Diepzinnigheden

Kauwend op een stuk camembert contempleerde ik enkele muzikale beslommeringen, bijgestaan door mijn goede vriend Sint Vincencius.

“Maar Sint-Vincencius” vroeg ik. “ Wat met de rapmuziek?”

“Niets met de rapmuziek” antwoordde deze. “Tetten en bling bling”.

Tetten en bling bling. Een rake opmerking. Die Sint Vincencius, hij was voor iets heilig verklaard.

Zij het niet voor zijn uiterlijk.

“En Sint Vincencius, wat met muziek in het algemeen?”

“De muziek in het algemeen” sprak Sint Vincencius “kan mijn kloten kussen”. Hij benadrukte dit met een vrolijke heupbeweging, en verlegde het onderwerp naar ernstiger zaken. Een sympathieke denkrimpel verfraaide zijn gelaat.

“Britney Spears daarentegen…”

“Wat met Britney Spears, Sint Vincencius?”

“Tetten en bling bling jongen. Tetten en bling bling”

Sint Vincencius was een man van weinig woorden. Maar een mens hoeft natuurlijk niet altijd veel te zeggen om tot de essentie te komen. Sint Vincencius kwam graag tot de essentie.

“Bon” sprak Sint Vincencius. “Tijd om mij te gaan bezatten”

En met een sympathieke glimlach op zijn gezicht, en Freddy het heilige varken aan de leiband, trapte mijn gesprekspartner het af richting ondergaande noorderzon.

Men kan zich slechtere gesprekspartners voorstellen.