Malibu Stacy, A Brand en The Subs in de Vooruit

Vorige week even geen blog van mij (blogvakantie! Ter compensatie zal ik zelfs op nieuwjaarsdag bloggen want dat blijkt een donderdag te worden…) maar nu ben helemaal terug met deze week een concertverslagje.

Gisteren speelden de heren van A Brand, Malibu Stacy en The Subs namelijk in de Vooruit! (yup, het was ook al uit de titel af te leiden) Ik heb geen foto’s getrokken wat een beetje stom is van mij, dat geef ik toe maar ik heb mijn momenten van stomheid en die zal je mij moeten vergeven.

Malibu Stacy is een sympathiek Luiks groepje dat ondertussen al 2 cd’s heeft uitgebracht maar in Vlaanderen zo goed als onbekend is (en ze zijn niet de enigen, probeer maar eens 5 Waalse bands op te noemen… Brusselse groepjes tellen niet!)  en ik vind dat een beetje jammer.  Ze spelen zonnige pop en dat is wel fijn in de donkere novemberdagen. Het publiek was niet zo talrijk komen opdagen juist omdat ze niet over de taalgrens geraakt zijn Ik vond het een behoorlijk optreden, niet “Waauw! Beste optreden ooit!” maar zeker niet slecht. Een opmerking toch: de toetsenist kreeg een vreemde ingeving toen hij de tamboerijn te pakken kreeg…

Op naar de headliner van de avond: A Brand. Dit was de tweede keer dat ik ze zag (de vorige keer was toevallig ook net na het uitkomen van de nieuwe cd) en het was een fijn weerzien. De mens met de baard en de flying v blijkt nog steeds rare geluidjes uit zijn flying v te halen. A Brand speelde een goeie afwisseling van nieuwe en oude nummers waardoor het voor de mensen die de nieuwe cd nog niet gehoord zouden hebben (waaronder ikzelve… *gaat zich in een hoekje schamen*) ook herkenningspunten hadden en het een goed optreden werd. Wat mij bij de nieuwe nummers vooral in de smaak viel was het feit dat de bas goed doorklonk en dat is altijd goed!  De opener was “Hammerhead”, ergens halverwege werd Lcd Soundsystem gecoverd en afsluiten deed A Brand met de singles Bubbles en Time, in de bisronde kwamen daar nog Judas en Thunderstruck bij.

The Subs zijn samen te vatten in 2 woorden en een uitroepingsteken

“Vettig Feestje!” jawel

De song van de week is Muse – Take a Bow en dat komt helemaal door de trailer van Watchmen. Owkay, het is vrij bombastisch en de tekst is nu ook weer niet zo heel diepgaand maar ‘t paste perfect bij de beelden… en soms is bombastisch wel eens plezant

Sneeuwkonijntjes

Terwijl de sneeuwkonijntjes hun witte oogjes uitkeken om vervolgens weg te smelten,

en de prehistorische goudvisjes voor hun leven zwommen,

schreef ik een recensietje van Ann Pièrlé’s laatste cd.

Ann Pièrlé – Singles & Rarities (***)

Ann Pièrlé heeft het allemaal. De stem, de looks, de uitstekende band… En nu dus ook haar eigen best– off cd. Eigenlijk wat vreemd om een dergelijke cd al uit  te brengen na slechts 3 albums en een live-cd, maar het wérkt. De songs op “singles & rarities” zijn het waard om samengebracht te worden op een compilatieschijfje. Kleppers als “Mud Stories”, “Sing song Sally”en “How Does It Feel”, maar evengoed minder bekende pareltjes als “Good Year” en “Mexico”.

