Ahem,  ja ik weet dat ik een beetje laat ben… maar ik dacht zo: “Nu er toch een bloggat gevallen is in het weekend… kan ik mijn deadline wel een beetje rekken!” Gevaarlijke titel trouwens dus ik weet niet of ik wel lezers heb eigenlijk.

Jep, ik heb mijn gemakzuchtige momenten. (het is nog niet voorbij trouwens…)

Tijd voor een filmpje.

Jack Black als Jezus!

John C. Reily!

De regisseur is er blijkbaar in geslaagd om een all star cast bij elkaar te krijgen voor een goed doel en dat is lovenswaardig. Het is nog grappig bovendien. Musicals hebben een homoreputatie en ik vermoed dat het daarom is dat ze over dit onderwerp een “musical” gemaakt hebben… maar sommige musicals zijn best te pruimen!

*verstopt zich voor “Homo!”-opmerkingen*

Hey! Ik heb een vriendinnetje!

En ja, ik ben vrij zeker dat het geen jongen is. :-p

De song van de week komt dan weer uit een opera.  Pink Floyd – The Trial is één van de laatste liedjes van hun rockopera “The Wall” (We don’t need no education…) maar het behoort zeker tot één van de beste liedjes. Mijn favoriete passage: “The prisoner who now stands before you,
Was caught red-handed showing feeeeeeeeeeeelings.
Showing feelings of an almost human nature.”

Vorige week even geen blog van mij (blogvakantie! Ter compensatie zal ik zelfs op nieuwjaarsdag bloggen want dat blijkt een donderdag te worden…) maar nu ben helemaal terug met deze week een concertverslagje.

Gisteren speelden de heren van A Brand, Malibu Stacy en The Subs namelijk in de Vooruit! (yup, het was ook al uit de titel af te leiden) Ik heb geen foto’s getrokken wat een beetje stom is van mij, dat geef ik toe maar ik heb mijn momenten van stomheid en die zal je mij moeten vergeven.

Malibu Stacy is een sympathiek Luiks groepje dat ondertussen al 2 cd’s heeft uitgebracht maar in Vlaanderen zo goed als onbekend is (en ze zijn niet de enigen, probeer maar eens 5 Waalse bands op te noemen… Brusselse groepjes tellen niet!)  en ik vind dat een beetje jammer.  Ze spelen zonnige pop en dat is wel fijn in de donkere novemberdagen. Het publiek was niet zo talrijk komen opdagen juist omdat ze niet over de taalgrens geraakt zijn Ik vond het een behoorlijk optreden, niet “Waauw! Beste optreden ooit!” maar zeker niet slecht. Een opmerking toch: de toetsenist kreeg een vreemde ingeving toen hij de tamboerijn te pakken kreeg…

Op naar de headliner van de avond: A Brand. Dit was de tweede keer dat ik ze zag (de vorige keer was toevallig ook net na het uitkomen van de nieuwe cd) en het was een fijn weerzien. De mens met de baard en de flying v blijkt nog steeds rare geluidjes uit zijn flying v te halen. A Brand speelde een goeie afwisseling van nieuwe en oude nummers waardoor het voor de mensen die de nieuwe cd nog niet gehoord zouden hebben (waaronder ikzelve… *gaat zich in een hoekje schamen*) ook herkenningspunten hadden en het een goed optreden werd. Wat mij bij de nieuwe nummers vooral in de smaak viel was het feit dat de bas goed doorklonk en dat is altijd goed!  De opener was “Hammerhead”, ergens halverwege werd Lcd Soundsystem gecoverd en afsluiten deed A Brand met de singles Bubbles en Time, in de bisronde kwamen daar nog Judas en Thunderstruck bij.

