Student Kick-Off ‘08

Op 24 september was het weer zover. Het Sint-Pietersplein werd overspoeld door talloze dronken studenten. Wat het verschil is met een doorsnee donderdagavond vraagt u? Wel, om te beginnen waren het er net dat íetsje meer dan gewoonlijk. En er stonden een hele hoop standjes. En er was muziek. En een kloeft van een podium. Toegegeven, de titel laat weinig aan de verbeelding over, maar voor wie nog niet mee was: de derde editie van Student Kick-Off was een feit, en ondergetekende was erbij. En geen beter onderwerp voor mijn eerste blog dit academiejaar dan een Student Kick-Off verslag me dunkt.

Het programma

Het programma van dit jaar volgde in grote lijnen het stramien van de vorige jaren:

- Iets belachelijks voor de zatte kloten die al vanaf de ochtend op de zuip gegaan zijn.
- Enkele onbekende groepjes omdat ze goedkoop zijn.
- Een tweetal deftige acts.
- Een steengoede afsluiter.

Dit jaar vertaalde zich dit als volgt:

- Get Ready.
- Enkele jonge bands wiens naam ik mij niet herinner en waarvoor ik te lui ben om ze op te zoeken.
- Team William.
- Freaky Age.
- Flip Kowlier.
- Clement Peerens Explosition.

Of, in mijn gedachtegang:

- *Glops*
- Wie?
- WOOHOO!
- Meh.
- Bwah.
- Hell yeah!

Genoeg ge-indrukt, op naar de optredens. Maak u geen zorgen, ik ben pas gaan kijken vanaf Team William dus u gaat echt geen Get Ready review moeten lezen op wmggs…YET!

Team William (www.myspace.com/teamwilliam)

Wie? TW zijn 4 vrolijke kerels die vrolijke muziek maken voor vrolijke mensen. Ze beschrijven zichzelf als IndiePOP en vooral de leuke keyboards springen eruit. En de bespeler van die keys des te meer, maar meer daarover later. Ze zijn reeds een drietal jaar bezig en hebben inmiddels een aardig palmares bijeengespeeld, waaronder een derde plaats op Humo’s Rock Rally ‘08 en winst in de Strijd der Lage Landen. Ze staan momenteel overigens in de finale van de TMF Road2Fame, en zouden het dus bijzonder op prijs stellen mocht u een sms’je “Fame 3″ willen sturen naar 3373. Want zoal Sam Goris zegt, “Een sms’je doet geen zeer”. Ander noemenswaardig feit? De frontman is nen De Decker, en dus familie van yours truly. Het is dus niet de eerste keer dat ik ze bezig zie, maar de vorige 3 keer hebben ze mij nog nooit teleurgesteld. Blijven proberen dus.

De set: Team William opende meteen met het nieuwe “Everything was a Verb” (te beluisteren op hun myspace) en zette daarmee ook onmiddellijk de toon voor wat een zonnige en catchy set zou worden. Catchy is ook het perfecte woord voor “Hotel”, met een Arne (voornoemde keyboardspeler) die stilaan op dreef begon te komen en dus zijn schoenen uittrok – wat naar goede gewoonte het begin betekende van een reis over het hele podium voor die schoenen. Wat wel brak met vorige optredens was de stem van de frontman, en dat is a very good thing. Waar Floris vroeger soms de neiging had om een soort “stemmetje” te maken op het podium lijkt hij deze gewoonte nu verleerd, en het resultaat is ernaar. Wat hij hopelijk nooit verleert echter zijn zijn kunsten als songwriter. Getuige: “London Lofi”, nog steeds een geweldig nummer en de dichtste benadering van een single die het kwartet tot op heden bezit. Verder volgden nog “70 percent” (maffe lyrics), “Denver” (poppy en uiterst dansbaar) en het knotsgekke “Lord of the Dogs” – met de obligatoire intro waarop de band collectief zijn instrumenten te lijf gaat. Het was helaas wat vroeg op de dag om het hele publiek mee te krijgen, maar dat liet Arne niet aan zijn hart komen, vrolijk rondhuppelend en schreeuwend op het podium. Een lichte pauze voor den arme keyboardspeler was dus op zijn plaats, en die vulde de band door even Sinterklaas te spelen en snoepjes het publiek in te smijten – dankuwel. Na dit korte intermezzo kwam “Season to Taste”, waarmee de band eerder de demopoll op Studio Brussel wonnen. Een kort intiem moment bracht de band tijdens “We are gangsters” (?), met Floris (zang, lead giaar) en Bert (bas en backing vocals) die toonden dat TW ook zonder maffe keyboardspeler uit de voeten kan. Arne kwam echter terug with a vengeance en een drumstokje moest het vergelden – tijdens “Sarah” verdween het, via een stuiter over het podium, het publiek in. “I’ve got a Way” (?) was verder nog leuk maar weinig memorabel, en met “Wake Her” (?) bewees de groep tenslotte dat ze ook tragere en ingewikkelder songstructuren aankunnen. Een wat atypisch einde voor wat weer eens een heel geslaagde set was. Dankuwel Team William, en tot binnenkort.

Freaky Age

Vervangen door: pitta age. Jummie. Burp.

Flip Kowlier (www.myspace.com/flipkowlier)

Wie? West-Vlaming. “In de Fik”. “Min Moaten”. U kent hem wel.

De set: Het mag u misschien verbazen, maar ik ben best wel te vinden voor Flipke. Fijne nummertjes, opt gemak, in een onherkenbare taal – bijna het Vlaamse equivalent van Sigur Ros (min de genialiteit dan). Tijdens het optreden was ik echter meer bezig met bonnetjes te kopen, pintjes te drinken te zeveren met de bende moaten die zich inmiddels verzameld had, dus een uitgebreide beschrijving van de set kan ik u niet geven. Wel kan ik u zeggen dat de nieuwe nummer bijlange niet het niveau van zijn vroegere werk halen. Drie keer nadenken dus eer u naar de platenwinkel stapt om “De Man van 31″ te kopen.

Clement Peerens Explosition (www.cpex.be)

En wij naar voren. De lichten worden gedimd, de gitaren gestemd, en bakken rook over het podium gespoten. Le plat de resistance est arrivé. Clement has arrived.

Wie? Ze noemen zichzelf de laatste ruige rockband van Vlaanderen. CPEX is het geesteskind van meestergenie Hugo Matthijsen, en brengt drie zware mannen in leren jekkers die zingen over de maatschappelijke problemen in de hedendaagse samenleving. Of het nu gaat over Foerwaaven, Janetten die gienen teruuggieven of Waaven die nor veeteevier kaaken, Clement kaart het aan. Luid, en in het Aantwaarps.Omdat vettige Swa (Bart Peeters) in Thailand zat werden Clement (Hugo Mathijssen, vocals en gitaar) en Sylvain (Ronny Mossuse, gitaar) ditmaal vergezeld door Den Dave (Dave Depeuter) op drum.

De set: CPEX speelde een best-off met werkelijk alle klassiekers die de groep reeds bezit. Van “Foorwijf” tot “Pinokkio”, van “Als ik er ene geef” tot “Dikke Lou”, ze kwamen allemaal aan bod en werden allemaal gesmaakt. Voeg daarbij nog een prachtige megalomane stage performance, hilarische binddteksten en een finale waarbij het hele plein “There’s only one Sylvain” bralt op de tonen van “You’ll never walk alone” en u krijgt een prachtige afsluiter.

Op naar huis

Tot zover dus Student Kick-Off 2008. Na nog ettelijke uren na te praten met de talloze nesten mensen die ik tegenkom kan ik voldaan huiswaarts keren. Wat hebben we geleerd vandaag? 1) Team William komt er, traag maar zeker. 2) Clement Peerens is The Truth.

Tot volgend jaar Student Kick-Off, moge de vierde editie nóg beter worden.

Nawoord: The Challenge

Dank aan mijn medebloggers voor hun reviews van Mongrel, jammer dat ze er niet van genoten hebben. Ik kijk echter reikhalzend uit naar een exemplaartje van “de laatste worp van Sam Goris” om jullie, de lezers, met een uitgebreide recensie te kunnen verblijden. “Life in Cartoon Motion” van Mika heb ik wel reeds kunnen bemachtigen, dus ik hoop één der komende weken u mijn bevindingen te mogen meedelen.

