In woord en beeld

Cd-recensies bestaan al jaren. Maar sinds Marc Mijlemans  in mijn geboortejaar op briljante wijze het Triffids-meesterwerkje ‘Born Sandy Devotional’  recenseerde is er eigenlijk niet bijster veel meer aan het concept van de recensie veranderd. Het is een half A4′tje vol lyrische of minder lyrische vergelijkingen, aangevuld met een vakkundige beschrijving van elke melodielijn.

Daar mag wel eens verandering in komen, denk ik dan.

Wat al die recensies volgens mij missen, is beeld. Terwijl de hedendaagse kranten en tijdschriften elk artikel tegenwoordig vergezellen van pakkende fotografische meesterwerkjes, die de lezer onmiddellijk meesleuren in de stemming van de journalist, zijn recensies schijnbaar blijven steken in de jaren stilletjes. Op zijn best staat er naast elk stuk een prentje van de respectievelijke cd, wat de lezer zou moeten helpen om  het schijfje in de platenwinkel te herkennen. Terwijl er zo veel meer mee kan gedaan worden! Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Plak een foto van een huilende Bert Anciaux naast de recensie van de laatste Madonna-cd: iedereen zal onmiddellijk beseffen dat dit schijfje hoogstens geschikt is om varkensdarmen mee uit te kuisen.

 

Uiterst doeltreffend, en zodoende de ideale manier om de nieuwste cd van Kings Of Leon te bespreken.

Niet waar, Bert?

…

De laatste van Kings Of Leon dus.

Na hun vorige cd, ‘Because Of The Times’ had deze band reusachtige verwachtingen in te lossen. Dat was namelijk een waar meesterwerkje gebleken, waar werkelijk alle songs het niveau tussen ‘goed’ en ‘meesterlijk’ moeiteloos overschreden. Erg verrassend eigenlijk, aangezien de band op zijn platen daarvoor nooit echt helemaal wist te overtuigen.

En nu is er dus ‘Only By the Night’, hun langverwachte opvolger. En in vergelijking met hun vorige, wel…

… had het toch dat ietsje beter gekund.

Neen jongens, het kan niet altijd goed zijn. En na een meesterwerk nóg een meesterwerk produceren is bepaald een moeilijke taak. Maar dit cd’tje doet echt onrecht aan het niveau dat een groep als deze normaal gezien zou moeten kunnen halen. Er zijn uitschieters, daar niet van. De single ‘Sex On Fire’ wordt niet voor niets grijsgedraaid op verschillende populaire radiostations. Eén meesterwerkje maakt echter geen goede cd, en het grootste deel van de overige songs komt nauwelijks tot aan de tenen van de single. Laten we hopen dat dit creatieve dipje vervolgens resulteert in een nieuw meesterwerk. De mannen van Kings Of Leon verdienen het, en ik zou er als trouwe fan meer dan blij mee zijn. In afwachting zullen we ‘Sex On Fire’ maar een tijdje op repeat moeten beluisteren.

Ook geen slechte zaak natuurlijk.

The Number 12 Looks Like You – Mongrel volgens Bram

Schmam zegt:

Het gaat al een uitdaging op zich worden om die cd volledig te beluisteren…But the challenge is on!

Boy, was I right! Het heeft mij 4 pogingen gekost om hem 1 keer volledig uit te luisteren. Poging 1 eindigde samen met het vierde liedje, poging 2 en 3 eindigden nog voor song 5 gedaan was (en dan ben ik nog begonnen bij dat nummer omdat ik vreesde dat ik weer niet voorbij nummer 4 ging geraken…) en de 4de keer ging dus alweer van het vijfde liedje tot het einde!

Dat is geen goed teken, al zeg ik het zelf… er zijn namelijk maar twee redenen waarom ik een cd zou uitzetten.

a) er is iets dat mij heel erg stoort
of
b) na een half nummer blijkt dat ik toch liever zin had in iets anders

Het eerste gebeurt uiterst zelden (hey, ik heb ooit zelfs eens een cd van Udo uitgezeten…. puur uit nieuwsgierigheid!) maar The Number 12 Looks Like You is er toch in geslaagd. Angels & Airwaves (dat accent! *krijgt er spontaan weer kotsneigingen van* ) zullen blij zijn dat ze gezelschap krijgen.