The Subs zijn samen te vatten in 2 woorden en een uitroepingsteken

“Vettig Feestje!” jawel

De song van de week is Muse – Take a Bow en dat komt helemaal door de trailer van Watchmen. Owkay, het is vrij bombastisch en de tekst is nu ook weer niet zo heel diepgaand maar ‘t paste perfect bij de beelden… en soms is bombastisch wel eens plezant

Ik ben zonet terug van een optreden van Isobel Campbell en Mark Lanegan in  de Arendschouwburg te Antwerpen.

Een bijzonder vage foto, voor de gelegenheid ’sfeerbeeld’ gedoopt.

Het optreden was magistraal, hypnotiserend, meeslepend en verdomd verslavend, en het applaus op het einde leek te blíjven duren. Als ze nog eens naar België komen kan ik alleen maar zeggen: “GA DAT ZIEN!”. Maar genoeg over het optreden, laat ik het een beetje hebben over Isobel Campbell.

Isobel Campbell is kei-schattig.

Als een vrolijk gewond vogeltje zit ze zo bijvoorbeeld tijdens het zingen vaak de maat te volgen door met één van haar armen te flapperen. En toen het optreden even stil lag omdat een technicus een box aan het repareren was, ging het zo:

Isobel: ‘This would be the time where we could say something… if either of us spoke. Mark?’
Mark: ‘Don’t look at me!’

En even later, toen de box nog steeds niet hersteld bleek te zijn, maar dat niet essentieel was voor het nummer:

Isobel: ‘But we’re ready, aren’t we?’
Mark: ‘I’m ready.’
Isobel: ‘You’re always ready.’ (publiek schiet in de lach)
Isobel: He’s also very punctual. Not like me, I’m always late.

Ze spelen een nummer, waarna Campbell vrolijk:

‘I even missed my plane this morning!’

Of toen ze een nieuwe song aankondigde:

Isobel: This is another new song, we’re playing it for the first time.

Iemand in publiek: Wooohooo!

Isobel (wegwerpgebaar, beschaamd lachje): Pfffrt!

Schattig!

Vandaag geen blog, wegens het ziek zijn van mijn gitaar. Misschien morgen (misschien ook niet).

Al tientallen jaren staat Arno nu al op de planken, en nog steeds heeft de zanger overal enorm veel succes. De reden hiervoor werd nogmaals duidelijk dinsdagavond in de vooruit, waar hij er een ferme lap op gaf.

De set begon nochtans aarzelend, toen Arno een nieuw en vrij onbekend nummer op het publiek losliet. Een paar nummers later had de grommende, krijsende zanger met zijn uitstekende liveband (de gitarist ging zo fel te keer dat hij het drumstel bijna om zeep hielp) de zaal volledig op temperatuur. Die eerste paar nummers waren voornamelijk vrij onbekend nieuw werk, maar dat maakte niets uit. Het enthousiasme van de band straalde namelijk over op het publiek.

Toen vervolgens de echte klassiekers werden aangesneden kreeg Arno het publiek  helemaal op zijn hand. Lustig werd er meegezongen met ‘Oh La La La!’, ‘Putain Putain’ en ‘Bathroom singer’. Bij dat laatste nummer haalde Arno opnieuw zijn onder fans ondertussen befaamde cimbalen boven. Het was fantastisch om de zanger daarmee tekeer te zien gaan. Hij mepte ze met zo’n macht tegen elkaar dat het verwonderlijk was dat ze achteraf nog heel bleken te zijn.

Er werd natuurlijk niet alleen maar hard gefeest. Arno had immers ook een paar fantastische Franse chansons in zijn repertoire zitten. Toen de eerste noten van ‘Les yeux de ma mère’ weerklonken, werd het plotseling heel stil in de zaal. Het blijft een magisch nummer, dat hier live uitstekend gebracht werd.

Als afsluiter van het optreden werd ‘Les filles du bord de mèr’ nog een gigantisch succes. Iedereen zong zo vrolijk mee dat Arno het zelfs niet meer nodig vond om zelf verder te zingen. Weinig artiesten  beschikken over het talent om een publiek zover te krijgen. Arno deed het met gemak, en bezorgde ons zo een fantastische avond.

