Een godverdomse dag op een godverdomse blog

Godverdomme. Dimitri Verhulst weet ze wel te kiezen, die titels. Wie dacht dat enkel Herman Brusselmans een patent had op beklijvende titels, is bij deze op zijn plaats gezet

En het is zo wáár. Is dit niet weer gewoon eens een godverdomse dag op een godverdomse bol? Verdomme, ik wil er zelfs gif op innemen. Op dergelijke godverdomse dagen is een mens bijna blíj als hij de volgende aankondiging ziet hangen aan de kassa van de St. Denijse Carrefour.

De Dashverkopers, ze mogen gelukkig zijn, nu hun godverdomse pakken Dash eindelijk een eigen soundtrack hebben gekregen. Van Sam Gooris dan nog wel, een BV die er verdomme op wonderbaarlijke wijze steeds in slaagt zijn eigen eenvoudige zelf te blijven, zelfs op nationale televisie. Allen daarheen!

Niet verkrijgbaar bij de pakken Dash, en maar goed ook: de godverdomse teringherrie van The number twelve looks like you. Slacht een varken met een heel bot mes, na het bewerkt te hebben met een roodgloeiend, in prikkeldraad gewikkeld strijkijzer: het zal kreten tevoorschijn toveren die danig in de buurt moeten komen van wat onze vrienden van ‘The Number Twelve…’ op hun cd ‘Mongrel‘ bijeen hebben weten te krijsen.

Geen slechte muziek nochtans. Eens de oren gewend zijn geraakt aan het vrij monotone keelgeschraap van de vermoedelijke ‘zanger’, valt toch op dat de muziek zelf vaak uiterst geraffineerd in mekaar zit. Er gaat een donkere, mysterieuze sfeer van uit, die regelmatig omslaat in hersenloze agressie of wanhoop. Muziek verbeeldt emotie, dit is emotie in zijn puurste vorm.

Niet alle nummers kunnen zo echter op mijn uiteindelijke goedkeuring rekenen. Sommige, zoals ‘Allright, I Admit It,… It Was a Whorehouse’ en ‘Paper Weight Pigs’ missen de subtiliteit die de agressie in nummers als ‘Jay Walking Backwards’ en ‘Grandfather’ enigzins tempert, en een plaats geeft in het muzikaal geheel. Dat soort songs is breinloos, rechtlijnig, weinig inventief en erg schadelijk voor het trommelvlies.

Aangezien een groot deel van deze cd gevuld is met dat soort creaties, kan ik hier uiteindelijk geen oprecht lovend oordeel over vellen. Iets minder gekrijs, iets meer inhoud, en het kan nochtans nog helemaal goedkomen met die mannen van The number twelve looks like you. Wie op zoek is naar een zachtere en naar mijn mening betere (zonder gekrijs, mét lyrics) versie van dit soort muziek, raad ik van ganser harte het schitterende debuut van The Germans aan, dat ik hier eerder al besprak.

En aangezien mijn medeblogger Tom zo vriendelijk was om mij op dergelijke aangename luistermuziek te vergasten, bied ik hem met veel plezier iets gelijkaardigs aan: de laatste worp van onze grote Dashliefhebber Sam Gooris.

Toy toy toy!

Wmggs op uitstap: It’s not only rock’n'roll, baby!

Ondergetekende heeft absoluut niet veel met kunst en komt vaak niet veel verder dan “Goh, da’s wel cool getekend/geschilderd/gemaakt.” en “Ik vind dat wel mooi!”. Toch ging ik naar de tentoonstelling “It’s not only rock’n'roll, baby” en dan vooral uit nieuwsgierigheid. Een verslagje!

De tentoonstelling opent met werk van Yoko Ono en Alan Vega. De eerste heeft een zaal vol met boompjes geplaatst, de tweede deed iets met tl-buizen.  Moderne kunst dus. Er zal waarschijnlijk een betekenis achter zitten maar bij gebrek aan een audiogids die de uitleg kon doen en zelf niet zo goed zijnde in het vinden van betekenissen in kunstwerken kon ik er maar 1 ding bij denken.  Smells like bullshit to me! Miss Kittin echter mag mijn muur eens komen bekladden. Ik vermoed dat ze tevens zelf haar cd-artwork doet want dit ligt in het verlengde van de muurtekening die er te zien was.