Wat stoort er mij dan hoor ik u vragen? De zang of datgene wat er voor door zou moeten gaan. Ik heb uit nieuwsgierigheid de lyrics (donkere teksten trouwens!) opgezocht op internet zodat ik misschien toch nog een beetje kon volgen maar helaas… het is mij alleen maar gelukt bij “Jay Walking Backwards” en dat was dan alleen nog maar de eerste strofe en de laatste twee zinnen. Omdat er in de eerste 2 minuten geen woord te horen is valt dat nummer zelfs nog mee.  Ook de laatste minuut van het volgende nummer, “Grandfather” (te zien op het filmke dat Tom gepost heeft), vind ik nog plezant omdat de gitaar helemaal loos gaat. Dat zijn 3 minuten op een cd die tegen de 40 minuten aanleunt. Het zal u wel duidelijk zijn dat ik deze cd niet met plezier ga opleggen! Bij gevolg heb ik een frisbee bij denk ik.

The Number 12 Looks Like You en Bram, het gaan nooit goeie vrienden tenzij er iemand het geniale idee krijgt om die zanger schreeuwer om zeep te helpen (of men hem desnoods gewoon uit de groep te smijt) en de rest van de groep uit respect besluit om alleen maar instrumentale muziek besluit meer te maken.

Bon, dat gezegd zijnde heb ik nu recht op een cd-bespreking nietwaar?  Na er de volle 5 minuten over nagedacht te hebben vind ik dat Mika – Life In Cartoon Motion wel een bespreking verdient! Have fun with it. *evil laugh*

Nog een songske van de week? George Baker Selection – Little Green Bag is geschreven door een Hollander maar is toch een wereldnummer! Quentin Tarantino gebruikte het zelfs op de soundtrack van Reservoir Dogs

Een godverdomse dag op een godverdomse blog

Godverdomme. Dimitri Verhulst weet ze wel te kiezen, die titels. Wie dacht dat enkel Herman Brusselmans een patent had op beklijvende titels, is bij deze op zijn plaats gezet

En het is zo wáár. Is dit niet weer gewoon eens een godverdomse dag op een godverdomse bol? Verdomme, ik wil er zelfs gif op innemen. Op dergelijke godverdomse dagen is een mens bijna blíj als hij de volgende aankondiging ziet hangen aan de kassa van de St. Denijse Carrefour.

De Dashverkopers, ze mogen gelukkig zijn, nu hun godverdomse pakken Dash eindelijk een eigen soundtrack hebben gekregen. Van Sam Gooris dan nog wel, een BV die er verdomme op wonderbaarlijke wijze steeds in slaagt zijn eigen eenvoudige zelf te blijven, zelfs op nationale televisie. Allen daarheen!

Niet verkrijgbaar bij de pakken Dash, en maar goed ook: de godverdomse teringherrie van The number twelve looks like you. Slacht een varken met een heel bot mes, na het bewerkt te hebben met een roodgloeiend, in prikkeldraad gewikkeld strijkijzer: het zal kreten tevoorschijn toveren die danig in de buurt moeten komen van wat onze vrienden van ‘The Number Twelve…’ op hun cd ‘Mongrel‘ bijeen hebben weten te krijsen.

Geen slechte muziek nochtans. Eens de oren gewend zijn geraakt aan het vrij monotone keelgeschraap van de vermoedelijke ‘zanger’, valt toch op dat de muziek zelf vaak uiterst geraffineerd in mekaar zit. Er gaat een donkere, mysterieuze sfeer van uit, die regelmatig omslaat in hersenloze agressie of wanhoop. Muziek verbeeldt emotie, dit is emotie in zijn puurste vorm.