De Gentse Vooruit is de laatste tijd weer met een fantastisch initiatief bezig. Elke donderdagavond organiseren ze namelijk een gratis concert in het Vooruit -café. Vorige week was dat Barbie Bangkok, en mannen, het was in orde.

Barbie Bangkok maakt catchy poprock, die soms wat doet denken aan het vroegere werk van Zita Swoon. Live swingden ze als de beesten. De zanger ging helemaal op in zijn nummers, en geflankeerd door zijn bijzonder knappe xylofoonspeelster en bassiste leverden hij en zijn band donderdag dan ook een bijzonder strakke en stomende set af, waar ik zelfs met plezier voor had willen betalen.

Na hun optreden kocht ik Barbie Bangkok’s nieuwste cd, ‘People And Geometry’. Een paar luisterbeurten later moet ik zeggen best tevreden te zijn over mijn aankoop. Het is een bijzonder vrolijk plaatje, met opbeurende melodietjes en aanstekelijke teksten. Alleen werden de nummers live nog eens stukken swingender gebracht, wat waarschijnlijk lag aan het feit dat de cd niet met de liveband was ingespeeld, maar hoofdzakelijk door zanger Tom Goethals en drummer Laurens Smagghe. Hierdoor verloren de nummers op cd toch wat van hun spontaniteit en enthousiasme.

Donderdagochtend kreeg ik bovendien ook nog een uitnodiging toegestuurd voor een tribute concert aan Neil Young. Ik, als absolute Neil Young –leek, zei onmiddellijk toe. Ik had wel eens zin om die Neil wat beter te leren kennen, en het principe van een tribute concertje is zeer aan mij besteed. Verschillende goede zangers die verschillende goede nummers van een zeer goede artiest onder handen nemen: dat kan moeilijk misgaan, en is op zijn minst heel interessant.

Na mijn toezegging werd ik al onmiddellijk aangenaam verrast: dit was niet zomaar een tribute, er was een heuse sterrencast bijeengebracht om de ode tot een goed einde te brengen. Gert van K’s Choice, Ruben en Mario van Triggerfinger, Jan van Venus In Flames en Ilse van Neeka. Dit beloofde een heftig avondje te worden.

We vonden plaatsjes in het midden van de (bijna lege) eerste rij, wat ons recht voor Jan, Mario en Ruben plaatste. “We gaan een paar bekende, en een paar minder bekende liedjes spelen vanavond” sprak Jan. En warempel, dat deden ze ook.

Jan De Campenaere mocht de spits afbijten, en deed dat fantastisch. Zijn versie van ‘Tonight’s The Night‘ was ontzettend intens, en creëerde een mysterieus sfeertje, dat het publiek onmiddellijk meesleepte in het Neil Young-universum. Vervolgens zouden Ilse (prachtige Joni Mitchell –achtige zangstem), Ruben (bij de hardere nummers), en Gert (bij de zachtere nummers) ook het beste van henzelf geven.

De variatie aan zangers, en de originele manier waarop sommige nummers gebracht werden, zorgden ervoor dat de hoogtepunten elkaar bleven opstapelen. ‘My My/Hey Hey’, ‘Cortez The Killer’ en ‘Old Man’ waren slechts enkele van de vele kippenvelmomenten. Wel een beetje jammer dat er halverwege een pauze zat. Als één lange, bezwerende trip was het nog een stuk beklijvender geweest. En het moet gezegd zijn: Ilse, Bart, Ruben en Gert brachten de nummers op hun eigen manier vaak even goed als Neil Young zelf. Een dikke aanrader.

‘People and Geometry’, de nieuwste hitsingle van Barbie bangkok, valt gratis te verkrijgen op www.barbiebangkok.com . Videoclips van de groep zijn te vinden op www.vooruit.be/nl/event/1593/media#video .