Dat Pete Doherty zijn bloed gebruikt in zijn tekeningen is een redelijk bekend feit. Dat wil niet zeggen dat zijn tekeningen er beter door worden…  een beetje te druk voor mij. Ze staan ook volgeschreven in een redelijk onleesbaar geschrift wat het nog ergerlijk maakt bovendien want ik wil dat dus lezen als ik zoiets zie.

De foto’s van The Residents vielen wel in de smaak! Ze hebben iets met oogbollen waardoor hun foto’s behoorlijk surrealistisch zijn en laat dat nu een van mijn favoriete kunststromingen zijn. Nu het toch over foto’s gaat: The Kills hadden een verzameling polariods opgehangen van alledaagse situaties. Leuk om te zien omdat er een soort van verzamelwoede in je opsteekt van het type “Ik ga niet weg voor ik ze allemaal gezien heb, nah!”

Chicks on speed zijn naast een muziekgroepje ook performance artiesten en om redenen die mij te boven gaan (ik ben ten eerste geen vrouw en ten tweede ook geen performance artiest…) vinden de meeste vrouwelijke performance artiesten het noodzakelijk om uit de kleren te gaan.  Zo ook de Chicks on speed. Dat betekent dus… tetten! Hoera!

Kembra Pfahler van The Voluptuous Horror of Karen Black (nooit van gehoord? Ik ook niet… maar ‘t is wel een coole bandnaam) ging nog een stapje verder want op de meeste van haar foto’s waren meerdere in een kleur geverfde madams te zien die met hun benen wijd open zaten. Voeg hier aan toe dat ze dit in volledig naakte toestand deden and you get the picture.  Straight in your face, amai, maar ik vond er toch niet zo heel veel aan.  Ik vraag mij trouwens af hoe Kembra’s gezicht er zonder rode of blauwe verf uitziet want ik vind ze alleen maar terug met een verflaagje op Google…

Op de bovenverdieping waren er nog muziekvideo’s te zien met een hoog “what the f*ck?”- gehalte te zien, zowel qua muziek als qua beelden. Een voorbeeldje? Klikkie

Conclusie: Ik vond de tentoonstelling wel de moeite ondanks mijn vrij beperkte kunstkennis. Een leuk extratje is dat het slechts 1 € ingang was voor min 26 jarigen én dat je een gratis souvenir kreeg na afloop!

Een verslag zonder foto’s is maar droog dus hier zijn ze:

Versierde paspoppen van Bianca Casady

De donkere kamer van Brian Eno

Een voorbeeldje van The Residents oogbalfoto’s

Halfnaakte tot volledig blote Chicks on speed

Eén van Devendra Banhart’s vele balpentekeningen

Minimalistische muurstekening van David Byrne

Een fallusachtige haai van Kembra Pfahler

De huisjesslak van Kyle Field

De souvenir

De details zijn niet beter zichtbaar op een grotere versie van de Chicks on speed-foto, het is dan ook vrij nutteloos om mij de grote versie te vragen… vetzakskes!

Vorige week had ik niet echt een song van de week maar dit keer wel! Dan Le Sac vs. Scroobius Pip - Letter From God to Man heeft een serieuze sample van Radiohead’s Planet Telex maar het past er goed bij. De tekst is geschreven door een God die lichtjes teleurgesteld blijkt te zijn in zijn creatie.

ps: als je op de foto’s klikt kom je in een fotogallerij terecht en zijn ze dus iets groter

Waarempel, een blog

Een blog schijven, het lijkt eerder een maandelijkse traditie te worden dan een wekelijkse voor ondergetekende. Is beterschap in zicht? Wie weet. In elk geval hoop ik meer tijd te hebben in het academiejaar dan ik nu heb, dus dat zou een goed voorteken moeten zijn. Maar goed, we zijn hier nu dus laat ons bloggen. Deze week: enkele losse flodders en een uitdaging voor mijn medebloggers.