Tot dan beste lezers!

(TDD)

PS: Van de nummers met een (?) bij in de TW-recensie ken ik de correcte titel niet.
PS²: Hoezo, het is geen zondag?

Too late

Tomorrow comes, sorrow becomes his soul mate
The damage is done, the prodigal son is too late (too late)

- James Blunt, ‘Too Late’

Ja, ik heb een steek laten vallen. Starend naar de klok heb ik, in een vlaag van zinsverbijstering, mijn plicht als blogschrijver vorige week aan mij laten voorbijgaan.

Teveel werk, te weinig tijd, te moe of gewoonweg vergeten:

geen excuses.

Een blogschrijver komt niet te laat. Zelfs in tijden van oorlog en schaarste hoort hij zich, met klavier en beeldbuis onder de arm, aan te sluiten op de noodvoorziening van het plaatselijke ziekenhuis, opdat zijn lezers toch maar niet zonder tekst zouden komen te zitten.

Dat die lezers in zo’n geval waarschijnlijk geen internetverbinding ter beschikking hebben, is bijzaak.

Beste lezers, ik vraag jullie om vergiffenis. Op mijn blote virtuele knieën smeek ik jullie om een tweede kans. Nooit nog zal ik jullie zozeer in de steek laten.

Tenzij ik weer eens geen tijd heb natuurlijk.

Werken op Werchter, deel 4: zondag

Na duivelse donderdag, verrassende vrijdag en zympathieke zaterdag is het eindelijk tijd voor mijn laatste Werchterblog: zalige zondag. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat in de vorige drie érg lange Werchterblogs vrij veel werk is gekropen. Zoveel werk zelfs, dat ik het niet echt meer kon opbrengen om dit bij mijn vierde blog te evenaren. Daarom ben ik tot het wijze besluit gekomen dat deze vierde blog een heel stuk korter mocht worden. Hieronder: het resultaat.

Panic at the Disco (** ½) deed denken aan Good Charlotte, maar dan zonder de emo-attitude. Waarvoor hulde.

Anouk (***) was de verrassing van de dag.

The Kooks (*) waren dat niet.

Deus (**) speelde te veel op automatische piloot.

Hype van de dag: knappe meisjes met “Free hugs”-bordjes. Bende hippies.

Als bewakers stonden we deze keer aan… de parking, waar we werkelijk niéts, maar dan ook niéts te doen hadden. Bert suggereerde dat we beter een oogje in het zeil konden houden om de vele “Iraki bombers” die het ongetwijfeld op de Werchterse persparking gemunt zouden hebben, tegen te houden. Waakzaam en met een krachtige linkse in de aanslag hielden we ons klaar…

… om uiteindelijk toch tot het besef te komen dat de meeste Iraki bombers hun kruit waarschijnlijk al in Irak hadden verschoten.

Nadat we ons een tijdje bezig hadden gehouden met het uitdenken van enkele briljante filmscenario’s ( met in de hoofdrollen Edward Norton, Bruce Willis, Sharon stone en een pratende ringstaartmaki) passeerde er plots een grijs busje. Een gelaat achter het autoraam kwam mij erg bekend voor.

Ik: “Zeg, dat was Mauro!”

Bert: “Wie is Mauro?”

In ware paparazistijl verliet ik onze zitplaatsen, en trok ik, gsm in de aanslag, naar de busjesparking naast het artiestendorp. En jawel: zowel Mauro als Tom Barman bleken dit specifieke busje als vervoermiddel gekozen te hebben.

*klik*

 

De rest van de avond ging vrij onspectaculair voorbij. De volgende ochtend werden de tentjes afgebroken, de rugzakken gepakt, en werd de terugreis hervat. Wie denkt dat de reis daarmee ten einde was, zit er echter serieus naast. Het beste moment moest nog komen.

Iemand kwam tijdens de autorit immers op het idee om na vier dagen Werchter “eindelijk eens goede muziek op te leggen”. De raampjes werden opengedraaid, het volume op maximum gezet, en goede muziek in de cdspeler geinjecteerd. Headbangend verlieten we de plek die ons vier dagen aangenaam in de ban had gehouden. Volgend jaar opnieuw? Zeker weten.

Werken op Werchter, deel III: zaterdag

Zaterdag was zonder twijfel de dag waar ik het meest naar had uitgekeken. Gossip, The Hives, The Editors, Kings of Leon, Radiohead: als ik niet gratis was binnengeraakt, had deze line-up mij waarschijnlijk overhaalt tot het kopen van een dagticket.
 
Opnieuw was uitslapen er niet bij. Naast het lawaai op de camping, was ook het goede weer van de partij om ons slaappatroon te verstoren. Onze tent wist tegen tien uur ‘s ochtends een sprekende imitatie van een hoogoven neer te zetten, wat ons deed beslissen toch maar eens te gaan ontbijten. De gratis boterhammetjes waren goed, de sfeer ook, en toen de eerste band de dag (The Whigs) zijn set in gang zette, trokken we de wei op om er ten volle van te kunnen genieten. Geen onaangename muziek, maar ook niets bijzonders.

 
 
Daarvoor was het hopelijk wachten op Gossip (**), de band met de volumineuze en uitstekende zangeres Beth Ditto. De band had de reputatie om stomende livesets af te leveren, en hun single ‘Standing in the way of control’ had mij bij de eerste luisterbeurt van mijn voeten weten te blazen. Deze keer konden ze die reputatie jammer genoeg niet bevestigen. Het werd een erg makke set, waar enkel hun hitsingle nog enigzins bovenuit wist te klimmen.

Het volgende optreden op de main werd echter andere koek. Dat waren namelijk The Hives (***). En deksels, die mannen konden een feestje bouwen op het podium. Vooral zanger Pelle wist met zijn (gespeelde?) egotripperij in een mum van tijd het publiek aan zijn voeten te krijgen. Letterlijk zelfs, toen hij tegen het einde van de set iedereen met het hand op het hart deed zweren dat er nooit een betere band dan The Hives zou kunnen bestaan. Daarnaast speelden The Hives immens veel bisnummers, volgens Pelle zelfs tégen de wil van de organisatie in. Wat absoluut geen kwaad kon.

En toen kwamen Editors (***). Een deel van mijn gezelschap was bij de start van deze band reeds richting camping vertrokken, ondanks mijn herhaaldelijke waarschuwing dat ze “één van de mooiste momenten van hun leven gingen missen”. Een beetje overdreven misschien, maar toch met een een grond van waarheid . De band zette tijdens het 1000ste optreden op Werchter ooit een zeer degelijke set neer, die we jammer genoeg wel in de regen moesten aanhoren.

Na een half uurtje Editors moesten we in allerhaast naar de backstage: het was immers bijna zes uur. Onze werkdag kwam eraan. Terwijl we aan ‘de container’ stonden te wachten op onze festivalitisbaas Roel, kwamen we onderling tot het besluit dat het wel eens tijd werd om frontstage iets mee te pikken. En jawel, Roel wist zonder iets te vragen onze gedachtengang perfect op te volgen: we kregen bewakingsdienst aan de voorkant van de mainstage. Om een idee te geven van wat dat betekende: tijdens ons eerste frontstage-optreden, Kings of Leon (***), konden we zanger Caleb duidelijk zien staan op het podium.

Maar vooral, en veel belangrijker: één van de reusachtige schermen waarmee je de optredens van veraf kon volgen, stond recht voor ons neus.

Kings of Leon zette een zeer goede set neer, waarin voor mij vooral de nummers van hun laatste cd de uitblinkers waren. Die laatste cd is dan ook een klein meesterwerkje. Ik raad dan ook iedereen aan om ‘Sign of the Times‘ dringend eens in bezit te krijgen. Je zal er (de uitzondering daar gelaten) geen spijt van krijgen.