Vorige week was het zover: voor het eerst in 15 jaar werd er een nieuwe single van Guns’n’ Roses gereleased!
Zo’n evenement kon Wmggs natuurlijk niet laten passeren ook al heb ik er eerder al mijn twijfels over uitgedrukt.

Over de eerste 50 seconden kan ik kort zijn: spanning opbouwen door Chinese plattelandsgeluiden (of toch iets dat er moet op trekken) te spelen vermoed ik. De gitaar die dan begint op te komen doet inderdaad vermoeden dat het hier om een Guns ‘n’ Rosesliedje gaat (cfr. de intro van “Welcome to the Jungle”). Zo tot 1 minuut en 33 seconden doet deze single vermoeden dat het precies wel nog zal meevallen…

Tot Axl Rose begint te zingen.

Zijn eerste schreeuw klinkt nog min of meer Axl Roseiaans maar wat is er in godsnaam met zijn stem gebeurd? Owkay, op 15 jaar tijd kan uw stem misschien een beetje veranderen maar dit is toch wel extreem.  Dit is zelfs geen Guns ‘n’ Roses meer vind ik! Guns ‘n’ Roses zonder Slash (al doet de nieuwe goed zijn best om hem te vervangen) én een Axl Rose die niet meer als Axl Rose klinkt?  Proficiat, u heeft zojuist geen typische Guns’n'Roses-elementen meer overgehouden.  Ware ik Axl geweest dan zou ik de naam gelaten hebben voor wat het was en direct onder een nieuwe groepsnaam begonnen zijn. Maar ik ben Axl niet en dat is misschien maar best ook!

Ik ben dus niet onder de indruk… maar Dr. Pepper heeft zijn (hun? ‘t is tenslotte een bedrijf) weddenschap verloren en dat is ook iets.

Als je nu denkt: “Dienen Bram is toch maar nen zeveraar, laat ons zelf beslissen! Dat trekt hier ook al op een Chinese democratie, nondedju”

Awel ‘t is goed ondankbare sletten teerbeminde lezers! Hier zie: 

De song van de week is Queens of the Stone Age – A Song for the Dead. Retestrakke intro, indien mogelijk nog strakkere outro (met dank aan Dave Grohl!) en Josh Homme + Mark Lanegan die voor het spookachtige gehuil op de achtergrond zorgen. Veel meer moet een mens niet hebben op Halloween!

PS: Neen, ik heb niet per sé gewacht tot vandaag om mijn song van de week op Halloween te laten vallen

PPS: Het nieuwe kleurtje (dat ook al in de halloweensfeer is nu ik erover nadenk) is te danken aan Louis! (Als je’t niet mooi vindt, stuur uw hatemail naar hem dus)

Gisterenavond had ik het onnoemelijke voorrecht om voor het eerst in mijn prille bestaan een optredentje free jazz mee te maken. In een uiterst sympathiek cafétje dan nog wel. Sjongejongejonge.

De free jazz is, jullie hadden het nooit geraden, een muziektak binnen het jazzgenre. De meest experimentele bovendien. Jazz is steeds voor een groot stuk improvisatie, maar de free jazz spant qua spontaniteit echt wel de kroon. Geen vast metrum, geen vaste structuur. Akkoordenschema’s? Niet nodig. De free jazz heeft zijn naam niet gestolen. De muzikanten krijgen hier zodanig veel vrijheid dat het een wonder mag heten dat ze er überhaupt nog in slagen iets samenhangends te creëren.

En wat ze dan creëren klinkt vrij maf. Het is ontzettend fascinerend om muziek te horen waarvan je weet dat ze in real time gecreërd wordt. Zeer intens ook. Het heeft veel weg van bepaalde filmsoundtracks, maar door het vluchtige van het genre is elke performance een unieke soundtrack bij die bepaalde avond. Je wordt samen met de muzikanten volledig meegesleept in het moment, in een muzikale stroom die, net als een echte rivier, op bepaalde onverwachtse plekken plots harder, zachter, trager, sneller, volledig anders van sfeer kan zijn. Een muzikale ontdekkingstocht.