Nieuw speelgoed

Sinds in juli enkele (vermoedelijk) Bulgaren er vandoor gegaan zijn met mijn mp3-speler moest ik het tijdens mijn verplaatsingen stellen zonder onderweg-muziek. Op zich geen ramp – tot u beseft wat voor muziek-junk ik eigenlijk ben. God weet dat ik om geen overstatement verlegen zit, maar ik kan mij organen inbeelden die ik liever kwijt geweest zou zijn dan mijn Creative Zen Touch 20GB. Voeg daar nog aan toe dat ik momenteel een vakantiejob in f’ing Lochristi heb, en dus elke dag een dik uur op de fiets zit, en u kan al bedenken dat de waanhoop razendsnel naderbij kwam. Maar hozana-in-den-hoge, op die baan naar Lochristi bevindt zich een Mediamarkt, en aldus heb ik vorige week korte metten gemaakt met de onzin die muziekloos fietsen eigenlijk is. Mag ik u voorstellen, mijn nieuwe beste vriend:16 GB flashgeheugen, mogelijkheid tot foto’s/video’s bekijken, lekker groot kleurenscherm, een opnamefunctie en een uitstekende geluidskwaliteit: nice way to spend 170 euro’s. Anderzijds, nu kan ik op dode momenten mijn vers-van-het-internet-geplukte cd’tjes beluisteren, en zodoende ze nóg sneller bespreken op wmggs. En heb ik minder zin om automobilisten aan te vallen onderweg. Driewerf hoera!

Meer nieuws

Ik ben eindelijk nog eens aan het downloaden geslagen, waardoor volgende artiesten zich alweer ietsje meer bestolen mogen voelen:
- The Sound of Animals Fighting (The Ocean and the Sun)
- Silverstein (Arrivals & Departures)
- Pelican (City of Echoes)
- The Number Twelve Looks Like You (Mongrel en Put on Your Rosy Red Glasses)
- Coheed and Cambria (No World For Tomorrow)
Van die laatste plan ik in elk geval eens een uitgebreide bespreking te posten, aangezien C&C tot mijn persoonlijke favorieten behoren, maar eerst ga ik hun laatste meesterwerkje natuurlijk eens goed moeten beluisteren. Met mijn nieuwe mp3-speler, bijvoorbeeld.

The Challenge

Tot slot van deze blog nog een uitdaging voor mijn collega-bloggers (allebei, ja). Uw opdracht: bespreek de CD “Mongrel”, van de band “The Number Twelve Looks Like You”. Ik zal zorgen dat er een kopietje tot bij u komt, zorgen jullie maar dat het gereviewd raakt. Als tegenprestatie mogen jullie mij dan een plaatje naar keuze laten bespreken. Alvast een voorproefje van wat uw oren te wachten staat:

Good luck!

(TDD)

Rendez vous met 10 covertjes

Sinds vorige week is het programma Rendez Vous op Studio Brussel helemaal gedaan.  U weet of weet niet dat daarin elke week één jaar van 25 jaar Studio Brussel centraal stond en dat Studio Brussel aan 25 Belgische artiesten gevraagd heeft om een liedje uit het desbetreffende jaar te coveren. Dat levert dus 25 covers op die ondertussen al een tijdje op cd uit zijn. Ter uwer lering dacht ik dat het eens tijd werd om die covers samen te vatten in twee top vijfjes, de top 5 van de beste én de top 5 van de slechtste covers van Rendez Vous.

De vijf beste

5. The Subs met Breathe (The Prodigy)

Lekker vettig en luid, volgens mij wordt het origineel benaderd ook al is de sound helemaal anders. Te beluisteren op hun myspace dus mocht u het nog niet gehoord hebben, allen daarheen! Waarom hebben deze heren nog geen full cd uitgebracht?