Vervolgens kregen we Ben Harper (**), die fijne muziek bracht, maar mij toch niet helemaal kon meeslepen, misschien omdat het er vrij braaf aan toe ging op het podium. Harper kreeg het wel voor mekaar om al zittend, met een erg vreemd snaarinstrument op zijn schoot, in alle rust en uiterste contentratie perfect een solo van een elektrische gitaar na te bootsen. Dat op zich was al vrij indrukwekkend.

En toen kwam de absoluut overtreffende trap. Sigur Ros (****), een Ijslandse band waar ik nog nauwelijks van gehoord had, kreeg het voor mekaar om het publiek letterlijk te betóveren met hun sprookjesachtige muziek. De ongelooflijke sfeer van hun muziek werd bovendien nog eens benadrukt door de fantasierijke outfit die zanger Jónsi zich had aangemeten, en de uiterst originele manier waarop de verschillende bandleden met hun instrumenten om wisten te gaan. De bassist gebruikte een drumstok om te bassen, de (gast)violiste tokkelde op haar viool, en de zanger bespeelde zijn gitaar met een strijkstok.

Het was fantastisch om zien hoe het hem, met veren achter de oren en een keizerkostuum aan, bijna pijn deed om zijn muziek volledig tot zijn recht te kunnen brengen. Dat kan natuurlijk een pose geweest zijn om het publiek op zijn hand te krijgen, maar in dat geval bleek ze uiterst doeltreffend. Het optreden eindigde met rookwolken en ontzettend veel confetti. Het was de perfecte afsluiter van een naar perfectie neigend optreden.

Na het optreden moesten de dranghekkens voor het podium weggehaald worden om de mensen vooraan niet in verstikkingsgevaar te brengen. Iedereen was duidelijk zover mogelijk naar voren opgeschoven tijdens het optreden, om het zo goed mogelijk te kunnen volgen. En terecht.

En als kers op de taart werd ons vervolgens Radiohead (***) geserveerd. Muzikaal fantastisch, visueel iets minder. In een poging elk bandlid evenveel tot zijn recht te laten komen, had Radiohead voor de gelegenheid de grote schermen naast het podium in zes kleinere schermen laten verdelen, zodat elk bandlid contstant te zien was.

 

Dit kwam echter erg afstandelijk over, en zorgde ervoor dat je niet ten volle kon opgaan in het optreden. Erg jammer, want naast verschillende klassiekers bracht Radiohead ook nog eens het grootste deel van hun nieuwste cd, ‘In Rainbows‘, die live nog eens vele keren beter klonk dan de studioversie. De nieuwe nummers deden mij meer dan de klassiekers, en dat wil wat zeggen. Hun laatste cd zal duidelijk binnenkort tot een van hun klassiekers gerekend mogen worden.

En zo was er weer een dag voorbij. Een dag vol spanning, avontuur, en een flinke portie ontroering. Een beetje als een ‘Kuifje’-album dus, en dan echt een van de beste, zoals ‘Kuifje in Tibet’ en ‘Het gebroken oor’. Ondanks een gigantisch slaapgebrek stond ik al te popelen om mijn avontuur de volgende dag in volle vaart verder te zetten.

Werken op Werchter, deel II: vrijdag

Wakker worden om 8 uur als je om 4 uur gaan slapen bent, is geen aangename ervaring. Op de crewcamping was het echter vaste koek. Aangezien er drie verschillende shifts op dezelfde camping slapen, viel er niet aan het kabaal te ontkomen, en al zeker niet rond 8-9 uur.

Opstaan dan maar. De mogelijkheid om ons te gaan wassen bestond: de crewcamping had vrij veel vrij propere douches. Toch besloten we dat over te slaan en ons richting wei te begeven. We zagen er nog steeds vrij gezond uit.

Na een kort maar stevig ontbijt (danku festivalitis!) waren we klaar voor het eerste optreden. Dat zouden The Black Box Revelation (***) worden, de twee erg jonge (resp. 16 & 18 jaar) Rock Rally finalisten van 2006.

Ze vlogen er stevig in. Hoewel openen normaal gezien een ondankbare opdracht is, slaagden ze er toch vlot in om redelijk wat enthousiast publiek voor zich te krijgen. De hyperkinetische drummer en charismatische gitarist/zanger brachten rechttoe rechtaan rock, die deed denken aan Iggy pop en Admiral Freebee. Hun podiumpresence zat goed, en naast een aantal reeds bekende hits, hadden ze nog een heel arsenaal razend aanstekelijke riffs in petto. Een goed begin van de dag.

Vervolgens kregen we Monza (**) voorgeschoteld.

Hun nieuwste cd had mij niet bepaald weten te overtuigen, maar live was ik er al een tijdje fan van. En wat ik al langer wist, werd opnieuw bevestigd: ze wisten live een unieke, vrij creepy atmosfeer neer te zetten. Zelfs nummers als ‘Tanken in Luxemburg’ bleken live erg beklijvend. Alleen jammer van het vroege uur: Monza brengt nachtmuziek, en het publiek had er geen zin in. Dan maar eens gaan herbekijken op de Gentse Feesten.

De laatste act die we die dag tijdens onze vrije uren zouden zien, was Slayer (**). Veel geschreeuw, ritmewisselingen, en preken over oorlog en haat voor religie. De zanger was duidelijk boos. Misschien had iemand die ochtend zijn favoriete plectrum gestolen? Of was hij een paar minuten eerder hoofd vooruit in een artiestentoilet gesukkeld? Wie zal het zeggen. Ik werd er niet echt enthousiast van, maar ben vrij zeker dat het voor een metal-act nog erg goed gebracht was. Ze hadden alleszins genoeg publiek.

En dan was het weer tijd voor de werkshift. Deze keer waren we mooi om halfzes aan de container. Na gisteren waren mijn verwachtten hoog gespannen. Ze werden deels ingelost: we kregen een plekje in het artiestendorp.

Niet zo’n bijster interessant plekje, bleek na een tijdje. Ik was samen met Jonathan neergepoot in een verre uithoek, waar nauwelijks artiesten langskwamen. Naast de reusachtige cateringfrigo (een container op zich), en vlak voor de minst gebruikte ingang tot het dorp. De mannen van de shift vóór ons hadden ons gewaarschuwd: “er is hier misschien zes man gepasseerd!”. Tijdens onze shift passeerden er niet veel meer mensen. Onze verveling was op een bepaald moment zo ver gevorderd dat we een gesprek aanknoopten met een mooie bruine kever (***). Hij zei helaas niet veel terug, en vloog na een tijdje ook weer weg. Bert en Michiel wisten ons ondertussen meermaals te melden dat het bij hen een stuk interessanter was. Zowel Duffy als de zanger van Air Traffic waren hen onder anderen voorbij gekomen. Bert was er sterk van overtuigd dat Duffy een oogje op hem had. Een echte player, die Bert.

En dan, na een paar uur filosoferen over diepzinnige kwesties met milde humoristische toets, kwam er toch nog eens een artiest ons blikveld binnen. Niemand minder dan Stef Kamil Carlens van Zita Swoon, die niet veel later in de Marquee zou moeten spelen.

Ik ontdekte dat het vrij onbeleefd aanvoelt om een artiest om een foto te vragen in het artiestendorp. Mijn gsm/camera zou netjes opgeborgen worden voor de rest van de avond.

Zitten deden we, en zitten zouden we blijven doen. We konden het concert van The Verve vaag horen op de achtergrond. Het klonk niet zo best, maar dat kan zeker aan onze slechte positionering gelegen hebben.

Toen Neil Young uiteindelijk zijn set in gang zette, besloot Jonathan dat het toch eens tijd werd om een streepje muziek van dichtbij mee te gaan maken. Hij verliet onze post, en ik bleef alleen achter. Tien minuten later kwam hij terug, met de melding dat het een fantastisch concert was. We wisselden van plaats, en ik trok naar Neil Young. Het was inderdaad een fantastisch concert.

Het zag er ronduit spectaculair uit: een man van boven de zestig harder te zien rocken dan de meeste bands met twintigjarigen. Ook zijn begeleidingsband bestond voor een groot deel uit mensen van de derde leeftijd. Het klonk ontzettend goed. Neil was naar het schijnt weer beginnen touren uit financiële noodzaak. Je kon hier echter duidelijk zien dat hij zich ook gewoon hard amuseerde op een podium. Een plezier voor oog en oor.