De kracht van Ann Pièrlé en haar begeleidingsband White Velvet ligt hoofdzakelijk in de sfeervolle, vaak ook uitgebeende pianomelodieën, die de ongelooflijke zangcapaciteiten van de zangeres extra in de verf zetten. Het is een zangstem die de luisteraar bij het nekvel grijpt, en niet meer loslaat. Een aanpak die ook bij een band als Sioen voor het nodige succes heeft gezorgd. Op de eerste helft van deze dubbelcd (“Singles”) krijgen we zo een overzicht van hoe de band doorheen de tijd geëvolueerd is. Van de zuivere singer songwriter aanpak (“Mud Stories”), tot het volle, meer gelaagde geluid dat de band tegenwoordig produceert (“Jupiter”, “How Does It Feel”). Dat levert zoals reeds gezegd een uitstekend schijfje op, met al het beste van wat de band al heeft voortgebracht.

Het “Rarities” gedeelte zou de reden moeten zijn waarom ook mensen die alle cd’s van Ann Pièrlé reeds in huis hebben, deze cd zouden moeten aanschaffen. Echt ten volle slaagt het hier niet in. Een groot deel van “Rarities” bestaat immers uit live-uitvoeringen van reeds uitgebrachte songs, die niet genoeg verschillen van hun origineel om het de aparte aankoop waard te maken.  De grootste Ann Pièrlé- fans zullen hier dus, de paar uitzonderingen daar gelaten ( “Tower (remix)”,  “The Days of Pearly Spending”, “Marius had a Baby”,… ) niet veel nieuws ontdekken. Voor wie nog niet vertrouwd is met haar oeuvre, is “Singles & Rarities” daarentegen de uitgelezen cd om de ontdekkingstocht te beginnen.

Isobel

Ik ben zonet terug van een optreden van Isobel Campbell en Mark Lanegan in  de Arendschouwburg te Antwerpen.

Een bijzonder vage foto, voor de gelegenheid ’sfeerbeeld’ gedoopt.

Het optreden was magistraal, hypnotiserend, meeslepend en verdomd verslavend, en het applaus op het einde leek te blíjven duren. Als ze nog eens naar België komen kan ik alleen maar zeggen: “GA DAT ZIEN!”. Maar genoeg over het optreden, laat ik het een beetje hebben over Isobel Campbell.

Isobel Campbell is kei-schattig.

Als een vrolijk gewond vogeltje zit ze zo bijvoorbeeld tijdens het zingen vaak de maat te volgen door met één van haar armen te flapperen. En toen het optreden even stil lag omdat een technicus een box aan het repareren was, ging het zo:

Isobel: ‘This would be the time where we could say something… if either of us spoke. Mark?’
Mark: ‘Don’t look at me!’

En even later, toen de box nog steeds niet hersteld bleek te zijn, maar dat niet essentieel was voor het nummer:

Isobel: ‘But we’re ready, aren’t we?’
Mark: ‘I’m ready.’
Isobel: ‘You’re always ready.’ (publiek schiet in de lach)
Isobel: He’s also very punctual. Not like me, I’m always late.

Ze spelen een nummer, waarna Campbell vrolijk:

‘I even missed my plane this morning!’

Of toen ze een nieuwe song aankondigde:

Isobel: This is another new song, we’re playing it for the first time.

Iemand in publiek: Wooohooo!

Isobel (wegwerpgebaar, beschaamd lachje): Pfffrt!

Schattig!

Freddy is ziek

Vandaag geen blog, wegens het ziek zijn van mijn gitaar. Misschien morgen (misschien ook niet).

NOTP ‘08

Jawel, ondanks een drie maanden lange comateuze toestand, de gastrubriek leeft nog. Wegens de lange afwezigheid leek het me verstandig niet direct met de gewoonlijke woensdagdeur in huis te vallen, maar te wachten tot donderdag. Ik zou ook gewoon kunnen zeggen dat ik het tegen gisteren niet klaar had gekregen. Maar dat doe ik niet. Enfin, een rubriek met succes gereanimeerd dus, en niet zomaar. Gereanimeerd ter bespreking van een traditie die reeds langer meegaat dan het gros van de wmggs-schrijvers: De Night Of The Proms.

