Chinese democratie?

Vorige week was het zover: voor het eerst in 15 jaar werd er een nieuwe single van Guns’n’ Roses gereleased!
Zo’n evenement kon Wmggs natuurlijk niet laten passeren ook al heb ik er eerder al mijn twijfels over uitgedrukt.

Over de eerste 50 seconden kan ik kort zijn: spanning opbouwen door Chinese plattelandsgeluiden (of toch iets dat er moet op trekken) te spelen vermoed ik. De gitaar die dan begint op te komen doet inderdaad vermoeden dat het hier om een Guns ‘n’ Rosesliedje gaat (cfr. de intro van “Welcome to the Jungle”). Zo tot 1 minuut en 33 seconden doet deze single vermoeden dat het precies wel nog zal meevallen…

Tot Axl Rose begint te zingen.

Zijn eerste schreeuw klinkt nog min of meer Axl Roseiaans maar wat is er in godsnaam met zijn stem gebeurd? Owkay, op 15 jaar tijd kan uw stem misschien een beetje veranderen maar dit is toch wel extreem.  Dit is zelfs geen Guns ‘n’ Roses meer vind ik! Guns ‘n’ Roses zonder Slash (al doet de nieuwe goed zijn best om hem te vervangen) én een Axl Rose die niet meer als Axl Rose klinkt?  Proficiat, u heeft zojuist geen typische Guns’n'Roses-elementen meer overgehouden.  Ware ik Axl geweest dan zou ik de naam gelaten hebben voor wat het was en direct onder een nieuwe groepsnaam begonnen zijn. Maar ik ben Axl niet en dat is misschien maar best ook!

Ik ben dus niet onder de indruk… maar Dr. Pepper heeft zijn (hun? ‘t is tenslotte een bedrijf) weddenschap verloren en dat is ook iets.

Als je nu denkt: “Dienen Bram is toch maar nen zeveraar, laat ons zelf beslissen! Dat trekt hier ook al op een Chinese democratie, nondedju”

Awel ‘t is goed ondankbare sletten teerbeminde lezers! Hier zie: 

De song van de week is Queens of the Stone Age – A Song for the Dead. Retestrakke intro, indien mogelijk nog strakkere outro (met dank aan Dave Grohl!) en Josh Homme + Mark Lanegan die voor het spookachtige gehuil op de achtergrond zorgen. Veel meer moet een mens niet hebben op Halloween!

PS: Neen, ik heb niet per sé gewacht tot vandaag om mijn song van de week op Halloween te laten vallen

PPS: Het nieuwe kleurtje (dat ook al in de halloweensfeer is nu ik erover nadenk) is te danken aan Louis! (Als je’t niet mooi vindt, stuur uw hatemail naar hem dus)

Jazz liberation front

Gisterenavond had ik het onnoemelijke voorrecht om voor het eerst in mijn prille bestaan een optredentje free jazz mee te maken. In een uiterst sympathiek cafétje dan nog wel. Sjongejongejonge.

Voor mij nen quattro stagioni alstublieft.

Naar aanleiding van mijn post vorige week kreeg ik een plotseling zin om klassieke muziek te gaan beluisteren. Eerste slachtoffer: de vier seizoenen van Antonio Vivaldi! In’t Italiaans wordt dat “Le quattro stagioni”. Vereeuwigde Vivaldi zijn favoriete pizza op een wel heel speciale manier?  Besloot een wanhopige pizzeria-uitbater een nieuwe soort pizza te baseren op zijn lievelingsmuziek? Wie zal het zeggen…

Ik niet alvast! Het was enkel mijn bedoeling om te zien welk van de 4 seizoenen mijn persoonlijke voorkeur heeft. Een taak die aan blasfemie grenst waarschijnlijk maar ik doe het lekker toch, nàh *steekt zijn tong uit*
Het voordeel van klassieke muziek is wel dat er geen copyrights meer op staan (want componist al een paar honderden jaren vrij dood) waardoor de stukken volledig te beluisteren zijn op bijvoorbeeld Wikipedia. Heel handig want ik zou niet weten of we dat op cd staan hebben ergens. Dankuwel Wikipedia!