Dankzij twee vriendelijke kerels van de nachtshift zouden Jonathan en ik ook nog het grootste deel van Moby (***) kunnen gaan bekijken. Die had voor de gelegenheid een ‘live:remixed’ –set in elkaar gestoken. Wat dat inhield? De volledige eerste cd van Moby, maar dan in een soort danceversie (te vergelijken met wat de heren van Soulwax gedaan hebben met hun laatste cd). Dit alles werd gebracht door een zangeres met een stem als een klok, en een hyperkinetische Moby, die zowel een deel percussie, gitaar en toetsen voor zijn rekening nam.

Na de terugkeer naar onze zitjes in het artiestendorp kregen we ook nog even bezoek van Jan Paternoster, de zanger van The Blackbox Revelation. Hij begroette ons als “de wachters van het paradijs” en vroeg of wij over de biervoorraad waakten (we zaten naast de frigo). Iemand van de catering gidste hem rond in de cateringfrigo, en even later keerde Jan Paternoster uiterst vrolijk terug met verschillende palletten pils in zijn handen. Rock & Roll!

Woensdag gastdag

Aangezien dhr. Louis De Geest gisteren te veel materiaal had om in één dinsdag te vatten, neemt hij uitzonderlijk deze gastdag in beslag. Hij brengt vandaag een interview uit de backstage van Werchter.

The National, een Amerikaanse indierockband uit Brooklyn, brak vorig jaar door met hun vierde studio-album ‘Boxer’. Na zeven jaar touren waren ze er dit jaar in geslaagd om een plaatsje te veroveren op Werchter. Ik was present, en wist zanger Matt Berninger te strikken na hun succesvolle liveset. “Touren is fantastisch”

En, goed optreden gehad?

“Een zeer goed zelfs! Wel een stommiteitje begaan. Toen ik het publiek wou doen klappen stond ik met mijn rug naar de drummer, waardoor het ritme van het publiek op den duur volledig naast dat van de drums zat. Probeer dan nog maar eens vlot verder te zingen.”

Zijn jullie op internationale tournee momenteel?

“Ja, we doen nog een paar shows in Engeland en festivals overal in Europa.”

Komen jullie dan ook naar pukkelpop?

“Ik denk het niet… of wacht, misschien wel. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee (lacht). Ik houd mij daar allemaal niet meer bezig eigenlijk. Op de tourbus zit ik te slapen. Ze maken mij wakker als ik het podium op moet.

Touren is nochtans fantastisch, zeker als er geen vrouw en kinderen thuis op je zitten te wachten. Ik zit ondertussen thuis wel met een vrouw en kind. Nuja, nog niet echt een ‘kind’ eigenlijk. Het moet nog wat groeien. Het is ongeveer zo groot momenteel (toont met hand de grootte van een tennisbal).”

En wat vind je vrouw van dat touren?

“Ze zou natuurlijk graag hebben dat ik wat meer thuis was, maar ze gunt het mij. Zelf is ze schrijfster, en ze vindt het fantastisch dat nu doorgebroken zijn. Als je dit soort kansen krijgt moet je ze gewoon grijpen.”

Touren heeft waarschijnlijk ook het voordeel dat je alles voor jou kan laten doen. Hebben jullie bijvoorbeeld rare requests op jullie rider staan?

“Niet echt, nee. Gewoon een hoop drank, en bananen. Wilco, vrienden van ons, hebben wel een behoorlijk gekke rider. Ze vragen altijd of er voor het optreden een puppy in hun kleedkamer aanwezig kan zijn. Het enthousiasme van dat beestje zou zo ‘kunnen afstralen op de bandleden’. Het is eigenlijk als grap bedoeld, maar er zijn effectief plaatsen waar ze zo’n beestje krijgen (lacht).”

Jullie hebben ondertussen al vier platen uit. Is er een truc om als band na al die tijd nog vlot te blijven samenwerken?

“Dat lukt ons vooral door de manier waarop we onze songs maken. Meestal beginnen we aan een song met allemaal verschillende ideetjes van alle bandleden, die we dan proberen omvormen tot een samenhangend geheel. Dat kan erg moeilijk zijn, maar zo weet je zeker dat je iets unieks aan het maken bent. En achteraf is iedereen blij, omdat we allemaal een belangrijk deel aan de song hebben bijgedragen.

De reden waarom we zo’n succesvolle band zijn is volgens mij ook dat we minstens de helft van de songs die we schrijven gewoon weer weggooien. We kunnen ook een jaar zitten schrijven aan één song, gewoon omdat we weten dat er meer in zit. We moeten soms wel twintig verschillende dingen met een song proberen voor ze eindelijk ‘af’ is.”

Ben je van plan om hier voor de rest van je leven mee door te gaan?

“Als ik die mogelijkheid krijg: zonder twijfel.”

Werken op Werchter, deel I

  
Rock Werchter had dit jaar weer eens een uitstekende affiche. Radiohead, Neil Young, dEUS en vele andere bands beloofden van deze editie een onvergetelijke ervaring te maken. Toch beslisten veel mensen om dit jaar niét naar Werchter te gaan vanwege de hoge ticketprijzen. Met een beetje geluk en goede wil kon je er echter ook gratis naartoe. Ik beleefde Werchter 2008 als betaalde vrijwilliger. Werken op Werchter: een verslag.

Rock Werchter is een begrip. Al meerdere jaren op rij uitgeroepen tot beste festival ter wereld, en voor vele Belgische studenten dé ideale manier om de examenstress van zich af te schudden. De laatste jaren zijn de ticketprijzen van het evenement echter gestaag omhoog gegaan, waardoor veel mensen moesten afhaken. Ook ik had het festival om die reden al een tijd gewoon aan mij laten voorbijgaan.

Dit jaar had ik echter geluk. Eén van mijn vrienden was al een paar jaar aan het werk als ‘security’ op Werchter, en wist mij te vertellen dat binnenraken als vrijwilliger eigenlijk vrij gemakkelijk was. Je moest je gewoon inschrijven op de site van Festivalitis, één van de vrijwilligerorganisaties voor festivals. Ik schreef mij in, en met succes: ik kreeg een telefoontje van Festivalitis om te bevestigen dat ik was aangenomen, samen met drie van mijn vrienden. We zouden met ons vieren voor de duur van het festival een ontzettend plezierig team gaan vormen.

D-Day

Donderdag 3 juli was het zover. We verzamelden aan het huis van een van ons in St. Denijs, en stapten daar vervolgens in de auto. Festivalitis verwachtte ons om half zes aan de dorpskern van Betekom, een buurgemeente van Werchter. De rit zou volgens mappy anderhalf uur in beslag nemen. Door te vertrekken om 3 uur zouden we er zeker op tijd raken.

Al diegenen met een beetje levenservaring weten het echter ongetwijfeld al: er zijn geen zekerheden in het leven. Op weg naar Werchter kwamen we terecht in een heuse Werchter-file, waardoor we uiteindelijk maar nipt op tijd in Betekom zouden toekomen.

Even later kwam ook een verantwoordelijke van het Festivalitis-team toe. Ze deelde ons onze bandjes uit, en nam ons op sleeptouw naar de Werchtercamping voor de crew. We kregen onze tentjes nog voor zes uur opgezet, en ons festival kon eindelijk van start gaan.

Ons ‘team’ bestond zoals reeds gezegd uit 4 mensen. We zouden, mede dankzij onze festivalbaas Roel, gedurende het hele festival samen aan bewaking kunnen doen.

Die vier teamleden waren Jonathan,

Michiel,

Bert,

en mijzelf.

Door het opzetten van onze tenten kwamen we iets te laat toe bij ‘de container’, de verzamelplaats voor vrijwilligers. Alle andere vrijwilligers waren reeds samen met baas Roel vertrokken om ingewijd te worden in de wereld van een Werchterbewaker. Dit zou echter een geluk bij een ongeluk blijken, want toen Roel terug bij ons was, besloot hij ons back –en frontstagedienst te geven aan de Marquee.