Niet alle nummers kunnen zo echter op mijn uiteindelijke goedkeuring rekenen. Sommige, zoals ‘Allright, I Admit It,… It Was a Whorehouse’ en ‘Paper Weight Pigs’ missen de subtiliteit die de agressie in nummers als ‘Jay Walking Backwards’ en ‘Grandfather’ enigzins tempert, en een plaats geeft in het muzikaal geheel. Dat soort songs is breinloos, rechtlijnig, weinig inventief en erg schadelijk voor het trommelvlies.

Aangezien een groot deel van deze cd gevuld is met dat soort creaties, kan ik hier uiteindelijk geen oprecht lovend oordeel over vellen. Iets minder gekrijs, iets meer inhoud, en het kan nochtans nog helemaal goedkomen met die mannen van The number twelve looks like you. Wie op zoek is naar een zachtere en naar mijn mening betere (zonder gekrijs, mét lyrics) versie van dit soort muziek, raad ik van ganser harte het schitterende debuut van The Germans aan, dat ik hier eerder al besprak.

En aangezien mijn medeblogger Tom zo vriendelijk was om mij op dergelijke aangename luistermuziek te vergasten, bied ik hem met veel plezier iets gelijkaardigs aan: de laatste worp van onze grote Dashliefhebber Sam Gooris.

Toy toy toy!

Helaas

Wmggs op uitstap: It’s not only rock’n'roll, baby!

Ondergetekende heeft absoluut niet veel met kunst en komt vaak niet veel verder dan “Goh, da’s wel cool getekend/geschilderd/gemaakt.” en “Ik vind dat wel mooi!”. Toch ging ik naar de tentoonstelling “It’s not only rock’n'roll, baby” en dan vooral uit nieuwsgierigheid. Een verslagje!

De tentoonstelling opent met werk van Yoko Ono en Alan Vega. De eerste heeft een zaal vol met boompjes geplaatst, de tweede deed iets met tl-buizen.  Moderne kunst dus. Er zal waarschijnlijk een betekenis achter zitten maar bij gebrek aan een audiogids die de uitleg kon doen en zelf niet zo goed zijnde in het vinden van betekenissen in kunstwerken kon ik er maar 1 ding bij denken.  Smells like bullshit to me! Miss Kittin echter mag mijn muur eens komen bekladden. Ik vermoed dat ze tevens zelf haar cd-artwork doet want dit ligt in het verlengde van de muurtekening die er te zien was.

Dat Pete Doherty zijn bloed gebruikt in zijn tekeningen is een redelijk bekend feit. Dat wil niet zeggen dat zijn tekeningen er beter door worden…  een beetje te druk voor mij. Ze staan ook volgeschreven in een redelijk onleesbaar geschrift wat het nog ergerlijk maakt bovendien want ik wil dat dus lezen als ik zoiets zie.

De foto’s van The Residents vielen wel in de smaak! Ze hebben iets met oogbollen waardoor hun foto’s behoorlijk surrealistisch zijn en laat dat nu een van mijn favoriete kunststromingen zijn. Nu het toch over foto’s gaat: The Kills hadden een verzameling polariods opgehangen van alledaagse situaties. Leuk om te zien omdat er een soort van verzamelwoede in je opsteekt van het type “Ik ga niet weg voor ik ze allemaal gezien heb, nah!”

Chicks on speed zijn naast een muziekgroepje ook performance artiesten en om redenen die mij te boven gaan (ik ben ten eerste geen vrouw en ten tweede ook geen performance artiest…) vinden de meeste vrouwelijke performance artiesten het noodzakelijk om uit de kleren te gaan.  Zo ook de Chicks on speed. Dat betekent dus… tetten! Hoera!

Kembra Pfahler van The Voluptuous Horror of Karen Black (nooit van gehoord? Ik ook niet… maar ‘t is wel een coole bandnaam) ging nog een stapje verder want op de meeste van haar foto’s waren meerdere in een kleur geverfde madams te zien die met hun benen wijd open zaten. Voeg hier aan toe dat ze dit in volledig naakte toestand deden and you get the picture.  Straight in your face, amai, maar ik vond er toch niet zo heel veel aan.  Ik vraag mij trouwens af hoe Kembra’s gezicht er zonder rode of blauwe verf uitziet want ik vind ze alleen maar terug met een verflaagje op Google…

Op de bovenverdieping waren er nog muziekvideo’s te zien met een hoog “what the f*ck?”- gehalte te zien, zowel qua muziek als qua beelden. Een voorbeeldje? Klikkie

Conclusie: Ik vond de tentoonstelling wel de moeite ondanks mijn vrij beperkte kunstkennis. Een leuk extratje is dat het slechts 1 € ingang was voor min 26 jarigen én dat je een gratis souvenir kreeg na afloop!