4. Daan met Fuzzy (Grant Lee Buffalo)

In het origineel gaat de zanger geregeld ferm de hoogte in. Dat Daan dit liedje koos is behoorlijk vreemd want een diep stemgeluid is zowat zijn handelsmerk. Het is dan ook straf te noemen dat het toch blijkt te werken.

3. Arno met I Want to Break Free (Queen)

Arno die covers maakt, het is altijd iets speciaal en het is vooral speciaal als hij het grootste homolied aller tijden (echt wel!) covert. Wat krijgen we dan? Een bluesy versie die de homo-ondertoon volledig kwijtgespeeld is.

2. A Brand met Thunderstruck (AC/DC)

Een van mijn favoriete liedjes ooit dus het had serieus verkeerd kunnen aflopen maar door de bizarre “solo” is A Brand er toch in geslaagd om rillingen over mijn ruggengraat te doen lopen.

1. Hooverphonic met In Bloom (Nirvana)

Zoals ik al eens eerder heb laten vallen heb ik niet zo’n grote affiniteit met Nirvana maar de stem van Geike Arnaert past wonderwel bij dit liedje. Dit zou een hit kunnen worden mocht iemand besluiten het los te laten op de hitlijsten.

De vijf slechtste

5. Flip Kowlier met Walking After You (Foo Fighters)

Een cover moet iets extra brengen aan een liedje of er tenminste iets aan veranderen vind ik. Flip Kowlier heeft echter getracht om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen zonder Dave Grohl op zang in te huren. Jammer maar helaas faalt hij hierdoor voor mijn “geslaagde cover”-test!

4. Girls in Hawaii met Voor ik vergeet (Spinvis)

Walen die in het Nederlands zingen, het is goed om de Vlaamse nationalisten te bewijzen dat ze wel degelijk hun andere landstaal kunnen. Dat wil echter niet zeggen dat hun Nederlands ook op iets trekt.

3.  Tom Helsen met The Final Countdown (Europe)

Het origineel is heel kitcherig en nog net te pruimen omdat er “It’s the final countdooooooooooooooooooown” in geschreewd werd. Tom Helsen schreeuwt niet wat het liedje de finale doodsteek geeft.

2. Shameboy met Rave up the Jam (Technotronic)

Het origineel is een technoklassieker te noemen. Shameboy heeft er, naar ik kan afleiden uit de titel, een rave-versie van gemaakt wat mij niet erg bevalt. Het kan uiteraard zijn dat het genre mij niet ligt maar een grote Peter Vandeveire-quote is op zijn plaats. Schaam op jou, jawel!

1. Zornik met Sonne (Rammstein)

Hier is zoveel fout mee dat ik er een volledige blogpost op zich mee zou kunnen vullen waarschijnlijk.De plaats is echter beperkt dus ik zal het telegramstijl moeten samenvatten: akoestisch – héél slecht idee – Koen Buyse – afschuwelijk accent – Zornik – pubermeisjesmuziek – Rammstein – puberjongensmuziek – slechte mix

Kortste post ooit?

Wegens een acuut tijdgebrek (lees: 2 herexamens op 3 dagen tijd) deze week geen deftige post van mij. Wel een song van de week.

De song van de week is deze week niet mijn song van de week maar die van medeblogger Louis. Het was ten slotte zijn verjaardag gisteren dus dit is een soort van blogcadeautje. Louis’s song van de week is Eric Clapton – Cocaine.

Geen vrees! Volgende week ben ik helemaal terug.

In de tussentijd kunnen jullie hier naar de eerste plaat van Brian Eno en David Byrne in bijna 30 jaar luisteren.

Bij gebrek aan iets beters…. als titel een slecht stafrijm dat eindigt op veters.

Ook ik heb vorige week mijn afspraak gemist met jullie.  Mijn excuses daarvoor, het was allemaal ingegeven door solidariteit. Ik vind dat er te weinig solidariteit is in de samenleving en toen geen enkele van mijn reguliere medeposters postte dacht ik “Ik ga solidair zijn en dus ook niet posten!” Ahum.