Mijn favoriete Vivaldi seizoen is… de zomer.
Ik vermoed dat het nu de bedoeling is dat ik uitleg waarom. Met mijn kennis van klassieke muziek is het jammer genoeg al even erg gesteld als met mijn kennis van kunst. Ik heb nochtans een tante die muzieklerares was en die alleen maar naar klassieke muziek luistert. Verder dan “ik vind de Allegro non molto en de Presto van de zomer het mooist” ga ik dus niet komen. De overwinning van de zomer is trouwens puur rekenkundig want bij de andere seizoenen vind ik meestal maar één van de drie (elk seizoen bestaat uit 3 delen dus dat was gemakkelijk) delen echt mooi.

En dan is er ook nog de song van de week! Neen, ik heb niet gans de week naar Vivaldi geluisterd, zo zot ben ik nu ook weer niet. De song van de week is Porcupine Tree – Anesthetize, een song die de volle 17 minuten en 40 seconden duurt en die volgens sommigen (Louis om geen namen te noemen…) eigenlijk 3 aparte liedjes zouden kunnen zijn.

Dj troubles

Groot nieuws.

Tiësto is sinds het begin van deze maand opnieuw de beste dj ter wereld.

Niet Regi, niet de Dewaelebroertjes

Tiësto.

Wie bepaalt er zo’n dingen? Wie zijn die grote almachtigen die weten, simpelweg wéten dat Tiësto de aller-allerbeste dj ter wereld is? Dat zijn de ‘DJ Awards‘.

Elk jaar, bij het afsluiten van het partyseizoen, komt er blijkbaar een jury samen op Ibiza, die uit verschillende genomineerde DJ’s de allerbesten weten te kiezen. Wie die jury is? Geen flauw idee. Zelfs op de officiële DJ Awards-site is er geen info te vinden over hun ongetwijfeld zeer uitgebreide jureringsproces.

Wat mij wel onmiddelijk opviel, was dat onze Dewaelebroertjes zelfs niet tussen de genomineerden van dit jaar stonden. Ik denk dat we best mogen aannemen dat, als het beste Dj-duo van België zelfs niet genomineerd kan raken, er toch iets fout zit met de selectieprocedure. Hoogstwaarschijnlijk gaan er jaarlijks grote geldstromen van Nederland naar Ibiza, om toch maar die beste idioot ter wereld achter hun draaitafels te hebben staan.

Tiësto is trouwens niet de enigste beste Hollandse DJ ter wereld. Ook een zekere Armin Van Buuren draagt dit jaar die titel. Alletwee de beste?

Dat ze het daar maar uitvechten. Ik ga poepen in Ibiza.

Het is eens iets anders.

Sommige mensen zijn het geloof in het rechtssysteem al lang verloren maar ik geloof er nog in! Waarom vraagt u zich ongetwijfeld af? (Om niet te spreken over de vraag waarom ik in godsnaam over het rechtssysteem begin)

Awel, hierom!

URBANA, Ohio – A defendant had a hard time facing the music.

Andrew Vactor was facing a $150 fine for playing rap music too loudly on his car stereo in July. But a judge offered to reduce that to $35 if Vactor spent 20 hours listening to classical music by the likes of Bach, Beethoven and Chopin.
Bron

Geniale oplossing al zeg ik het zelf! Leer die gangstarappers wat deftige muziek is in ruil voor een boetevermindering. Misschien moeten we dat hier met die boenkeboenk spelende johnny’s ook doen. In tijden van economische crisis zou ik het wel weten. Het is volgens mij ook veel hipper om vollenbak Bach te spelen in je auto.

Wat leren wij hieruit?
Thou shalt remember that guns, bitches and bling were never part of the four elements and never will be.
Scroobius Pip

De song van de week is Morphine – You Speak My Language. Dit liedje toont aan dat gitaarsolo’s perfect vervangen kunnen worden door een saxofoon!