Dat kwam hier op neer: Jonathan en Bert konden al ‘bewakend’ alle optredens volgen in de tent zelf, en Michiel en ik zouden backstage onbevoegden uit de buurt moeten houden. We hadden al vlug door dat die job het grootste deel van de tijd niet veel meer inhield dan een oefening in tuinstoelzitten.

 

 Onze job mocht dan niet veel voorstellen, we zaten wel op de ideale plek om aan celebrityspotting te doen. En jawel hoor, na het optreden van Vampire Weekend verschenen niets minder dan…

De instrumentenkisten van Vampire Weekend op het podium! Vreugde was ons deel. Toen even later ook drie verdacht bekend aandoende mannen naast ons backstagepodium verschenen, waagde ik mijn kans, en vroeg ik om een foto.

Zij: “Off course you can take a picture! But you do know we’re only roadies, right?”

Ik: “Well, you look like someone really famous, so I’ll take a picture just in case.”

Het waren effectief roadies.

Even later, toen Michiel en ik een beetje aan het rondstruinen waren op het backstagepodium, kwamen er echter een man en een vrouw naar ons toe om een praatje te slaan. Het bleken zowaar de manager van Modern Skirts en zijn echtgenote te zijn. Modern Skirts was de band die voor Vampire Weekend in de Marquee had gestaan. Neen, ik had er ook nog nooit van gehoord.

Manager MS: “ Dat is vrij normaal. We touren nu al een jaar in de VS, maar dit is hun eerste internationale tournee. Eigenlijk zijn we hier terecht gekomen dankzij R.E.M. . Modern Skirts en R.E.M. komen namelijk alletwee uit dezelfde stad. R.E.M. bleek fan van hen te zijn, dus namen ze ons mee op tour.”

En valt het mee, zo’n eerste grote tour?

“ Het is allemaal nogal overdonderend eigenlijk. Gisteren heeft de band bijvoorbeeld in Amsterdam gespeeld, voor een publiek van 20.000 mensen. Daar kwam bovenop dat Modern Skirts daar rondliep tussen bands als Radiohead en R.E.M. Ze wisten niet waar ze het hadden! De zanger heeft zich van de zenuwen ladderzat gedronken. Ze hebben hem moeten buitendrágen!”

Dan zal op Werchter optreden ook niet zo makkelijk geweest zijn.

“Oh, jawel hoor. Ze liepen het podium op alsof het niets was. Het is ook maar een publiek van 10.000 man natuurlijk.”

Heb je als manager een plan uitgewerkt om de groep gelanceerd te krijgen?

“ We proberen nu vooral mond-aan-mond reclame te maken bij mensen die we plaatselijk tegenkomen. Als die allemaal onze muziek downloaden van Itunes, en ze weer tippen aan anderen, raken we hopelijk gelanceerd.

Bovendien heeft R.E.M. al eens een groep meegenomen op tournee: The National . Die zijn nu doorgebroken. We hopen op hetzelfde (lacht).”

Na nog wat gepraat te hebben over de verschillen tussen Amerika en Europa moesten ze ons helaas verlaten. Michiel en ik kregen alletwee Modern Skirts’ maxisingle mee, en omdat ik hen had verteld dat ik al eens een festival georganiseerd had, gaven ze mij ook hun naamkaartje. “Bel maar als je er nog eens één organiseert. Als we in de buurt zijn, komen we zeker spelen.”

Mijn avond was goed. Een gesprek met de manager van een band! Een klein bandje weliswaar, maar desalniettemin een leuke ervaring. Modern Skirts heeft een heel sympathiek management, neem dat van mij aan.

Even na dit gesprek begon The National, een band die onlangs was doorgebroken met hun vierde album “Boxer”. Volgens Jonathan en Bert zetten ze een heel goede set neer.

Wij zaten jammer genoeg backstage, en hoorden of zagen er weinig van. Ik had zelf echter op voorhand al een paar nummers van The National beluisterd, en vond het heel goede muziek. Om die reden had ik besloten om na hun set een foto met hen te proberen vast te krijgen. Dat lukte mij wonderwel. Omdat ik geen flauw idee hoe The National er uitzag, stapte ik na het optreden op de eerste de beste persoon af. Het bleek zanger Matt Berninger te zijn, die maar al te graag een praatje sloeg.

Later die avond kregen we nog de kans om Soulwax on stage mee te maken. Er passeerden ook nog een hele rits bekende koppen langs onze tuinstoeltjes, en Lenny Kravitz wist vanop de mainstage onze oren te bereiken met een heel goede set. Ik moet zeggen, het was verdomd plezant dagje. Dit kon ik zo nog wel een paar dagen volhouden. En dat zou ik uiteraard ook doen.

Morgen: interview met Matt Berninger (The National).
Volgende week: ‘Werken op Werchter’ , deel II: Vrijdag.

Wok Rechter

De examens zitten er bijna op, en dat wil traditioneel zeggen dat Rock Werchter er weer aankomt. Het “beste muziekfestival ter wereld” (kuch) opent reeds voor de 34e keer zijn deuren en de vaste formule blijft blijft gehandhaafd: de grootste band, het grootste publiek en de duurste pinten van België. Of ik er heen ga? Hell no. Maar dat belet mij niet er een ongezouten, gepeperde en in azijn opgelegde mening over te hebben. Vandaag: mijn kijk op de affiche van Rock Werchter 2008.

Donderdag 3 juli

Xander Derycke heeft zijn zin gekregen: Mika staat op de mainstage van Werchter. Het plan? Allemaal naar voren en moshen geblazen, want eindelijk heeft u een aanvaardbaar excuus om op homo’s te gaan slaan. Moreel verwerpelijk? Ja, maar plezant desalnietemin. Even serieus nu, slechts vier woorden hebben wat mij betreft enig belang op deze festivaldag: THE FUCKING DEWAELE BROTHERS. Dat u Soulwax moet zien staat denk ik als een paal boven water, daarover hoeven we niet te discussiëren. Als ervaringsdeskundige kan ik u verder nog vertellen dat R.E.M. live bijzonder te smaken valt (frisse laatste cd overigens), maar de kans is klein dat u ooit nog de marquee binnenraakt als u er nog niet staat vanaf 20u ofzo. En hoewel de Chemical Brothers ook wel kaas gegeten hebben van feestje-bouwen, zijn de heren Dewaele the cheese-fucking-masters. 2manydj’s zien zou dus uw hoofddoel moeten zijn op donderdag, en wanneer u in-the-process nog even Soulwax kan mee meepikken zou ik zeker niet twijfelen.

Vrijdag 4 juli

Het aantal namen waarbij ik mij muziek kan inbeelden is vrij beperkt op vrijdag, maar de namen die ik herken lijken mij alvast geen 75 euro waard. Jay-Z is misschien de moeite waard, hoewel hiphop op een rockfestival in se toch wat misplaatst is wat mij betreft. Maar goed, Kanye West heeft het tegendeel reeds bewezen, dus wie weet of Dhr. Jay-Z het ook kan. The Verve staat boven zijn stand geprogrammeerd – op hun succesvolste plaat totnogtoe staan al bij al vier echt goede nummers, de rest van hun carrière mag als vulmateriaal beschouwd worden. Neil Young hoort thuis op Rimpelrock, klassiekers my ass. Moby is ook nog de moeite misschien, afhankelijk wat die “remixed” wil zeggen, want met de hele 90’s-revival die tegenwoordig aan de gang is zou dat wel eens een vreselijk foute bedoening kunnen worden. In de marquee is Zita Swoon een leuke aanwezige en over Digitalism heb ik ook al veel goeds gehoord, dus het goede nieuws is dat u wel degelijk een alternatief heeft wanneer the Verve mijn gelijk bewijst en Moby mocht tegenvallen.