Robin De Clercq, u intussen gekend, had de eer om op 6 november 2008 het Sportpaleis in Antwerpen te mogen betreden om dit spektakel mee te mogen maken. Aan zij die dit gebeuren altijd al aan zich hebben voorbij laten gaan raad ik aan tickets te boeken voor 2009, want dan is het de 25e editie, en zal het zo mogelijk nog harder knallen dan anders.

Het Sportpaleis is een merkwaardige zaal. Er is plaats voor zo’n 13.500 personen, en bij een gemiddeld optreden zijn zo’n 12.000 plaatsen bezet, maar als een mens voor aanvang van het concert even rondkijkt, lijken er hoogstens een paar duizend koppen aanwezig. Het is pas als, door een ware mensenzee die richting auto of bus wandelt, er een halfuur gewacht moet worden alvorens er beweging komt op de parking, dat het “oké, misschien tóch 12.000 man“-besef binnensijpelt.

Zo rond 20u15 had deze 6 november het merendeel van het publiek een plaats gevonden en kon het laatste kwartier in een rotvaart wegtikken. En zoals dat dan gaat bij de meeste concerten is er plots duisternis en gaat het volk uit de bol. Speciaal aan de Night Of The Proms-duisternis was dat een groot deel van het publiek een groen, rood of blauw lichtje gekregen had. Deze werden en masse in de lucht gestoken, wat een betoverende kleurenzee opleverde die door het Sportpaleis leek te walsen.

Carl Huybrechts, een al even vaste waarde als de Night Of The Proms zelf, verwelkomde alle aanwezigen en beloofde een pracht van een avond. Men mag van Carl Huybrechts zeggen wat men wil, maar de NOTP-presentatie verzorgt hij vlekkeloos. De eerste show die hij aankondigde waren de Angels In Harlem Gospel Choir.

In New York City had enkele jaren geleden de eer een ware gospel-misviering mee te maken. Ik was stevig onder de indruk en nu dus ook vol hooggespannen verwachtingen. Beweren dat deze verwachtingen niet ingelost werden, zou een grove leugen zijn. In tegendeel, ze werden meer dan ingelost! Gospel is een fenomeen, gospel in het Sportpaleis is al helemaal legendarisch. De succesformule van de Night Of The Proms is dat de artiesten hun bekendste werk brengen, zo ook de Angels In Harlem, die de spits afbeten met “Oh Happy Day”. De sfeer was gezet, de ambiance was voelbaar en de keelkrop was aanwezig.

De artiestenvolgorde in de komende bespreking zal niet overeenkomen met de feitelijke volgorde tijdens de Night Of The Proms zelf, maar aangezien dat van een niet al te groot belang is, zal ik gewoon proberen over elk van de optredens een kleine bespreking te bieden. Beginnen kan bijvoorbeeld bij Igudesman & Joo.

Een merkwaardig duo, een Koreaanse pianist en een Russische violist, dat klassieke muziek probeert te brengen met humoristische toon. Een opzet waar ze ruimschoots in slaagden met wervelende performances doorheen de hele avond. Alles passeerde de revue, van (“and now…”) Mozart tot James Bond-tunes. Over dit laatste de enige kritische noot van de avond: waarom ineens een reclamespot voor de nieuwste James Bondfilm? Ongepast, me dunkt. Maar over het optreden van het duo geen enkel negatief woord, in tegendeel, je zou al een stevige zuurpruim moeten zijn om ze niet te kunnen appreciëren.

Midge Ure, bekend van de groep Ultravox en de wereldhit “Vienna”, die avond trouwens meesterlijk gebracht, was een meer dan waardige vervanger voor de met Tina Turner op tournee gaande John – “Music Was My First Love” – Miles.

Hij leidde de Electric Band, bracht enkele nummers en speelde een impressionant stukje gitaar.

Een al even vaste waarde als Carl Huybrechts is de special guest van de avond. Telkens een verrassing van formaat, al weet iedereen wel dat je geen Bruce Springsteen moet gaan verwachten. Gunther Verspecht, zanger van Stash en van die ene hit, “Sadness“, nam deze rol voor zijn rekening.

