Sinterklaas!
Het is bijna Sinterklaas! De goede 500-jaar oude Turkse man met zijn gekrulde wandelstok en vlekkeloos witte baard zal de wereld ongetwijfeld opnieuw verbazen met zijn vrijgevigheid en onmetelijke vergevensgezindheid. Ja, ook Bush en Rumsfeld zullen van hem een kadootje krijgen. Want ach, een oorlog in Irak, dat zijn toch maar kwajongensstreken?
Ook op wmggs is de Sint reeds gepasseerd. Dankzij hem valt er deze week te genieten van een bijzonder aangename cdrecensie. Als de Sint op 6 december even vrijgevig is, zal ik een gelukkig man zijn. Zet de schoentjes maar al klaar!
Coldplay’s “Prospekt’s March” – het beste van twee werelden
‘Het mag niet als Coldplay klinken’. Met die richtlijn in gedachten ging producer Brian Eno aan de slag toen hij samen met Colplay hun 4de studioplaat “Viva La Vida” opnam. En voorwaar, het klonk uiteindelijk toch als Coldplay. Die hun uiterste best deden om niet als Coldplay te klinken. “Viva La Vida” kreeg daardoor lichtjes experimentele trekjes, met songs vol onverwachtse instrumentaria en effecten. Een spijtige zaak volgens sommigen, aangezien de intimistische eenvoud van hun eerste twee albums net datgene was wat de groep tot een wereldsucces had gemaakt.
Op “Prospekt’s March” lijkt Coldplay een aantal songs geparkeerd te hebben die Brian Eno geen plaats gunde op “Viva La Vida”. Zo krijgen we hier ondermeer een zeer geslaagde nieuwe versie van “Life In Technicolour” die, in tegenstelling tot het origineel, wél zang bevat (iets waar Eno zich fel tegen verzette). En een aantal van de songs (“Prospekts March” en “Now My Feet Won’t Touch The Ground”) hadden in hun eenvoud niet misstaan op de vroegste Coldplay-albums.
Deze EP is echter ook weer niet op álle vlakken zo’n grote stijlbreuk met het voorafgaande album. Verschilende songs sluiten perfect aan bij wat voorafging op “Viva La Vida”. “Glass Of Water”, “Rainy Day” en “Lost+” bezitten dezelfde grootsheid en gelaagdheid als de vroegere hitsingles “Viva La Vida” en “Violett Hill”. En belangrijker: ze moeten er zeker niet voor onderdoen. Uiterst geslaagde stadionpoprock die tegelijkertijd toch licht verteerbaar is. Coldplay op zijn best.
“Prospekt’s March” is in die zin het beste van twee werelden: de huidige en vroegere Coldplaystijlen ontmoeten elkaar hier in een uiterst harmonieus geheel. Alleen jammer dat het maar een dikke twintig minuten duurt: als volwaardige plaat had “Prospekt’s March” “ Viva La Vida” met vlag en wimpel overtroffen.