Een verslag zonder foto’s is maar droog dus hier zijn ze:

Versierde paspoppen van Bianca Casady

De donkere kamer van Brian Eno

Een voorbeeldje van The Residents oogbalfoto’s

Halfnaakte tot volledig blote Chicks on speed

Eén van Devendra Banhart’s vele balpentekeningen

Minimalistische muurstekening van David Byrne

Een fallusachtige haai van Kembra Pfahler

De huisjesslak van Kyle Field

De souvenir

De details zijn niet beter zichtbaar op een grotere versie van de Chicks on speed-foto, het is dan ook vrij nutteloos om mij de grote versie te vragen… vetzakskes!

Vorige week had ik niet echt een song van de week maar dit keer wel! Dan Le Sac vs. Scroobius Pip - Letter From God to Man heeft een serieuze sample van Radiohead’s Planet Telex maar het past er goed bij. De tekst is geschreven door een God die lichtjes teleurgesteld blijkt te zijn in zijn creatie.

ps: als je op de foto’s klikt kom je in een fotogallerij terecht en zijn ze dus iets groter

Een nieuw begin

Dinsdag 2 september: duizenden bloggers wachten vol spanning voor hun computerscherm. Zal WMGGS updaten? “W! M! G! G! S! W! M! G! G! S!” klinkt het uit al hun monden. Het hoerageroep en verwachtend gegiechel wordt steeds luider. “Een blog! Wij willen een blog!”  Eén fan uit Cut Bank, Montana kan het wachten niet meer aan, en smijt zich, hoofd vooruit, in zijn computerscherm…

En dan niets meer.

Jawel, reeds voor de tweede keer in mijn korte carrière op WMGGS heb ik gefaald in mijn opdracht als blogschrijver. Ik had het, opnieuw, te druk. Ik zou mij nu uitvoerig kunnen excuseren , en vertellen dat speelpleinwerking, chiro en pianolessen onmogelijk te combineren vallen met het schrijven van een blog.  Maar dat doe ik niet (technisch gezien wel natuurlijk, in de vorige regel. Probeer het gewoon te negeren.).

Dit is geen tijd voor excuses. Dit is tijd voor actie. Geen woorden, maar daden. Geen zinnen, maar bikkelharde-recht-in-de-kloten-gemikte oerwaarheden. Het is tijd voor…

WMGGS RELOADED

De voorbije weken heb ik, hoewel het soms misschien niet zo leek, een ware schat aan ideeën opgedaan voor toekomstige WMGGS-posts. Mijn drukke agenda (werken, werken, reizen, werken) belette mij echter telkens om ze ook effectief in praktijk te brengen. Daarnaast belette mijn bankrekening mij ook nog eens om nieuwe cd’s te recenseren en nieuwe concerten te gaan bekijken. Het waren harde tijden.

Of hier nu effectief verandering in zal komen, weet ik niet. Ik ga echter, om zeker te zijn dat er elke week toch iéts verschijnt op deze plek, enkele vaste rubriekjes invoeren. Elke twee weken zal ik hier vanaf volgende week wat er ook gebeurt eén van de volgende onderwerpen loslaten op de wereld:

-    De obligate cd-recensie
-    Freddie beeldt uit
-    Creatief met klank
-    E-talking

Wat deze allemaal precies inhouden, zullen jullie zelf kunnen ontdekken op de momenten waarop ik ze effectief in gang trap. De meesten lijken mij echter behoorlijk vanzelfsprekend.