Een al te enthousiaste houding tegenover Gunther Verspecht heb ik niet, maar op de Night Of The Proms was hij absoluut te genieten. Hij bracht zijn hit en wist ook met andere nummers, en het begeleiden van de Angels In Harlem iets later op de avond, zeer te plezieren.

Tijd voor een kort overzichtje van zij die toch wel de drie publiekstrekkers van de avond mogen genoemd worden. Ten eerste was daar Sinéad O’Connor, ooit kaal en graatmager, nu harig en met pak aan.

Allemaal onbelangrijk, want wat een performances! Wat. Een. Stem. Net als Igudesman & Joo kwam ze herhaaldelijk terug gedurende de avond, en telkens opnieuw wist ze te betoveren.

Als tweede publiekstrekker stond Live op het programma.

Live zal zowat de stevigst rockende band van de avond geweest zijn, maar allerminst pretentieus. Ze brachten hun hits, en hoe! Ze waren sfeerbrengers first class en zorgden voor de grootste lichtjeszee van de avond met hun “I Am Overcome”.

Ten derde en misschien wel als grootste publiekstrekker kwam Simple Minds langs om hun dertig jarig bestaan nergens minder dan op de Night Of The Proms te komen vieren.

Hoewel ik geen kenner ben van Simple Minds, kon hun optreden mij zeer plezieren. Ze gaven het beste van zichzelf, herhaaldelijk knielende frontman en stevig scheurende gitarist incluis, en waren duidelijk publiekslieveling.

Er kan tenslotte niet over de Night Of The Proms gesproken worden zonder het symfonieorkest te vermelden… Bij deze: Il Novecento!

Topmuzikanten! Een stevige steunpilaar voor de Night Of The Proms, probleemloos switchend tussen genres, en perfect geleid door Robert Groslot.

De avond werd afgesloten met een gigantische eindact met alle artiesten tesamen op het podium. Als eerste nummer brachten ze “Imagine” van John Lennon, waarbij iedereen ging rechtstaan, vele lichtjes nog eens aangestoken en heen en weer gewapperd werden, en waarbij iedereen uiteraard begon mee te zingen. De avond was begonnen met  een keelkrop en werd ook zo afgesloten. Als allerlaatste nummer werd nog “Give Peace A Chance” gebracht, wat nog een laatste keer zorgde voor flink wat gezang en geklap.

Dames, heren, ongedefinieerden, de Night Of The Proms is een aanrader! Het geheel heeft uiteindelijk een dikke drie uur (met klein halfuur pauze) geduurd en ik heb me persoonlijk geen seconde verveeld. Het was de ticketprijs, ocharme €34,00, meer dan waard! Een warme aanbeveling: pik een van de edities in 2009 mee, dat doe ik in alle geval!

Uw dienaar,

Robin De Clercq.

bron van alle foto’s (behalve Gunther): de officiële notp-website .

Aandacht: Donderdag is normaal Bram’s dag, en ook hij heeft vandaag voor een blogpost gezorgd die slechts een kleine neerwaardse scrollbeweging van uw ogen verwijderd is!

Meerdere persoonlijkheden? Wij?

Ik moet het toegeven: ik ben vooral een rockdude.
Nochtans wil dat niet zeggen dat ik uitsluitend naar rock luister (zie maar naar de song van vorige week!) maar rock heeft toch mijn voorkeur en dus is dat voor het overgrote gedeelte van de tijd wel zo.

Niet deze week.

Deze week luisterde (en luister) ik vooral naar Opeth. Zoals ik eerder al eens vermeld heb is dat zowat de enige groep waarbij ik het, vooral voor deathmetal redelijk typische, geschreeuw kan appreciëren en vooral dan omdat het afgewisseld wordt met gewone zang.

Owkay denk je nu waarschijnlijk, Schmam heeft gewoon een metal-periode… dat moet kunnen, toch?

Was het maar zo simpel!