中国民主

Jawel, dankzij bovenstaande titel staat WMGGS éindelijk op de zwarte lijst van google China (hoera! Joepie! Nu nog op die van de CIA en het is helemaal in orde! “terrorist white house bombing”. Ka-tsjing!). De sinologe muziekliefhebbers onder ons hebben het echter al lang in de smiezen: “Chinese democracy” (of 中国民主 in het Chinees) slaat niét op een door mij pas opgerichte Chinese revolutionaire groepering (had gekund), maar wél op de nieuwe, eindelijk te verschijnen plaat van Guns ’n Roses, het muzikantenclubje rond zanger Axl Rose. Schitterend gekozen albumtitel trouwens, want het zag er lange tijd naar uit dat deze cd even lang op zich ging laten wachten als een Chinees democratisch bestel.

Vijftien jaar heeft het geduurd voor Guns ’n Roses deze cd eindelijk hebben durven loslaten. En net zoals bij Brian Wilson’s ‘Smile’ (productietijd: 28 jaar) zal ook nu ongetwijfeld weer blijken dat de mythe ondertussen groter is dan de plaat zelf. Nooit zal die afgewerkte cd nog kunnen tippen aan de hype die eraan vooraf ging.

Excuses voor de uiterst korte blogpost, maar mijn internet ligt plat, en 15 minuten surfen in de uniefbibliotheek volstaat niet echt om er iets deftigs van te maken. Volgende week!

Student Kick-Off ‘08

Op 24 september was het weer zover. Het Sint-Pietersplein werd overspoeld door talloze dronken studenten. Wat het verschil is met een doorsnee donderdagavond vraagt u? Wel, om te beginnen waren het er net dat íetsje meer dan gewoonlijk. En er stonden een hele hoop standjes. En er was muziek. En een kloeft van een podium. Toegegeven, de titel laat weinig aan de verbeelding over, maar voor wie nog niet mee was: de derde editie van Student Kick-Off was een feit, en ondergetekende was erbij. En geen beter onderwerp voor mijn eerste blog dit academiejaar dan een Student Kick-Off verslag me dunkt.

Het programma

Het programma van dit jaar volgde in grote lijnen het stramien van de vorige jaren:

- Iets belachelijks voor de zatte kloten die al vanaf de ochtend op de zuip gegaan zijn.
- Enkele onbekende groepjes omdat ze goedkoop zijn.
- Een tweetal deftige acts.
- Een steengoede afsluiter.

Dit jaar vertaalde zich dit als volgt:

- Get Ready.
- Enkele jonge bands wiens naam ik mij niet herinner en waarvoor ik te lui ben om ze op te zoeken.
- Team William.
- Freaky Age.
- Flip Kowlier.
- Clement Peerens Explosition.

Of, in mijn gedachtegang:

- *Glops*
- Wie?
- WOOHOO!
- Meh.
- Bwah.
- Hell yeah!

Genoeg ge-indrukt, op naar de optredens. Maak u geen zorgen, ik ben pas gaan kijken vanaf Team William dus u gaat echt geen Get Ready review moeten lezen op wmggs…YET!

Team William (www.myspace.com/teamwilliam)

Wie? TW zijn 4 vrolijke kerels die vrolijke muziek maken voor vrolijke mensen. Ze beschrijven zichzelf als IndiePOP en vooral de leuke keyboards springen eruit. En de bespeler van die keys des te meer, maar meer daarover later. Ze zijn reeds een drietal jaar bezig en hebben inmiddels een aardig palmares bijeengespeeld, waaronder een derde plaats op Humo’s Rock Rally ‘08 en winst in de Strijd der Lage Landen. Ze staan momenteel overigens in de finale van de TMF Road2Fame, en zouden het dus bijzonder op prijs stellen mocht u een sms’je “Fame 3″ willen sturen naar 3373. Want zoal Sam Goris zegt, “Een sms’je doet geen zeer”. Ander noemenswaardig feit? De frontman is nen De Decker, en dus familie van yours truly. Het is dus niet de eerste keer dat ik ze bezig zie, maar de vorige 3 keer hebben ze mij nog nooit teleurgesteld. Blijven proberen dus.