Zaterdag 5 juli

Aha, eindelijk een dag op niveau! Met daarenboven nog een aardig staaltje programmatie. Indien u net als ik helemaal gek bent van talloze aanstekelijke popgeluidjes dan is MGMT misschien iets voor u. En nadien staan The Hives meer dan paraat op uw sokken er professioneel af te rocken. I like! En het wordt alleen maar beter, want nadien staan de veel te laag geprogrammeerde Editors op de Main terwijl u uw trommelvliezen terug bijeenzoekt. “An End Has a Start” is niet voor niets uitgeroepen tot beste album van 2007 door de muziekjournalisten van De Morgen, wat mij betreft zaten die rukkers er voor één keer prat op. Gaat dat zien dus. Uitblazen kan bij Kate Nash, leuke pop met een ronduit adorabel Brits accentje. Geen idee of ze nog leuke nummers heeft behalve “Foundations”, maar ik zou het alvast het proberen waard vinden. Nadien is er even twijfel mogelijk tussen Sigur Ros (prachtig, maar waarom op de mainstage???) en Gnarls Barkley, maar aangezien Radiohead de main afsluit lijkt de keuze mij snel gemaakt: Sigur Ros zien, genieten, en dan in één ruk naar voren op Thom Yorke z’n kwijl te kunnen opvangen.

Zondag 6 juli

Normaal gezien zou ik aanraden om zondagochtend het terrein te verlaten en zo de drukte te ontlopen – u heeft immers Radiohead gezien dus uw Werchter zou reeds geslaagd moeten zijn. Echter, op zondagavond treedt dEUS nog op, dus misschien is het alsnog de moeite op even te blijven. Maar wat doet u in de tussentijd? Mijn voorstel: Panic! At the Disco gaan zien. P!AtD is zo’n kleine zonde waar ik helemaal verslingerd aan ben, ergens op mijn “to review”-stapel ligt overigens nog hun nieuwste album klaar. Dat ze gehyped worden en nogal heel erg diep in de emo-vlaai zitten is een feit, maar hou uw geest open en probeer te genieten van wat eigenlijk niets minder dan bijzonder leuke popmuziek is. En live zijn ze trouwens zeker niet mis, naar het schijnt. Helaas speelt P!AtD maar tot 14u35 dus daarmee zal uw tijd niet gevuld raken. Mocht ik u wezen, ik zou – behalve over een betere adem en lijfgeur te beschikken – verkiezen om aan de main te blijven plakken en systematisch naar voor schuiven op zoek naar een leuk plaatsje bij dEUS, in marquee valt immers niet erg veel te beleven met uitzondering van Justice en Underworld, welke beide uw kansen op een deftige plaats vooraan bij dEUS grondig hypothekeren.

Case Closed

Zo dat was ze dus, mijn bruut, persoonlijk en ongecensureerd vonnis op de komende editie van Rock Werchter. U houdt er andere mening op na? Fijn zo! Post ze in de commentaren en wie weet lees ik ze wel!

Zitting gesloten. Tot volgende week!

(TDD)

PS: Hoewel relatief beperkt, de realtime spellingchecker van de nieuwe firefox 3.0 is de shizzle. Echt een aanrader, voor mocht u nog met internet exploiter of een vorige versie van firefox werken.

Groezrock 2008: Conclusie

Na drie weken en meer dan 3250 woorden bloggen over Groezrock wordt het stilaan tijd om dit hoofdstuk af te sluiten. Vandaag deel ik met jullie mijn finale gedachten over Groezrock 2008. Wat waren de hoogtepunten? Wat viel tegen? Daarna gooi ik nog enkele foto’s te grabbel die ik op het festival getrokken heb. Gaan met die banaan!

The good, the bad and the ugly

Laat ons beginnen bij de positieve elementen van Groezrock 2008. Aangezien ik één van die geeks ben die naar festivals gaat voor de muziek, en niet om mij een leveraandoening te zuipen, start ik met de muzikale hoogtepunten nog eens op een rijtje te zetten:

- Set Your Goals. Aangename kennismaking.
- Billy Talent. Een band die er staat, ruim mijn verwachtingen overtroffen.
- HORSE, the Band. De absolute bom. Period.
- Thursday. Hoge verwachtingen ingelost. Eindelijk mijn favorite band gezien. Woehoe!

Helaas waren er ook de muzikale dieptepunten:

- Geluidskwaliteit op de mainstage, dag 1. Godzijdank hebben ze dit kunnen fixen tegen dag 2 want het leek echt nergens op. Heel erg jammer dat dit ten koste moest gaan van Alkaline Trio en, naar verluid, Anti-Flag.
- Story of the Year. Misschien kwam het door mijn hoge verwachtingen, misschien omdat ik vermoeid was na twee dagen festival, maar misschien zogen ze gewoon aars. In elk geval hebben deze jongens de twijfelachtige eer om als enige band onder mijn dieptepunten te resideren.

En dat is het hele punt. Groezrock bracht dit jaar een heel erg hoog niveau, verspreid over twee dagen en twee podia. Waar ik in voorgaande jaren meer uitgesproken hoogten en laagten ervaarde heb ik mij dit jaar (op SotY na) bij geen enkel optreden beklaagd dat ik erbij was. Een uitstekend staaltje programmatie dus vanwege de organisatie, dat in dank wordt afgenomen. Nu al kijk ik uit naar wat we volgend jaar weer voorgeschoteld krijgen, ik ben er alvast zeker van dat het smullen wordt.

Nieuwigheden

Naast een ijzersterke line-up had de organisatie, door velen ook wel “Den hans” genoemd, nog enkele vernieuwingen in petto. Zo zorgde de nieuwe indeling van het terrein en een betere positionering van de podia voor een lagere drukte (ondanks eenzelfde aantal bezoekers als vorig jaar) en een minimale interferentie tussen beide podia (wat vorig jaar helaas wel anders was). Verder waren er enkele nieuwe standen: de Special Beers-stand en een Red Bull/Jägermeisterstand waar tussen de optredens door een DJ aan de slag was.

Over de Special Beers-stand kan ik kort zijn: Tongerlo van het vat voor de prijs van een gewoon pintje, aan de democratische festivalprijs van 3 bonnetjes voor 5 euro, is geschift en absoluut voor herhaling vatbaar. Nog nooit smaakte een festivalpilsje beter. En btw, Red Bull voor dezelfde spotprijs van 1 bonneke is ook iets adt ze mogen blijven doen. Herman Schuermans: zo moet het dus. De DJ-installatie boven de Red Bull/Jägermeister-stand oogstte ook veel succes en zorgde voor een fijne sfeer en wat afwisseling voor de mensen die niet voor muziek gekomen waren. Opnieuw, een prachtig initiatief.

Verder nog nieuw: een klop-toestand (ge weet wel, me zo nen hamer en een bel bovenaan), een singstar-installatie waarop battles werden georganiseerd en signeersessies. Ik heb mij enkel aan de eerste van deze 3 gewaagd, helaas blijf ik een watje en mocht ik dus geen promo-klakske in ontvangst nemen. Je kan niet alles hebben in het leven, I guess.

Sfeerbeelden

Aanschuiven bij de ingang van het festival. Op de voorgrond een blonde emo, op de achtergrond het kampeerterrein.

De grote banner aan de mainstage. Niet kunnen meejatten helaas.

Strike Anywhere geeft van jetje.

Het festivalterrein.

The Bones houden het cool op een hete zaterdagmiddag.

De toetsist van HORSE, The Band, met marcelleke.

Geoff Rickly van Thursday, alles aan het geven.

Celebrity-spotting: de wereldkampioen festivallen.

De Duisters vernielen hun eigen materiaaltent op de laatste avond. Scheef.

En wij naar huis. Met z’n 200. Op een busje.

Closing Time

Voor ik jullie voor alweer een weekje verlaat drop ik hier nog een filmpje dat de festivalsfeer van de voorbije Groezrock prachtig weergeeft.

Volgende week: something else! Moge u in deze tijden van blok met mij mee mijmeren over de mooie momenten die reeds achter ons liggen….