Dat is namelijk niet het enigste waar ik deze week naar geluisterd heb. Zo af en toe tussen de Opeth’jes door heb ik Justice – Stress (tevens song van de week!) gedraaid afgewisseld met een beetje The Prodigy.

Qua contrast kan dat wel tellen vond ik zo. Een gevariëerde muzieksmaak hebben, het is me wat

Oh la la la!

Al tientallen jaren staat Arno nu al op de planken, en nog steeds heeft de zanger overal enorm veel succes. De reden hiervoor werd nogmaals duidelijk dinsdagavond in de vooruit, waar hij er een ferme lap op gaf.

De set begon nochtans aarzelend, toen Arno een nieuw en vrij onbekend nummer op het publiek losliet. Een paar nummers later had de grommende, krijsende zanger met zijn uitstekende liveband (de gitarist ging zo fel te keer dat hij het drumstel bijna om zeep hielp) de zaal volledig op temperatuur. Die eerste paar nummers waren voornamelijk vrij onbekend nieuw werk, maar dat maakte niets uit. Het enthousiasme van de band straalde namelijk over op het publiek.

Toen vervolgens de echte klassiekers werden aangesneden kreeg Arno het publiek  helemaal op zijn hand. Lustig werd er meegezongen met ‘Oh La La La!’, ‘Putain Putain’ en ‘Bathroom singer’. Bij dat laatste nummer haalde Arno opnieuw zijn onder fans ondertussen befaamde cimbalen boven. Het was fantastisch om de zanger daarmee tekeer te zien gaan. Hij mepte ze met zo’n macht tegen elkaar dat het verwonderlijk was dat ze achteraf nog heel bleken te zijn.

Er werd natuurlijk niet alleen maar hard gefeest. Arno had immers ook een paar fantastische Franse chansons in zijn repertoire zitten. Toen de eerste noten van ‘Les yeux de ma mère’ weerklonken, werd het plotseling heel stil in de zaal. Het blijft een magisch nummer, dat hier live uitstekend gebracht werd.

Als afsluiter van het optreden werd ‘Les filles du bord de mèr’ nog een gigantisch succes. Iedereen zong zo vrolijk mee dat Arno het zelfs niet meer nodig vond om zelf verder te zingen. Weinig artiesten  beschikken over het talent om een publiek zover te krijgen. Arno deed het met gemak, en bezorgde ons zo een fantastische avond.

Een ode aan John Williams

Vandaag ga ik het hebben over een filmmuziek-mens hebben met name John Williams.
Ik had dat tijdens het filmfestival van Gent moeten doen waarschijnlijk maar beter laat dan nooit!

Ik merk trouwens juist op dat die 3 dagen na mij verjaart maar dit geheel terzijde.

John Williams dus, dames en heren, is in mijn opinie, naast een ouwe zak van 76, één van de beste filmmuziekcomponisten ooit. Bewijs daarvoor? Iedereen kan op z’n minst twee liedjes meeneuriëen van die mens. Den John is namelijk de componist van stukjes zoals het Indiana Jones-thema, alle Star Wars-muziek, Jaws en andere bekende filmmuziekjes. Ik ken niet veel andere filmcomponisten waarbij dat het geval is. (of het zou Danny “The Simpsons” Elfman of Ennio Morricone moeten zijn)

Voor diegenen die desondanks nog altijd geen enkel idee zouden hebben over wie ik het heb (alhoewel ik betwijfel of dat mogelijk is… in elk geval mocht het wel zo zijn: heidenen!) volgt nu een speciale ode aan John Williams die meteen ook de plot van Star Wars min of meer samenvat.

Owkay, owkay, ik moet toegeven dat ik deze post volgeluld heb om dit filmpje te kunnen tonen. Maar het was het waard, niet? John Williams is indeed the man!

De song van de week Crookers – Knobbers is te categoriseren onder foor klinkende techno … (ik weet het, ik weet het… Maar! Sommige Prodigy-liedjes zijn daar ook onder te klasseren) In fact, zo foor dat een mens er spontaan zin van krijgt om op de botsauto’tjes te gaan!