De set: Team William opende meteen met het nieuwe “Everything was a Verb” (te beluisteren op hun myspace) en zette daarmee ook onmiddellijk de toon voor wat een zonnige en catchy set zou worden. Catchy is ook het perfecte woord voor “Hotel”, met een Arne (voornoemde keyboardspeler) die stilaan op dreef begon te komen en dus zijn schoenen uittrok – wat naar goede gewoonte het begin betekende van een reis over het hele podium voor die schoenen. Wat wel brak met vorige optredens was de stem van de frontman, en dat is a very good thing. Waar Floris vroeger soms de neiging had om een soort “stemmetje” te maken op het podium lijkt hij deze gewoonte nu verleerd, en het resultaat is ernaar. Wat hij hopelijk nooit verleert echter zijn zijn kunsten als songwriter. Getuige: “London Lofi”, nog steeds een geweldig nummer en de dichtste benadering van een single die het kwartet tot op heden bezit. Verder volgden nog “70 percent” (maffe lyrics), “Denver” (poppy en uiterst dansbaar) en het knotsgekke “Lord of the Dogs” – met de obligatoire intro waarop de band collectief zijn instrumenten te lijf gaat. Het was helaas wat vroeg op de dag om het hele publiek mee te krijgen, maar dat liet Arne niet aan zijn hart komen, vrolijk rondhuppelend en schreeuwend op het podium. Een lichte pauze voor den arme keyboardspeler was dus op zijn plaats, en die vulde de band door even Sinterklaas te spelen en snoepjes het publiek in te smijten – dankuwel. Na dit korte intermezzo kwam “Season to Taste”, waarmee de band eerder de demopoll op Studio Brussel wonnen. Een kort intiem moment bracht de band tijdens “We are gangsters” (?), met Floris (zang, lead giaar) en Bert (bas en backing vocals) die toonden dat TW ook zonder maffe keyboardspeler uit de voeten kan. Arne kwam echter terug with a vengeance en een drumstokje moest het vergelden – tijdens “Sarah” verdween het, via een stuiter over het podium, het publiek in. “I’ve got a Way” (?) was verder nog leuk maar weinig memorabel, en met “Wake Her” (?) bewees de groep tenslotte dat ze ook tragere en ingewikkelder songstructuren aankunnen. Een wat atypisch einde voor wat weer eens een heel geslaagde set was. Dankuwel Team William, en tot binnenkort.

Freaky Age

Vervangen door: pitta age. Jummie. Burp.

Flip Kowlier (www.myspace.com/flipkowlier)

Wie? West-Vlaming. “In de Fik”. “Min Moaten”. U kent hem wel.

De set: Het mag u misschien verbazen, maar ik ben best wel te vinden voor Flipke. Fijne nummertjes, opt gemak, in een onherkenbare taal – bijna het Vlaamse equivalent van Sigur Ros (min de genialiteit dan). Tijdens het optreden was ik echter meer bezig met bonnetjes te kopen, pintjes te drinken te zeveren met de bende moaten die zich inmiddels verzameld had, dus een uitgebreide beschrijving van de set kan ik u niet geven. Wel kan ik u zeggen dat de nieuwe nummer bijlange niet het niveau van zijn vroegere werk halen. Drie keer nadenken dus eer u naar de platenwinkel stapt om “De Man van 31″ te kopen.

Clement Peerens Explosition (www.cpex.be)

En wij naar voren. De lichten worden gedimd, de gitaren gestemd, en bakken rook over het podium gespoten. Le plat de resistance est arrivé. Clement has arrived.

Wie? Ze noemen zichzelf de laatste ruige rockband van Vlaanderen. CPEX is het geesteskind van meestergenie Hugo Matthijsen, en brengt drie zware mannen in leren jekkers die zingen over de maatschappelijke problemen in de hedendaagse samenleving. Of het nu gaat over Foerwaaven, Janetten die gienen teruuggieven of Waaven die nor veeteevier kaaken, Clement kaart het aan. Luid, en in het Aantwaarps.Omdat vettige Swa (Bart Peeters) in Thailand zat werden Clement (Hugo Mathijssen, vocals en gitaar) en Sylvain (Ronny Mossuse, gitaar) ditmaal vergezeld door Den Dave (Dave Depeuter) op drum.

De set: CPEX speelde een best-off met werkelijk alle klassiekers die de groep reeds bezit. Van “Foorwijf” tot “Pinokkio”, van “Als ik er ene geef” tot “Dikke Lou”, ze kwamen allemaal aan bod en werden allemaal gesmaakt. Voeg daarbij nog een prachtige megalomane stage performance, hilarische binddteksten en een finale waarbij het hele plein “There’s only one Sylvain” bralt op de tonen van “You’ll never walk alone” en u krijgt een prachtige afsluiter.