Gisteren bestond het free jazz –ensemble uit een drummer, een contrabassist, en een gitarist. Drie verschillende nationaliteiten ook: een Tsjech, een Spanjaard en een Belg, als ik mij niet vergis. Grote verschillen, prachtig samenspel. Fascinerend vooral, maar ik val in herhaling.

Aanvankelijk klonk het allemaal wat te avant-gardistisch. Het leek allemaal erg willekeurig. Je kreeg als luisteraar echt het gevoel dat, als ze jou één van die instrumenten in de handen zouden duwen, de muziek er niet wezenlijk onder zou lijden. Een amalgaampje van geluiden, waar de gesprekken van de mensen in het jazzcafé minstens even belangrijk bleken voor het uiteindelijke totaalgeluid als de muzikanten zelf.

Dat bleek echter maar een voorproefje. Na die eerste ietwat brave improvisatie volgden stukken die de luisteraar echt vastgrepen. Meer dan één luisteraar zat op bepaalde momenten zwijgend in het niets te staren, en volledig op te gaan in het mysterieuze sfeertje dat de muziek met zich meebracht. Het waren ook geen losse noten meer. Eén valse noot had de hele sfeer onmiddellijk gekelderd, maar ze bleef volledig achterwege.

De gitaar zat het grootste deel van het optreden het meest op de voorgrond. Het was dan ook het meest melodieuze instrument van de drie, dus dat viel te verwachten. De bas was dan weer heel onopvallend, maar ook dat toonde eigenlijk de klasse van de bassist. Hij wist zijn noten zo mooi op te bergen in het geheel, dat ze zonder te storen de improvisaties van de andere twee instrumenten versterkten. Waar ik echter het meest door verrast werd, was de drummer. Hij haalde geluiden uit zijn drumstel waarvan ik niet wist dat ze eruit vielen te halen, en deed dat allemaal met een vanzelfsprekendheid die deed uitschijnen dat hij elk geluidje van zijn drumstel kende, en bewust net dat ene had gekozen uit het hele gamma dat het instrument kon produceren. Misschien dat het mij meer bezighield dan de andere instrumenten omdat ik dat instrument het minst goed kende, maar het zag er toch een hele krachttoer uit.

En zo ging er een geslaagde free jazz -avond voorbij. Reken maar dat het niet de laatste was.

Ik heb vorige week trouwens een band leren kennen die ondertussen al 5 dagen nonstop uit mijn cdspeler galmt. Aangezien ik jullie deze muzikale harddrug niet wil onthouden, post ik hier nog gauw één van hun vele meesterwerkjes. Geniet!

The National – Slow Show

Meer horen van deze band? Volg volgende links:

Fake Empire

Mistaken For Strangers

Abel

Sommige mensen zijn het geloof in het rechtssysteem al lang verloren maar ik geloof er nog in! Waarom vraagt u zich ongetwijfeld af? (Om niet te spreken over de vraag waarom ik in godsnaam over het rechtssysteem begin)

Awel, hierom!

URBANA, Ohio – A defendant had a hard time facing the music.

Andrew Vactor was facing a $150 fine for playing rap music too loudly on his car stereo in July. But a judge offered to reduce that to $35 if Vactor spent 20 hours listening to classical music by the likes of Bach, Beethoven and Chopin.
Bron

Geniale oplossing al zeg ik het zelf! Leer die gangstarappers wat deftige muziek is in ruil voor een boetevermindering. Misschien moeten we dat hier met die boenkeboenk spelende johnny’s ook doen. In tijden van economische crisis zou ik het wel weten. Het is volgens mij ook veel hipper om vollenbak Bach te spelen in je auto.

Wat leren wij hieruit?
Thou shalt remember that guns, bitches and bling were never part of the four elements and never will be.
Scroobius Pip

De song van de week is Morphine – You Speak My Language. Dit liedje toont aan dat gitaarsolo’s perfect vervangen kunnen worden door een saxofoon!