Ik kan niet garanderen dat ik, door onverwachte omstandigheden, alsnog een keertje zal moeten verzaken aan het blogschrijven . Ik beloof jullie echter dat ik steeds mijn uiterste best zal doen om het niet zover te laten komen. En als het dan toch gebeurt, besef dan dat een wekelijkse blogpost niet altijd zo’n makkelijke taak is, en al zeker niet voor iemand met een dergelijk fantastisch sociaal leven als het mijne.

Voor ik jullie deze week verlaat, ga ik toch al een kleine sneak peek geven van één van mijn toekomstige rubriekjes, ‘Freddy beeldt uit’. Mijn gitaar, voor de gelegenheid Freddy gedoopt (naar de in radioheadnerdkringen zeer befaamde ‘ready Freddy’ –quote uit Scotch Mist), zal in deze rubriek telkens al dan niet in chiro-uniform uiterst fotogeniek een beroemde muzikant uitbeelden. Het zal aan jullie zijn om ook elke keer te raden wié hij uitbeeld. Aangezien het deze week de eerste keer is, houd ik het gemakkelijk.

Succes ermee!

Waarempel, een blog

Een blog schijven, het lijkt eerder een maandelijkse traditie te worden dan een wekelijkse voor ondergetekende. Is beterschap in zicht? Wie weet. In elk geval hoop ik meer tijd te hebben in het academiejaar dan ik nu heb, dus dat zou een goed voorteken moeten zijn. Maar goed, we zijn hier nu dus laat ons bloggen. Deze week: enkele losse flodders en een uitdaging voor mijn medebloggers.

Nieuw speelgoed

Sinds in juli enkele (vermoedelijk) Bulgaren er vandoor gegaan zijn met mijn mp3-speler moest ik het tijdens mijn verplaatsingen stellen zonder onderweg-muziek. Op zich geen ramp – tot u beseft wat voor muziek-junk ik eigenlijk ben. God weet dat ik om geen overstatement verlegen zit, maar ik kan mij organen inbeelden die ik liever kwijt geweest zou zijn dan mijn Creative Zen Touch 20GB. Voeg daar nog aan toe dat ik momenteel een vakantiejob in f’ing Lochristi heb, en dus elke dag een dik uur op de fiets zit, en u kan al bedenken dat de waanhoop razendsnel naderbij kwam. Maar hozana-in-den-hoge, op die baan naar Lochristi bevindt zich een Mediamarkt, en aldus heb ik vorige week korte metten gemaakt met de onzin die muziekloos fietsen eigenlijk is. Mag ik u voorstellen, mijn nieuwe beste vriend:16 GB flashgeheugen, mogelijkheid tot foto’s/video’s bekijken, lekker groot kleurenscherm, een opnamefunctie en een uitstekende geluidskwaliteit: nice way to spend 170 euro’s. Anderzijds, nu kan ik op dode momenten mijn vers-van-het-internet-geplukte cd’tjes beluisteren, en zodoende ze nóg sneller bespreken op wmggs. En heb ik minder zin om automobilisten aan te vallen onderweg. Driewerf hoera!

Meer nieuws

Ik ben eindelijk nog eens aan het downloaden geslagen, waardoor volgende artiesten zich alweer ietsje meer bestolen mogen voelen:
- The Sound of Animals Fighting (The Ocean and the Sun)
- Silverstein (Arrivals & Departures)
- Pelican (City of Echoes)
- The Number Twelve Looks Like You (Mongrel en Put on Your Rosy Red Glasses)
- Coheed and Cambria (No World For Tomorrow)
Van die laatste plan ik in elk geval eens een uitgebreide bespreking te posten, aangezien C&C tot mijn persoonlijke favorieten behoren, maar eerst ga ik hun laatste meesterwerkje natuurlijk eens goed moeten beluisteren. Met mijn nieuwe mp3-speler, bijvoorbeeld.

The Challenge

Tot slot van deze blog nog een uitdaging voor mijn collega-bloggers (allebei, ja). Uw opdracht: bespreek de CD “Mongrel”, van de band “The Number Twelve Looks Like You”. Ik zal zorgen dat er een kopietje tot bij u komt, zorgen jullie maar dat het gereviewd raakt. Als tegenprestatie mogen jullie mij dan een plaatje naar keuze laten bespreken. Alvast een voorproefje van wat uw oren te wachten staat:

Good luck!