Op naar huis

Tot zover dus Student Kick-Off 2008. Na nog ettelijke uren na te praten met de talloze nesten mensen die ik tegenkom kan ik voldaan huiswaarts keren. Wat hebben we geleerd vandaag? 1) Team William komt er, traag maar zeker. 2) Clement Peerens is The Truth.

Tot volgend jaar Student Kick-Off, moge de vierde editie nóg beter worden.

Nawoord: The Challenge

Dank aan mijn medebloggers voor hun reviews van Mongrel, jammer dat ze er niet van genoten hebben. Ik kijk echter reikhalzend uit naar een exemplaartje van “de laatste worp van Sam Goris” om jullie, de lezers, met een uitgebreide recensie te kunnen verblijden. “Life in Cartoon Motion” van Mika heb ik wel reeds kunnen bemachtigen, dus ik hoop één der komende weken u mijn bevindingen te mogen meedelen.

Tot dan beste lezers!

(TDD)

PS: Van de nummers met een (?) bij in de TW-recensie ken ik de correcte titel niet.
PS²: Hoezo, het is geen zondag?

In de reeks vreemde instrumenten…

Het is nog geen reeks maar wie weet dat het er ooit wel eens van komt. Zoals de titel al aangeeft zou het, mocht het een reeks worden, over merkwaardige instrumenten gaan. Vandaag ga ik het hebben over dit:

De Pikasso.

Het ziet er inderdaad uit als een gitaar die een paar dagen te lang in de buurt van Chernobyl gelegen heeft. Of gewoon hoe Pablo Picasso een gitaar zou bouwen. Met 42 snaren (4 à 5 snaren minder dan een harp) en 4 nekken is dit de meest monsterachtige gitaar ooit. Ik vermoed dat dit zowat de ultieme uitdaging zal vormen voor een gitarist. Ik vraag mij dus bij gevolg ook heel hard af wat den Jimi eruit gekregen hebben mocht hij er ooit zijn pollekes op kunnen gelegd hebben. De Pikasso is custom made voor Pat Metheny dus het zal waarschijnlijk ook geen goedkoop ding zijn! De foto hierboven is de akoestische versie maar er bestaat ook een elektrische versie van.

Het vreemde van dit alles? De Pikasso klinkt liefelijker dan ze eruit ziet!

De song van de week komt van de opvolgers van mcLusky en heet Future of the Left- adeadenemyalwayssmellsgood. Neen ik ben geen spaties vergeten te gebruiken, het liedje heet gewoon zo! Een basgitaar met distortion, nogal simplistische tekst en een goed hoorbare drum zijn de ingrediënten van dit liedje en ze passen goed samen

Hemelse ketterij

A Brand heeft een nieuw cd’tje uit.

Al een tijdje eigenlijk.

En, val niet van uw stoel bij de volgende woorden, …

Ik ga het eens recenseren.

Drop the Messiah
He’s a lousy liar
You got two strong hands
Working yourself to fame

Drop the Messiah
He won’t take us higher
We got two strong minds
Working ourselves to fame

(A Brand, Judas*)

Als iemand, in deze politiek correcte tijden, het zou aandurven om dit soort leuzes te gaan scanderen voor de zondagsmis, het zou waarschijnlijk niet in goede aarde vallen. A Brand pakt het gelukkig subtieler aan: op hun nieuwste cd ‘Judas’ scanderen ze hele songteksten van dit kaliber, maar begeleiden ze die met uiterst aanstekelijke gitaarriffs. Het lijkt wel een atheïstische conceptplaat, met nummers als het voorgenoemde ‘Drop the Messiah’ en ‘Judas’. Het is gelukkig nog zoveel meer dan dat.