]]> http://wmggs.wordpress.com/2008/10/16/het-is-eens-iets-anders/feed/ 2 wmggs http://wmggs.wordpress.com/2008/10/02/360/ http://wmggs.wordpress.com/2008/10/02/360/#comments Thu, 02 Oct 2008 19:12:08 +0000 wmggs http://wmggs.wordpress.com/?p=360 ]]>

Eerder deze week ergens in Vlaanderen

- Radiopresentator:”En dan is er nog het nieuws dat Led Zeppelin toch op wereldtournee gaat, er zijn echter nog geen data en plaatsten bekend”

- Naar de radio luisterende jongeman (overeenkomsten met ondergetekende berusten louter op toeval): WHAT THE ?!?!? OH MY GOD!!!!! Ik MOET daar naartoe!! *huppelt de rest van de dag vrolijk in het rond omdat Led Zeppelin terug samenkomt*

Ik kan mij voorstellen dat dit nieuws in vele huiskamers even hard insloeg als die meteoriet die 65 miljoen jaar geleden de dino’s uitroeide.  Het is dan ook niet zomaar een groepje dat terug samen komt maar de oervaderen (ik heb iets met de prehistorie vandaag, mijn excuses op voorhand) van de heavy metal!

Nadat het nieuws enigzins doorgedrongen was kreeg ik (met enige hulp van Robin overigens) een paar verder gaande gedachten. Ten eerste: voor de prijs van een ticketje kan je waarschijnlijk het volledige skelet van een T- Rex kopen. De volgende gedachte: ze gaan zeker niet in België passeren. Derde gedachte: dat gaat sneller uitverkocht zijn dan dat een normale sterveling de woorden “Led Zeppelin” kan uitspreken.

Die eerste gedachte is af te leiden uit de concerten van Neil Young, The Police en andere grootheden uit het verleden die nog eens langs passeerden.  Aan de andere kant: het zou wel eens de allerallerallerlaatste kans zijn dat je ze nog eens live zou kunnen zien natuurlijk. In dat opzicht zijn we te laat geboren. Waren we nu eens 30 jaar eerder geboren dan hadden we het Juratijdperk van de rock ‘n’ roll live kunnen meemaken! Pink Floyd! The Beatles! Queen met Freddy Mercury! Jimi Hendrix! Desnoods zelfs Elvis! We zouden massaal kunnen treuren om onze te laat geborenheid maar binnen 30 jaar zijn er ook groepen die niet meer bestaan en waarvan wij tegen onze kinderen kunnen stoefen van “Aaaah, die heb ik nog live gezien zenne”.  Ik denk dat ik toch maar de kans ga grijpen om naar één van de laatste concerten van Led Zeppelin te gaan als het niet té duur is.

De tweede gedachte is een puur geografisch probleem… we leven in een klein landje. Ik zou misschien nog overwegen om naar Parijs of Londen te gaan als mijn eerste gedachte niet de spuigaten uitloopt. Het zou uiteraard plezanter zijn mochten ze daadwerkelijk naar België komen maar dan blijft de vraag waar? En hoe gaat de kwaliteit van’t geluid dan zijn? Er is hier in België namelijk een omgekeerde evenredigheid tussen de muziekkwaliteit en de hoeveelheid volk dat binnenkan in de zaal. De Led Zep’pers mogen dan wel de dinosaurussen van de heavy metal zijn, dat wil niet zeggen dat ze geen subtiliteit bezitten!

Conclusie uit die laatste gedachte: koop uw ticketjes vooral niet telefonisch!

De song van de week heet George Thorogood & the Destroyers – Gear Jammer en is volgens George zelf het dichtste dat hij ooit bij heavy metal geraakt is. Als je dan weet dat Thorogood heel erg door de blues geïnspireerd is kan je concluderen dat dit heel stevige bluesrock is!