Rendez vous met 10 covertjes

Sinds vorige week is het programma Rendez Vous op Studio Brussel helemaal gedaan.  U weet of weet niet dat daarin elke week één jaar van 25 jaar Studio Brussel centraal stond en dat Studio Brussel aan 25 Belgische artiesten gevraagd heeft om een liedje uit het desbetreffende jaar te coveren. Dat levert dus 25 covers op die ondertussen al een tijdje op cd uit zijn. Ter uwer lering dacht ik dat het eens tijd werd om die covers samen te vatten in twee top vijfjes, de top 5 van de beste én de top 5 van de slechtste covers van Rendez Vous.

De vijf beste

5. The Subs met Breathe (The Prodigy)

Lekker vettig en luid, volgens mij wordt het origineel benaderd ook al is de sound helemaal anders. Te beluisteren op hun myspace dus mocht u het nog niet gehoord hebben, allen daarheen! Waarom hebben deze heren nog geen full cd uitgebracht?

4. Daan met Fuzzy (Grant Lee Buffalo)

In het origineel gaat de zanger geregeld ferm de hoogte in. Dat Daan dit liedje koos is behoorlijk vreemd want een diep stemgeluid is zowat zijn handelsmerk. Het is dan ook straf te noemen dat het toch blijkt te werken.

3. Arno met I Want to Break Free (Queen)

Arno die covers maakt, het is altijd iets speciaal en het is vooral speciaal als hij het grootste homolied aller tijden (echt wel!) covert. Wat krijgen we dan? Een bluesy versie die de homo-ondertoon volledig kwijtgespeeld is.

2. A Brand met Thunderstruck (AC/DC)

Een van mijn favoriete liedjes ooit dus het had serieus verkeerd kunnen aflopen maar door de bizarre “solo” is A Brand er toch in geslaagd om rillingen over mijn ruggengraat te doen lopen.

1. Hooverphonic met In Bloom (Nirvana)

Zoals ik al eens eerder heb laten vallen heb ik niet zo’n grote affiniteit met Nirvana maar de stem van Geike Arnaert past wonderwel bij dit liedje. Dit zou een hit kunnen worden mocht iemand besluiten het los te laten op de hitlijsten.

De vijf slechtste

5. Flip Kowlier met Walking After You (Foo Fighters)

Een cover moet iets extra brengen aan een liedje of er tenminste iets aan veranderen vind ik. Flip Kowlier heeft echter getracht om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen zonder Dave Grohl op zang in te huren. Jammer maar helaas faalt hij hierdoor voor mijn “geslaagde cover”-test!

4. Girls in Hawaii met Voor ik vergeet (Spinvis)

Walen die in het Nederlands zingen, het is goed om de Vlaamse nationalisten te bewijzen dat ze wel degelijk hun andere landstaal kunnen. Dat wil echter niet zeggen dat hun Nederlands ook op iets trekt.

3.  Tom Helsen met The Final Countdown (Europe)

Het origineel is heel kitcherig en nog net te pruimen omdat er “It’s the final countdooooooooooooooooooown” in geschreewd werd. Tom Helsen schreeuwt niet wat het liedje de finale doodsteek geeft.

2. Shameboy met Rave up the Jam (Technotronic)

Het origineel is een technoklassieker te noemen. Shameboy heeft er, naar ik kan afleiden uit de titel, een rave-versie van gemaakt wat mij niet erg bevalt. Het kan uiteraard zijn dat het genre mij niet ligt maar een grote Peter Vandeveire-quote is op zijn plaats. Schaam op jou, jawel!

1. Zornik met Sonne (Rammstein)

Hier is zoveel fout mee dat ik er een volledige blogpost op zich mee zou kunnen vullen waarschijnlijk.De plaats is echter beperkt dus ik zal het telegramstijl moeten samenvatten: akoestisch – héél slecht idee – Koen Buyse – afschuwelijk accent – Zornik – pubermeisjesmuziek – Rammstein – puberjongensmuziek – slechte mix