(TDD)

Rendez vous met 10 covertjes

Sinds vorige week is het programma Rendez Vous op Studio Brussel helemaal gedaan.  U weet of weet niet dat daarin elke week één jaar van 25 jaar Studio Brussel centraal stond en dat Studio Brussel aan 25 Belgische artiesten gevraagd heeft om een liedje uit het desbetreffende jaar te coveren. Dat levert dus 25 covers op die ondertussen al een tijdje op cd uit zijn. Ter uwer lering dacht ik dat het eens tijd werd om die covers samen te vatten in twee top vijfjes, de top 5 van de beste én de top 5 van de slechtste covers van Rendez Vous.

De vijf beste

5. The Subs met Breathe (The Prodigy)

Lekker vettig en luid, volgens mij wordt het origineel benaderd ook al is de sound helemaal anders. Te beluisteren op hun myspace dus mocht u het nog niet gehoord hebben, allen daarheen! Waarom hebben deze heren nog geen full cd uitgebracht?

4. Daan met Fuzzy (Grant Lee Buffalo)

In het origineel gaat de zanger geregeld ferm de hoogte in. Dat Daan dit liedje koos is behoorlijk vreemd want een diep stemgeluid is zowat zijn handelsmerk. Het is dan ook straf te noemen dat het toch blijkt te werken.

3. Arno met I Want to Break Free (Queen)

Arno die covers maakt, het is altijd iets speciaal en het is vooral speciaal als hij het grootste homolied aller tijden (echt wel!) covert. Wat krijgen we dan? Een bluesy versie die de homo-ondertoon volledig kwijtgespeeld is.

2. A Brand met Thunderstruck (AC/DC)

Een van mijn favoriete liedjes ooit dus het had serieus verkeerd kunnen aflopen maar door de bizarre “solo” is A Brand er toch in geslaagd om rillingen over mijn ruggengraat te doen lopen.

1. Hooverphonic met In Bloom (Nirvana)

Zoals ik al eens eerder heb laten vallen heb ik niet zo’n grote affiniteit met Nirvana maar de stem van Geike Arnaert past wonderwel bij dit liedje. Dit zou een hit kunnen worden mocht iemand besluiten het los te laten op de hitlijsten.

De vijf slechtste

5. Flip Kowlier met Walking After You (Foo Fighters)

Een cover moet iets extra brengen aan een liedje of er tenminste iets aan veranderen vind ik. Flip Kowlier heeft echter getracht om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen zonder Dave Grohl op zang in te huren. Jammer maar helaas faalt hij hierdoor voor mijn “geslaagde cover”-test!

4. Girls in Hawaii met Voor ik vergeet (Spinvis)

Walen die in het Nederlands zingen, het is goed om de Vlaamse nationalisten te bewijzen dat ze wel degelijk hun andere landstaal kunnen. Dat wil echter niet zeggen dat hun Nederlands ook op iets trekt.

3.  Tom Helsen met The Final Countdown (Europe)

Het origineel is heel kitcherig en nog net te pruimen omdat er “It’s the final countdooooooooooooooooooown” in geschreewd werd. Tom Helsen schreeuwt niet wat het liedje de finale doodsteek geeft.

2. Shameboy met Rave up the Jam (Technotronic)

Het origineel is een technoklassieker te noemen. Shameboy heeft er, naar ik kan afleiden uit de titel, een rave-versie van gemaakt wat mij niet erg bevalt. Het kan uiteraard zijn dat het genre mij niet ligt maar een grote Peter Vandeveire-quote is op zijn plaats. Schaam op jou, jawel!

1. Zornik met Sonne (Rammstein)

Hier is zoveel fout mee dat ik er een volledige blogpost op zich mee zou kunnen vullen waarschijnlijk.De plaats is echter beperkt dus ik zal het telegramstijl moeten samenvatten: akoestisch – héél slecht idee – Koen Buyse – afschuwelijk accent – Zornik – pubermeisjesmuziek – Rammstein – puberjongensmuziek – slechte mix