‘Judas’ is een feestje vol zatte filosofen, die, begeleid door een professionele gitaarband, uiterst toonvast de grote zaken des levens bezingen. En diepzinnig, én uitgelaten, én dansbaar. Een prachtige combinatie. In de nieuwe hitsingle ‘Time’ wordt de tijd eens goed van repliek gediend. Daar blijft het niet bij: ook de liefde en de Heer krijgen op deze cd uit dezelfde pan een (minstens even goede) veeg. Niet alle songs zijn zo geëngageerd, er wordt ook nog wel eens gewoon over de liefde gezongen. Maar altijd zijn ze gelaagd, verrassend en meeslepend. Dit soort diepgang heb ik erg gemist op vorige A Brand-creaties, als ‘Riding your ghost’ en ‘Hammerhead’. Het was goed, maar het kon beter.

Dit ís beter.

A Brand speelt op 26 november in de Gentse Vooruit. ‘Judas’ is tijdelijk aan 14 € te verkijgen in BILBO. Allen daarheen!  Mondegreens van mijnentwege waren helaas onvermijdelijk, wegens geen tekstboekje.

Stairway to heaven of niet?

Eerder deze week ergens in Vlaanderen

- Radiopresentator:”En dan is er nog het nieuws dat Led Zeppelin toch op wereldtournee gaat, er zijn echter nog geen data en plaatsten bekend”

- Naar de radio luisterende jongeman (overeenkomsten met ondergetekende berusten louter op toeval): WHAT THE ?!?!? OH MY GOD!!!!! Ik MOET daar naartoe!! *huppelt de rest van de dag vrolijk in het rond omdat Led Zeppelin terug samenkomt*

Ik kan mij voorstellen dat dit nieuws in vele huiskamers even hard insloeg als die meteoriet die 65 miljoen jaar geleden de dino’s uitroeide.  Het is dan ook niet zomaar een groepje dat terug samen komt maar de oervaderen (ik heb iets met de prehistorie vandaag, mijn excuses op voorhand) van de heavy metal!

Nadat het nieuws enigzins doorgedrongen was kreeg ik (met enige hulp van Robin overigens) een paar verder gaande gedachten. Ten eerste: voor de prijs van een ticketje kan je waarschijnlijk het volledige skelet van een T- Rex kopen. De volgende gedachte: ze gaan zeker niet in België passeren. Derde gedachte: dat gaat sneller uitverkocht zijn dan dat een normale sterveling de woorden “Led Zeppelin” kan uitspreken.

Die eerste gedachte is af te leiden uit de concerten van Neil Young, The Police en andere grootheden uit het verleden die nog eens langs passeerden.  Aan de andere kant: het zou wel eens de allerallerallerlaatste kans zijn dat je ze nog eens live zou kunnen zien natuurlijk. In dat opzicht zijn we te laat geboren. Waren we nu eens 30 jaar eerder geboren dan hadden we het Juratijdperk van de rock ‘n’ roll live kunnen meemaken! Pink Floyd! The Beatles! Queen met Freddy Mercury! Jimi Hendrix! Desnoods zelfs Elvis! We zouden massaal kunnen treuren om onze te laat geborenheid maar binnen 30 jaar zijn er ook groepen die niet meer bestaan en waarvan wij tegen onze kinderen kunnen stoefen van “Aaaah, die heb ik nog live gezien zenne”.  Ik denk dat ik toch maar de kans ga grijpen om naar één van de laatste concerten van Led Zeppelin te gaan als het niet té duur is.

De tweede gedachte is een puur geografisch probleem… we leven in een klein landje. Ik zou misschien nog overwegen om naar Parijs of Londen te gaan als mijn eerste gedachte niet de spuigaten uitloopt. Het zou uiteraard plezanter zijn mochten ze daadwerkelijk naar België komen maar dan blijft de vraag waar? En hoe gaat de kwaliteit van’t geluid dan zijn? Er is hier in België namelijk een omgekeerde evenredigheid tussen de muziekkwaliteit en de hoeveelheid volk dat binnenkan in de zaal. De Led Zep’pers mogen dan wel de dinosaurussen van de heavy metal zijn, dat wil niet zeggen dat ze geen subtiliteit bezitten!

Conclusie uit die laatste gedachte: koop uw ticketjes vooral niet telefonisch!

De song van de week heet George Thorogood & the Destroyers – Gear Jammer en is volgens George zelf het dichtste dat hij ooit bij heavy metal geraakt is. Als je dan weet dat Thorogood heel erg door de blues geïnspireerd is kan je concluderen dat dit heel stevige bluesrock is!