Owkay, owkay hetgene wat ik bedacht had voor vorige week is niet goed genoeg bevonden voor deze blog (door mijzelf) en aangezien jullie alleen maar het beste van het beste verdienen is het er niet op verschenen. Bovendien had ik geen zin om iets nieuws te verzinnen dus heb ik het maar zo gelaten. Sorry!

Pukkelpop is zojuist begonnen en dat klinkt als een verleidelijk onderwerp maar volgens mij gaat niemand nog iets aan raadgevingen van welke groepen zeker te gaan zien hebben (die zijn al naar daar vertrokken) dus ga ik maar nieuwsjes en bedenkingen brengen.  Wie nu een onsamenhangend geheel verwacht komt bedrogen uit want er zit wel degelijk een, misschien lichtjes vergezochte, rode draad in.

We beginnen met het nieuws dat de heer Kravitz Lenny in de studio gesignaleerd zou zijn bij de heren van Velvet Revolver. Die waren op zoek naar een nieuwe zanger en ze hadden beloofd dat het een grote naam ging zijn. Lenny beantwoordt inderdaad aan het profiel van grote naam. Velvet Revolver met Lenny Kravitz, dat klinkt niet zo héél slecht want Slash heeft ten slotte ook een gitaarsolo uit zijn mouw geschud op “Always on the Run”.  Ik wacht vol spanning op een singletje!

Waar ik minder op te wachten zit is Chinese Democracy, zijnde de nieuwe cd van Guns n’ Roses (Ha! Twee rode draden! Velvet Revolver is basically Guns n’ Roses zonder Axl Rose) Naar verluidt zou hij al klaar zijn sinds vorig jaar (14 jaar om een cd op te nemen… het is ook een kunst) maar ik heb nog altijd geen nieuwe Gun n’ Roses in de winkel gezien. De frisdrankenproducent Dr. Pepper heeft in maart zelfs een weddenschap afgesloten waarin ze beloofden dat iedereen in de VS (uitgezonderd Slash en Buckethead) een blikje Dr. Pepper kreeg als de plaat nog dit jaar uitkwam.  Waarom kijk ik niet zo erg uit naar Chinese Democracy? Ik vrees dat Guns n’ Roses zonder Slash hetzelfde is als seks zonder wrijving. Der is geen bal aan met andere woorden.

Ik vrees eveneens voor Death Magnetic, de nieuwe cd van Metallica. Niet dat ik zo’n grote fan ben (ik ken alleen maar de klassiekers) maar er gaan verschillende alarmbelletjes in mij af als er artiesten zijn die beweren dat hun nieuwe plaat beter klinkt dan hun beste. Zéker als het bovendien nog eens 17 jaar geleden is sinds er een deftige plaat van die groep uitgekomen is. Het enige wat we doen is hopen…

Nu dat het toch over cd’s gaat (al een tijdje eigenlijk maar hou het stil): Consolers of the Lonely a.k.a. de nieuwe van The Raconteurs is meer dan deftig te noemen. Begeef u a. s. a. p. naar de dichtstbijzijnde winkel en kopen zeg ik u!

Afkortingen brengen mij dan weer naadloos over naar hetgene waar ik deze post mee ga afsluiten (op de song van de week na dan) met name een filmpje. Bereidt uzelf voor op een wel heel erg nerdy filmpje.

De Large Hadron Collider is een van de minst hippe onderwerp ooit, zeker om over te rappen maar informatief was het wel. Respect daarvoor!

De song van de week komt uit de laatstgenoemde cd vandaag (die dekselse rode draden toch), heet Rich Kid Blues (van The Raconteurs dus inderdaad) en heeft iets Beatlesiaans zelfs vind ik.

Gensche Fieste

Het is weer donderdag en ik begon bijna te vrezen dat ik de enige post deze week ging zijn maar blijkbaar heeft Louis toch nog tijd gevonden om zijn Werchterverslag verder te zetten. Zo tussen een groep Chirokindjes verdient dat alleen maar respect!

Het zijn dus Gentse Feesten en dat betekent vooral slaaptekorten die een plaatsje verdienen in het Guiness worldrecordboek. Gelukkig (alhoewel, bij momenten iets minder) betekent dat ook héél véél muziek.  Als gevolg van het eerstgenoemde ga ik hier een beetje aan bladvulling doen terwijl het toch nog min of meer informatief blijft.