(TDD)

Groezrock 2008: Dag 2

Vorige week: Dankzij de vroege wekker slagen Remko en Tom erin om zonder problemen op de camping te raken. Daar ontmoeten ze enkele fijne Duitsers die hen van schaduw, bier en gezelschap voorzien. Hoewel de geluidskwaliteit op de mainstage wat tegenvalt zien ze enkele mooie optredens. De sfeer is goed, het weer is goed, de muziek is goed, wat wil een mens nog meer? Wat dacht u van een tweede festivaldag…

(ter herinnering: de sterretjes bij de bands interpreteert u als volgt:
* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.)

Good morning Meerhout

Een uur of tien in de ochtend, en ik word wakker in een tent die inmiddels meer wegheeft van een zweethut. De brandende zon staat weer aan de hemel en het geluid van de eerste band schalt al over het terrein. We besluiten om eerst rustig te ontbijten (Rice Krispies, jummie), lullen wat met de Duitsers en rond een uur of elf begeven we ons richting festivalterrein om een kijkje te nemen bij Suicide Silence (***). Manmanman, wat een opener. Loeiharde metalcore met bassen die de hele Core Stage doen meedreunen. Een stofwolk vooraan het podium laat vermoeden dat de eerste moshpit van de dag meteen een feit is. We blijven een nummertje of 3 met open mond staan, dan heeft Remko er genoeg van. Meerhout, goeiemorgen.

Aftellen…

Nadat Suicide Silence het stof uit onze oren geramd heeft volg ik Remko naar de Main Stage, waar The Bones (***) aantreden. Een fijne punkgroep zonder meer, maar ook niets bijzonders. Interessanter is de geluidskwaliteit. In tegenstelling tot de dag voordien is die immers een pak verbeterd, wat het beste doet vermoeden voor wat komen zal. Terwijl Remko immers aan het aftellen is naar Sick of it All (21u30, Core Stage) tel ik de uurtjes af naar Thursday, die om 22u op de Main Stage staan. Laat ons hopen dat men tot dan de geluidskwaliteit op punt kan houden.

Na The Bones is het etenstijd en het potje Spaghetteria (*****) dat ik op de camping naar binnen werk smaakt opperbest. Vorige jaren kozen we meestal voor het gemak van eten op het festivalterrein, wat over het algemeen vrij duur en matig uitviel. Ter vergelijking: voor 3 euro heb je een portie vettige frieten met saus, een hamburger of een hotdog. Loempia’tjes, hoewel lekker, kosten al vlug 6 euro voor een portie waar je niet mee gegeten hebt. Pitta kost eveneens een euro of 5-6 maar is, hoewel je veel krijgt voor je geld, toch geen echte aanrader. Vooral de looksaus is…verdacht. Mijn 3 zakjes spaghetteria uit de Colruyt, waarvan we er slechts 2 opgegeten hebben, en het pakje Miracoli van Remko komen tezamen uit op zo’n 5 euro. Zeker de wandeling naar de camping en het meezeulen van wat kookmateriaal waard als je het mij vraagt.

Maar goed, genoeg gastronomisch gezwans voor vandaag, dit is een muziekblog dus laat ons maar overgaan tot de kern van de zaak. Om kwart na 2 speelt A Wilhelm Scream (***) op de Main Stage, en na het heerlijke optreden dat ze op Groezrock 2006 brachten mag er geen twijfel over bestaan dat we teruggingen voor meer van dat. Inmiddels is de band alweer een album verder maar de basis blijft dezelfde: stevige hardcore met melodische gitaren en catchy hooks. Het optreden zelf is minder indrukwekkend dan de vorige keer maar toch zeker te smaken. De nieuwst plaat klinkt leuk en komt dus zeker in mijn “te dowloaden” lijstje terecht.

Nog zeven uur te gaan voor Thursday.

Volgende band op het programma is HORSE, The Band (*****), die net na AWS de Core Stage innemen. Spurten dus om er op tijd bij te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden zijn HTB rare jongens. HORSE mixt staalharde chaotische hardcore met de tonen van een 8-bit syntesizer (denk aan de eerste Nintendo’s of arcadegames). Voeg er een flinke geut geschreeuw aan toe, gooi er een gastdrummer van de band “#12 Looks Like You” bij en werk af met een vleugje triangel (WTF???). Het resultaat? Een dodelijk cocktail, Nintendocore genaamd.

Aangezien het filmpje voor zich spreekt ga ik er niet te diep meer op ingaan, dit optreden was ronduit geweldig en mijn eerste echte hoogtepunt van Groezrock 2008. HORSE, the Band, dankuwel en tot binnenkort.

Na dit magistrale optreden is het de beurt aan The Setup (***), eveneens op de Core Stage. Opvallend overigens dit jaar is de goede spreiding van kwaliteitsvolle bands over beide podia, zodat we in tegenstelling tot vorige jaren overal wel eens gestaan hebben. The Setup speelt op Groezrock een thuismatch (inmiddels de 3e of 4e keer dacht ik) en neemt met hun optreden dit jaar meteen ook afscheid van hun frontman. Je zag duidelijk dat ze er het beste van maakten en tenvolle genoten van hun show, wat aanstekelijk werkte op het publiek. Toch brengt de band naar mijn mening een vrij standaard-hardcore-product waardoor ze, behalve hun enthousiasme dan, weinig uitstaken boven de andere bands. Of misschien was dit omdat ik nog helemaal onder de indruk was van HORSE, dat kan natuurlijk ook.

In elk geval besluit ik nadien nog wat op de camping te gaan chillen, een hapje te eten en rustig af te tellen naar Thursday (nog 5 uur te gaan). De volgende band is Parkway Drive (18u35, Core Stage) maar uiteindelijk besluit ik maar niet te gaan uit luiheid.

In de plaats daarvan geniet ik van een lekker lange pauze waarna ik samen met Remko naar de Main Stage trek voor Face To Face (****). Blijkbaar zijn deze mannen levende punkrock-monumenten, maar ik had er nog nooit van gehoord. Pure zonde, want wat ik te horen krijg klinkt goed, heel goed zelfs. Aanstekelijk enthousiast, eerlijk, catchy,… alles wat een punkoptreden hoort te zijn. Ook mooi is dat deze jongens vlak voor Thursday speelden, waardoor ik meteen in een goede positie stond om mij een weg naar voren te banen. De geluidskwaliteit is overigens pico bello, hulde aan de geluidstechnicus van zaterdag. Remko vertrekt met pijn in het hart wat vroeger om een goede plaats bij Sick of it All te bemachtigen en ik geniet nog even van dit puike bandje, aftellend naar 22u.

Genoeg geluld, tijd voor Thursday

Wanneer FTF zijn laatste noot gespeeld heeft schiet ik mij meteen naar voren, en wonder boven wonder, ik raak tot aan de dranghekken vooraan. Helemaal centraal. Oftewel: ideaal. Naast mij staat helaas één of andere geit die helemaal wild is van Thursday (ik ook weliswaar) en een vol half uur tettert over hoe enthousiast ze wel is en blablabla en blablabla. Negeren die handel dan maar.

Thursday (*****). Geweldige show, woord voor woord meegebruld. De zanger maakt zijn repuatie waar en geeft zich helemaal op het podium, bovendien zonder dat zijn stem hieronder te leiden heeft. De band speelt ook heel erg strak, vooral fijn aangezien ze vroeger de repuatie hadden van live toch wat minder te presteren. In elk geval niks van gemerkt. De set bevatte vooral nummers van “Full Collapse” (nog steeds hun beste album) en “A City By the Light Divided”, met daartussen nog de singles van “War All the Time”. Geen ouder werk van hun debuutplaat dus, wat toch een beetje jammer was. Zoals de gewoonte is zette de band ook een Wall of Death op bij het spelen van “Into the Blinding Light”, wat natuurlijk mooie beelden oplevert als je helemaal vooraan staat. Tip: geluidskwaliteit is vreselijk dus zet uw boxen stil voor ge het filmpje laat lopen.

Nu goed, “mooie beelden” is natuurlijk relatief als ge met uw GSM filmt, maar you get the idea.

