangers, en de originele manier waarop sommige nummers gebracht werden, zorgden ervoor dat de hoogtepunten elkaar bleven opstapelen. ‘My My/Hey Hey’, ‘Cortez The Killer’ en ‘Old Man’ waren slechts enkele van de vele kippenvelmomenten. Wel een beetje jammer dat er halverwege een pauze zat. Als één lange, bezwerende trip was het nog een stuk beklijvender geweest. En het moet gezegd zijn: Ilse, Bart, Ruben en Gert brachten de nummers op hun eigen manier vaak even goed als Neil Young zelf. Een dikke aanrader.

‘People and Geometry’, de nieuwste hitsingle van Barbie bangkok, valt gratis te verkrijgen op www.barbiebangkok.com . Videoclips van de groep zijn te vinden op www.vooruit.be/nl/event/1593/media#video .

Gisterenavond had ik het onnoemelijke voorrecht om voor het eerst in mijn prille bestaan een optredentje free jazz mee te maken. In een uiterst sympathiek cafétje dan nog wel. Sjongejongejonge.

De free jazz is, jullie hadden het nooit geraden, een muziektak binnen het jazzgenre. De meest experimentele bovendien. Jazz is steeds voor een groot stuk improvisatie, maar de free jazz spant qua spontaniteit echt wel de kroon. Geen vast metrum, geen vaste structuur. Akkoordenschema’s? Niet nodig. De free jazz heeft zijn naam niet gestolen. De muzikanten krijgen hier zodanig veel vrijheid dat het een wonder mag heten dat ze er überhaupt nog in slagen iets samenhangends te creëren.

En wat ze dan creëren klinkt vrij maf. Het is ontzettend fascinerend om muziek te horen waarvan je weet dat ze in real time gecreërd wordt. Zeer intens ook. Het heeft veel weg van bepaalde filmsoundtracks, maar door het vluchtige van het genre is elke performance een unieke soundtrack bij die bepaalde avond. Je wordt samen met de muzikanten volledig meegesleept in het moment, in een muzikale stroom die, net als een echte rivier, op bepaalde onverwachtse plekken plots harder, zachter, trager, sneller, volledig anders van sfeer kan zijn. Een muzikale ontdekkingstocht.

Gisteren bestond het free jazz –ensemble uit een drummer, een contrabassist, en een gitarist. Drie verschillende nationaliteiten ook: een Tsjech, een Spanjaard en een Belg, als ik mij niet vergis. Grote verschillen, prachtig samenspel. Fascinerend vooral, maar ik val in herhaling.

Aanvankelijk klonk het allemaal wat te avant-gardistisch. Het leek allemaal erg willekeurig. Je kreeg als luisteraar echt het gevoel dat, als ze jou één van die instrumenten in de handen zouden duwen, de muziek er niet wezenlijk onder zou lijden. Een amalgaampje van geluiden, waar de gesprekken van de mensen in het jazzcafé minstens even belangrijk bleken voor het uiteindelijke totaalgeluid als de muzikanten zelf.

Dat bleek echter maar een voorproefje. Na die eerste ietwat brave improvisatie volgden stukken die de luisteraar echt vastgrepen. Meer dan één luisteraar zat op bepaalde momenten zwijgend in het niets te staren, en volledig op te gaan in het mysterieuze sfeertje dat de muziek met zich meebracht. Het waren ook geen losse noten meer. Eén valse noot had de hele sfeer onmiddellijk gekelderd, maar ze bleef volledig achterwege.

De gitaar zat het grootste deel van het optreden het meest op de voorgrond. Het was dan ook het meest melodieuze instrument van de drie, dus dat viel te verwachten. De bas was dan weer heel onopvallend, maar ook dat toonde eigenlijk de klasse van de bassist. Hij wist zijn noten zo mooi op te bergen in het geheel, dat ze zonder te storen de improvisaties van de andere twee instrumenten versterkten. Waar ik echter het meest door verrast werd, was de drummer. Hij haalde geluiden uit zijn drumstel waarvan ik niet wist dat ze eruit vielen te halen, en deed dat allemaal met een vanzelfsprekendheid die deed uitschijnen dat hij elk geluidje van zijn drumstel kende, en bewust net dat ene had gekozen uit het hele gamma dat het instrument kon produceren. Misschien dat het mij meer bezighield dan de andere instrumenten omdat ik dat instrument het minst goed kende, maar het zag er toch een hele krachttoer uit.

En zo ging er een geslaagde free jazz -avond voorbij. Reken maar dat het niet de laatste was.

Ik heb vorige week trouwens een band leren kennen die ondertussen al 5 dagen nonstop uit mijn cdspeler galmt. Aangezien ik jullie deze muzikale harddrug niet wil onthouden, post ik hier nog gauw één van hun vele meesterwerkjes. Geniet!

The National – Slow Show

Meer horen van deze band? Volg volgende links:

Fake Empire

Mistaken For Strangers

Abel