- Louis vond dat ik de muziek van het vuurwerk moest analyseren.  Mijn analyse is echter veel te kort om een hele post mee te vullen aangezien de vuurwerkmuziek samen te vatten is in twee à drie woorden (hangt af van de manier waarop je telt): avant-gardistische nonsens. Volgens mij hebben ze’t einde van het vuurwerk trouwens een paar dagen uitgesteld. Jammer dat er een hamburger… spitburgertentje voor moest afbranden en er een paar gewonden bij vielen maar spektakel is het wel!

- Ik heb mijn record Eddy-Wally-aanhoren gebroken. Vorige keer (twee jaar geleden) ben ik na precies 35 minuten op de vlucht geslagen, deze keer heb ik het helemaal tot de laatste noten kunnen uithouden. (hoe weet ik nog altijd niet, vermoedelijk door mijn kortetermijngeheugen tijdelijk uit te schakelen of zoiets) Wat hebben we onthouden van Eddy Wally en zijn voorprogramma Sam Gooris? (het kan trouwens echt geen toeval zijn dat je daar het anagram “Sam is goor” van kan maken) Als je al je hits al eens gespeeld hebt en je toch nog terug wil komen voor een bisnummer speel je gewoon je nieuwste nummer nog eens. En nog eens. En waarom niet: nog eens.  En alsof dat dat nog niet genoeg was spelen we het nog eens. Sjalala nog aan toe!

- Mensen die we ondertussen al meerdere keren tegengekomen zijn: het Cyclown Circus. Een jazzbandje dat al een paar duizenden kilometers gefietst heeft blijkbaar! Meestal staan er wel een paar (min of meer beschonken) mensen vooraan bij te dansen dus redelijk sfeervolle straatmuziek! Ze verkopen ook cd’tjes die gewoon op cd-r’s gebrand zijn maar dit geheel terzijde.

- Verder heb ik om redenen die mij voorlopig nog te boven gaan zin om eens naar een folkdansinitiatie te gaan maar of dat er van gaat komen valt nog te bezien.

De song van de week is tevens de nieuwe single van The Blackbox Revelation. Set your Head on Fire heeft een heerlijk rifje, ditto drum en een uiterst plezant solotje! De live-versie van Werchter klonk overigens ook schitterend! Die moet bij gevolg ergens op de site van Stubru te horen zijn maar waar precies moet je zelf maar zoeken, slaaptekort etc.

Woensdag gastdag

Aangezien dhr. Louis De Geest gisteren te veel materiaal had om in één dinsdag te vatten, neemt hij uitzonderlijk deze gastdag in beslag. Hij brengt vandaag een interview uit de backstage van Werchter.

The National, een Amerikaanse indierockband uit Brooklyn, brak vorig jaar door met hun vierde studio-album ‘Boxer’. Na zeven jaar touren waren ze er dit jaar in geslaagd om een plaatsje te veroveren op Werchter. Ik was present, en wist zanger Matt Berninger te strikken na hun succesvolle liveset. “Touren is fantastisch”

En, goed optreden gehad?

“Een zeer goed zelfs! Wel een stommiteitje begaan. Toen ik het publiek wou doen klappen stond ik met mijn rug naar de drummer, waardoor het ritme van het publiek op den duur volledig naast dat van de drums zat. Probeer dan nog maar eens vlot verder te zingen.”

Zijn jullie op internationale tournee momenteel?

“Ja, we doen nog een paar shows in Engeland en festivals overal in Europa.”

Komen jullie dan ook naar pukkelpop?

“Ik denk het niet… of wacht, misschien wel. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee (lacht). Ik houd mij daar allemaal niet meer bezig eigenlijk. Op de tourbus zit ik te slapen. Ze maken mij wakker als ik het podium op moet.