Na Thursday ga ik nog naar de Core Stage om Story of the Year (**) te zien, maar na 2 dagen festival heb ik niet erg veel zin om nog helemaal naar voren te trekken. De band opent sterk met hun bekendste hit (“And the Hero Will Drown”), maar wat opvalt is dat de bassen wel erg hard doorkomen. De reden hiervoor wordt al snel duidelijk. De band doet zijn uiterste best om als geloofwaardige hardcore-act over te komen, wat natuurlijk moeilijk is als je net na Sick of it All op moet. Naar mijn mening had de band beter gedaan waar ze het best in zijn, namelijk hun gepolijste emocore-nummers door zoveel mogelijk fans laten meezingen, in plaats van zichzelf als “harde” hardcore te profileren en daardoor weg te deemsteren in de zee van echte en betere hardcorebands die hen de afgelopen 2 dagen voorgegaan waren. Enige noemenswaardige lichtpuntje was nog “Wake Up”, het beste nummer op hun nieuwste album dat, zoals ik enkele weken geleden voorspelde, de nieuwe singel wordt. Na een half uurtje heb ik genoeg gezien, maar eigenlijk kan deze tegenvaller de pret niet drukken na de heerlijke optredens die ik vandaag allemaal heb mogen aanschouwen. Ik ruil mijn laatste drankbonnetje in voor een verse blonde Tongerlo van het vat en keer camping-waarts.

Normaal gezien zou hier nu nog een verslag van de terugreis en een finale conclusie van het festival in zijn geheel moeten komen, maar aangezien ik inmiddels zo’n 1500 woorden bijeen geblogd heb ga ik dat houden voor volgende keer. En als ik dan toch bezig ben zal ik er meteen nog enkele foto’tjes bijzwieren ook. Vergeet volgende week dus zeker niet in te schakelen op wmggs, zelfde tijd, zelfde plaats!

(TDD)

Groezrock 2008: Dag 1

Wat vooraf ging: Tom besluit om voor het 4^e jaar op rij naar Groezrock te gaan, hét Belgische punk/hardcore/emo-festival. Hij gaat naar Metalzone Gent en koopt zijn combiticket. Hij gaat op zoek naar gezelschap en vindt dit onder de vorm van Remko. Enkele dagen voor het festival volgen afzeggingen van Good Charlotte en Lit, welke vervangen worden door Thursday (hoera!) en Bouncing Souls (wie?). Tom zweert hierop 2 zaken: 1) hij zal helemaal vooraan staan bij Thursday en 2) hij zal een festivalverslag schrijven voor de blog. En hij heeft woord gehouden! Vandaag: het Groezrockverslag van dag 1 zoals deze door uw favoriete blogger werd ervaren. On to it!

De heenreis

Vrijdag 9 mei. Mijn wekker gaat afschuwelijk vroeg af omdat we, om miserie met het openbaar vervoer zoals vorige jaren te voorkomen, besloten hebben om 8u20 de trein al te nemen richting Geel. Als alles goed gaat moeten we dan tegen 10u30 en vóór de grote massa aan de kerk van Gestel staan. En alles gaat goed. De trein richting Antwerpen is opvallend leeg en ook op die naar Neerpelt vinden we zitplaatsen. Aangekomen in Geel gebeurt het mirakel: we raken meteen op de bus naar Gestel (nvdr.: vorige jaren vertrokken we later en was het steeds 1 bus vs 400 punks, lees: we nemen een lift/taxi)! Dat maakt het vroege opstaan meteen de moeite waard. Rond kwart voor elf staan we te wachten aan de camping die helaas pas tegen 12u zou opengaan, maar tegen alle verwachtingen in opent de organisatie de poorten al vanaf 11u20. Wederom een meevaller. Inmiddels is het heet. Bloedheet.

Na de standaard rugzakcontrole kunnen we binnen. We stellen ons op in een kring met een bende fijne Duitsers en tegen 12u30 staat ons tentje op. Nog 5 uur wachten op het eerste optreden. Tijd genoeg dus om kennis te maken met ons gezelschap voor de komende dagen:

Remko, mijn partner in crime op vlak van festivals. Reeds voor de derde keer op rij komt hij mee naar Groezrock. Houdt vooral van punk en haat emo.

De Duitsers. V.l.n.r: Pete, Jochen, Tobias, Daniel, Michael. En wat voor coole Duisters waren het! Voorzien van bier, een partytent (schaduw!) en stoeltjes, steeds goed geluimd en daarenboven nog vrij proper en niet te lawaaierig ’s nachts. Prachtige buren dus. Niet op de foto: Törsten, die op het moment van opname reeds gecrasht was uit zattigheid. Het blijven Duitsers natuurlijk.

Muziek!

Genoeg sfeer geschetst, tijd voor de optredens. Na 3 hotdogs, 5 uur wachten en Remko die zo’n duizend keer “Set Your Goals” herhaalde trekken we naar de festivalwei om, u raad het al, Set Your Goals te zien.

Alvorens ik overga tot de optredens zelf even een korte toelichting. Bij elke band ga ik tussen haakjes een score op 5 geven uitgedrukt in sterretjes. Deze mag u als volgt interpreteren:

* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.

Set Your Goals (****) is een jonge punkband (denk New Found Glory) en kwam op Groez zijn debuutalbum “Mutiny” voorstellen. Hoewel de band duidelijk nog wat onwennig op het podium stond was er één duidelijke uitschieter, namelijk de prachtige single “Echoes”. Tip: beluister deze parel van een track op hun myspace, hij zal lang blijven plakken. Een fijn begin dus van ons festivalweekend.

Na SYG trekken we op verkenning op de festivalwei op zoek naar merchandise en drankbonnetjes om ons nadien richting Core Stage te begeven voor Strike Anywhere (***). Een aardig hardcore-optreden is onze beloning met meteen ook de eerste mosh-pits van de dag. Nadien maken we van het gebrek aan echt interessante optredens gebruik om even naar de camping te trekken en ons een potje spaghetteria te bereiden. Inmiddels is het 19u30 en Remko begint weer: “AlkalineTrioAlkalineTrioAlkalineTrio…”. Drie keer raden waar we om kwart na 9 naartoe gingen…

Alkaline Trio (***). Enkele jaren geleden gaven ze nog een verpletterend optreden op de skate stage van Pukkelpop en nu waren ze terug. Nodeloos te zeggen dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. We kregen dit keer een al bij al wisselvallige show, met de geluidskwaliteit als grootste spelbreker. De nieuwe nummers klonken wel leuk, vooral “Help Me” belooft goed te scoren in de hitlijsten van de toekomst me dunkt.

Onmiddelijk na AT haast ik mij naar de Core Stage om Finch (***) te zien. Live klinkt de band blijkbaar een pak harder dan op CD maar het optreden was best te smaken. Aansluitend hierop pik ik nog een stukje Anti-Flag mee, en weer valt op dat de geluidskwaliteit op de main allesbehalve schitterend is.

Op naar Hot Water Music (***) dan maar, die de Core Stage afsluit. Ik zie een oerdegelijk optreden maar na ongeveer een half uurtje besluit om toch nog eens mijn geluk te gaan beproeven aan de main stage, waar Billy Talent aantreedt.

Het Canadese Billy Talent (****) scoorde het afgelopen jaar enkele bescheiden hits met de singels “Fallen Leaves” en “Surrender” wat hen een headline op Groez opleverde. Volkomen terecht naar mijn mening, want ik krijg een zeer goede show te zien met veel energie en voor de verandering een scherpe geluidskwaliteit. Als ik dan toch één bemerking moet maken dan is het misschien dat de stem van frontman Ben Kowalewicz net wat te hoog uitvalt wanneer hij voor live-publiek optreedt. Oordeel voor uzelf:

Maar naast dat een piekfijn pop-punk optreden met veel energie en een hoog meebrul gehalte, hoewel “Surrender” opvallend genoeg niet gespeeld werd. In plaats daarvan besloot de groep met het keiharde “Red Flag”, waarop ondergetekende vrolijk meemoshte. Een schoon einde van een schone dag.

Volgende week: Overleven onze helden de invasie van de moffen? Raakt Tom vooraan bij Thursday? Wat doet die triangel op het podium van de Core Stage? En raken onze helden veilig en wel terug in Gent? Dat en veel meer, in het verslag van dag 2!

(TDD)