Neil en de Barbies

De Gentse Vooruit is de laatste tijd weer met een fantastisch initiatief bezig. Elke donderdagavond organiseren ze namelijk een gratis concert in het Vooruit -café. Vorige week was dat Barbie Bangkok, en mannen, het was in orde.

Barbie Bangkok maakt catchy poprock, die soms wat doet denken aan het vroegere werk van Zita Swoon. Live swingden ze als de beesten. De zanger ging helemaal op in zijn nummers, en geflankeerd door zijn bijzonder knappe xylofoonspeelster en bassiste leverden hij en zijn band donderdag dan ook een bijzonder strakke en stomende set af, waar ik zelfs met plezier voor had willen betalen.

Na hun optreden kocht ik Barbie Bangkok’s nieuwste cd, ‘People And Geometry’. Een paar luisterbeurten later moet ik zeggen best tevreden te zijn over mijn aankoop. Het is een bijzonder vrolijk plaatje, met opbeurende melodietjes en aanstekelijke teksten. Alleen werden de nummers live nog eens stukken swingender gebracht, wat waarschijnlijk lag aan het feit dat de cd niet met de liveband was ingespeeld, maar hoofdzakelijk door zanger Tom Goethals en drummer Laurens Smagghe. Hierdoor verloren de nummers op cd toch wat van hun spontaniteit en enthousiasme.

Donderdagochtend kreeg ik bovendien ook nog een uitnodiging toegestuurd voor een tribute concert aan Neil Young. Ik, als absolute Neil Young –leek, zei onmiddellijk toe. Ik had wel eens zin om die Neil wat beter te leren kennen, en het principe van een tribute concertje is zeer aan mij besteed. Verschillende goede zangers die verschillende goede nummers van een zeer goede artiest onder handen nemen: dat kan moeilijk misgaan, en is op zijn minst heel interessant.

Na mijn toezegging werd ik al onmiddellijk aangenaam verrast: dit was niet zomaar een tribute, er was een heuse sterrencast bijeengebracht om de ode tot een goed einde te brengen. Gert van K’s Choice, Ruben en Mario van Triggerfinger, Jan van Venus In Flames en Ilse van Neeka. Dit beloofde een heftig avondje te worden.

We vonden plaatsjes in het midden van de (bijna lege) eerste rij, wat ons recht voor Jan, Mario en Ruben plaatste. “We gaan een paar bekende, en een paar minder bekende liedjes spelen vanavond” sprak Jan. En warempel, dat deden ze ook.

Jan De Campenaere mocht de spits afbijten, en deed dat fantastisch. Zijn versie van ‘Tonight’s The Night‘ was ontzettend intens, en creëerde een mysterieus sfeertje, dat het publiek onmiddellijk meesleepte in het Neil Young-universum. Vervolgens zouden Ilse (prachtige Joni Mitchell –achtige zangstem), Ruben (bij de hardere nummers), en Gert (bij de zachtere nummers) ook het beste van henzelf geven.

De variatie aan zangers, en de originele manier waarop sommige nummers gebracht werden, zorgden ervoor dat de hoogtepunten elkaar bleven opstapelen. ‘My My/Hey Hey’, ‘Cortez The Killer’ en ‘Old Man’ waren slechts enkele van de vele kippenvelmomenten. Wel een beetje jammer dat er halverwege een pauze zat. Als één lange, bezwerende trip was het nog een stuk beklijvender geweest. En het moet gezegd zijn: Ilse, Bart, Ruben en Gert brachten de nummers op hun eigen manier vaak even goed als Neil Young zelf. Een dikke aanrader.

‘People and Geometry’, de nieuwste hitsingle van Barbie bangkok, valt gratis te verkrijgen op www.barbiebangkok.com . Videoclips van de groep zijn te vinden op www.vooruit.be/nl/event/1593/media#video .