Touren is nochtans fantastisch, zeker als er geen vrouw en kinderen thuis op je zitten te wachten. Ik zit ondertussen thuis wel met een vrouw en kind. Nuja, nog niet echt een ‘kind’ eigenlijk. Het moet nog wat groeien. Het is ongeveer zo groot momenteel (toont met hand de grootte van een tennisbal).”

En wat vind je vrouw van dat touren?

“Ze zou natuurlijk graag hebben dat ik wat meer thuis was, maar ze gunt het mij. Zelf is ze schrijfster, en ze vindt het fantastisch dat nu doorgebroken zijn. Als je dit soort kansen krijgt moet je ze gewoon grijpen.”

Touren heeft waarschijnlijk ook het voordeel dat je alles voor jou kan laten doen. Hebben jullie bijvoorbeeld rare requests op jullie rider staan?

“Niet echt, nee. Gewoon een hoop drank, en bananen. Wilco, vrienden van ons, hebben wel een behoorlijk gekke rider. Ze vragen altijd of er voor het optreden een puppy in hun kleedkamer aanwezig kan zijn. Het enthousiasme van dat beestje zou zo ‘kunnen afstralen op de bandleden’. Het is eigenlijk als grap bedoeld, maar er zijn effectief plaatsen waar ze zo’n beestje krijgen (lacht).”

Jullie hebben ondertussen al vier platen uit. Is er een truc om als band na al die tijd nog vlot te blijven samenwerken?

“Dat lukt ons vooral door de manier waarop we onze songs maken. Meestal beginnen we aan een song met allemaal verschillende ideetjes van alle bandleden, die we dan proberen omvormen tot een samenhangend geheel. Dat kan erg moeilijk zijn, maar zo weet je zeker dat je iets unieks aan het maken bent. En achteraf is iedereen blij, omdat we allemaal een belangrijk deel aan de song hebben bijgedragen.

De reden waarom we zo’n succesvolle band zijn is volgens mij ook dat we minstens de helft van de songs die we schrijven gewoon weer weggooien. We kunnen ook een jaar zitten schrijven aan één song, gewoon omdat we weten dat er meer in zit. We moeten soms wel twintig verschillende dingen met een song proberen voor ze eindelijk ‘af’ is.”

Ben je van plan om hier voor de rest van je leven mee door te gaan?

“Als ik die mogelijkheid krijg: zonder twijfel.”

Werchter? I don’t buy that!

Het schijnt dat Werchter vandaag weer begonnen is en bij gevolg zal deze post ook daarover gaan. Neen, ik ga het niet over de al dan niet duur zijnde tickets hebben, noch ga ik groepen aanraden. (dat eerste komt zo veel voor dat het voorspelbaar zou zijn en dat laatste is het idee van Tom stelen)

Wat ik dan wel gedaan heb is op zoek gaan naar wat een mens allemaal had kunnen kopen indien hij/zij besloten zou hebben om Werchter dit jaar eens over te slaan. Ik ga hier uit van de prijs van een standaard combiticket (zijnde de volle 165 euro) want ik heb geen zin om ook nog eens uit te zoeken wat je voor de prijs van een dagticket zou kunnen kopen. Voor de prijs van een campingticket (17 €) daarentegen kun je al zeker en vast een recente cd gaan kopen! Ik excuseer mij alvast voor mogelijke reclame voor deze of gene winkel.

• In de actie 3 cd’s voor 20 € in de Bilbo zou je 28 cd’s kunnen kopen
• 1 Creative Zen V Plus met 8 GB geheugen (owkay, die is 4€ duurder in principe)
• 27 gloednieuwe strips
• 3 computergames die recent verschenen zijn (en die dus nog aan rond de 50€ per stuk staan)
• Een Les Paul Special II gitaar + gitaarzak op musicstore.com
• op dezelfde site: een Fender Squier Affinity P-Bass basgitaar!
• 8 Dvd’s van 20 €
• rond de 20 cinematicketjes in de Kinepolis
• 24 cinematicketjes indien je meer een voorstander zou zijn van de Sphinx of de Skoop
• 30 Mojito’s ( en alle andere cocktails die aan 5,5€ staan) in het Soulfood Café
• 43 keer het bier van de maand in de Dulle Griet, doe dat maal 2 (want 2 flesjes) en je hebt een serieuze alcoholvergiftiging
• 36 bowlingspelletjes in De Meibloem

Ik zou nog uren door kunnen gaan maar ik heb mijn punt ondertussen wel duidelijk gemaakt waarschijnlijk. Inderdaad, het is veel geld om naar Werchter te gaan!

De song van de week dan maar?  Op Stubru is er elke woensdagmiddag het programma Rendez-Vous en de song van de week is daar een voortvloeisel uit. Hooverphonic – In Bloom is een bloedmooie cover van een klassieke Nirvana-song. Ik heb al eerder gezegd dat ik het niet zo voor Cobain en de zijnen heb maar Geike Arnaert maakt alles goed!

edit: origineel stonden er linkskes naar die gitaren maar blijkbaar gaven die een foutmelding dus heb ik ze maar verwijderd.

Don’t mention the war!

Twee dagen over tijd, het is mijn schuld volledig, mea culpa, mea maxima culpa. Mijn excuses voor het lange wachten! Tijd voor een quote van Douglas Adams die hier wel op zijn plaats is: “I love deadlines. I love the whooshing sound they make as they fly by.” Maar dat gaf mij wel de mogelijkheid om u direct een miniconcert-verslagje aan te bieden van …. (de titel geeft het het inderdaad weg)….

The Germans!

Die speelden vandaag in de Fnac een concertje en ondergetekende was aanwezig op de eerste rij. Ik ken the Germans enkel van één liedje dus ‘t was een eerste kennismaking. Het forum van de Fnac is niet zo’n heel groot zaaltje, het zat bij gevolg dus redelijk vol toen ik aankwam. (Wat in de praktijk dus op 20 man neerkomt.)

Kleine zaaltjes roepen om intimistische, akoestische sets maar The Germans gaven er toch wel een behoorlijke lap op. Op sommige momenten moesten ze echt niet onderdoen voor de luidruchtigste concerten (zoals Triggerfinger in de Vooruit toen we op 3 meter van de rechterluidspreker stonden) die ik meegemaakt heb qua geluidssterkte. Rock ‘n Roll in de Fnac, Baby! Aangezien ik tot nu geen enkel idee had over de titel van liedjes kan ik moeilijk een “liedje voor liedje”-bespreking doen dus ga ik dat hele stuk gewoon overslaan. Ergens tijdens het nummer  “Dog” (zoals achteraf dus bleek) kreeg ik wat ik noem een “Pink Floyd-moment”. Dit wil zeggen dat ik aan Pink Floyd moet denken waarna de haartjes op mijn arm overeind komen. Een positieve referentie voorwaar!

Zoals sommigen weten is mijn gsm een half fototoestel, dat weliswaar foto’s van redelijk slechte kwaliteit trekt, maar foto’s zijn foto’s en foto’s heb ik dus getrokken!

Nog vlug een soundcheck…

… en we zijn vertrokken!

De bassist neemt ook een paar drumstokjes in de hand en doet gewoon mee.

De playlist!

Wat hebben we vandaag geleerd?

• de frontman kan ferm roepen
• hij kan bovendien keyboard “spelen” met zijn voorhoofd en zijn elleboog terwijl hij rustig verder gitaar speelt
• de drummer van The Germans heeft funky roodgekleurde en glinsterende drumstokjes. Kenners kunnen mij misschien uitleggen of dat iets speciaals is maar het was wel een cool zicht.
• de bassist kan tegelijkertijd drummen op hetzelfde drumstel als de drummer
  maar vooral:
• The Germans zijn een fijn live groepje dat ik nog wel eens wil zien!

Om het Germanshoofstuk af te sluiten nog een filmpje van het openingsnummer “Witch”. Het staat er helaas niet helemaal op alhoewel ik tot aan het applaus opgenomen heb…spijtig!

De song van de week is geworden Triggerfinger – What Grabs ya, tevens de titel van hun laatste plaat en een heerlijk meezingbaar liedje.