Emo?

Het is reeds even geleden eer ik ertoe gekomen ben om nog eens te posten, maar bij deze een poging om van zondag terug een feestdag te maken op wmggs. De redenen waarom ik gedurende de afgelopen weken niet heb kunnen posten zijn velerlei, maar kunnen samengevat worden onder de noemers “chirokamp”, “tijdsgebrek” en “geen zin”. Dat, en het feit dat er de afgelopen weken weinig nieuws te beleven viel in mijn muzikale levenssfeer. Nu is er nog steedsz neit nieuws, maar aangezien ik voor de verandering wél een beetje tijd heb ga ik bij deze eens een oude belofte waarmaken: eens uitleggen wat “emo” nu eigenlijk is. Hou de traantjes maar klaar.

Misverstanden

Stereotypes over emokids zijn op internet net zo courant als porno. Maar als het erop aan komt kennen slechts weinigen de eigenlijke inhoud van de term als gaat over de muziekstijl. Eén van de redenen daartoe is dat de meeste “moderne emobands” (My Chemical Romance, Fall Out Boy,…) in feite slechts zeer weinig te maken hebben met de oorspronkelijke betekenis van de term. In wat volgt ga ik een poging ondernemen om de oorsprong van de muziekstijl “emocore” wat toe te lichten. Ik volg hierbij fourfa.com, een echte aanrader voor wie het hele fenomeen meer in detail wil bekijken. Hieronder geef in beknopte samenvatting, wie meer info en vooral veel obscure band-referenties wil verwijs ik door naar voornoemde site.

Emocore

De term emocore is een samenraapsel van 2 termen: emotional en hardcore. Hardcore (eigenlijk “hardcore punk”) is een vorm van punkrock die in het begin van de jaren ‘80 de kop opstak. Het hele idee was om de basiseigenschappen van punkrock tot in het extreme door te trekken: korte riffs, eenvoudige drums, geëngageerde lyrics. Dit leidde tot een chaotisch geheel van gitaren en drums, met teksten die zodanig hard geschreeuwd werden dat de inhoud vaak onverstaanbaar werd. Een hele scene ontstond, met talrijke kleine bands die in kleine zaaltjes optraden en vaak een erg korte levensduur hadden. Het aggressieve karakter van de muziek zorgde er echter voor dat enkele jaren later, en vooral in de omgeving van Washington DC, er een tegenbeweging op gang kwam. Deze bands bestonden uit personen uit “echte” hardcorebands die zich steeds meer gelimiteerd voelden door het “luidruchtig” karakter van hun eigen muziek. Er ontstond een meer gematigde variant op hardcore, met meer melodische gitaren, een lager tempo en vaak erg emoionele lyrics. “Emocore” was geboren.

Emo

Eind jaren ‘80 ontstond uit de emocore een nieuwe variant, met hoge screams en vaak heel veel tempowisselingen. De emotie van de muziek begon steeds centraler te worden, en het eigenlijke hardcore-concept verdween naar de achtergrond. Inhoudelijk gingen de teksten steeds meer de abstract poëtische kant op en op liveshows werden de lyrics vaak zo hard gebruld dat er in feite geen woord meer van te verstaan was. Vaak werden de zangers ook zodanig emotioneel tijdens hun optreden dat ze in tranen uitbarsten. Commercialisme werd als een doodzonde aanzien, waardoor veel werk uit deze periode enkel op vinyl en in heel beperkte oplagen is verschenen. Restanten van dit soort muziek kunnen soms nog gevonden worden in wat nu “screamo” genoemd wordt (zie verder).

Hardcore emo

Waar hardcore punk de basisconcepten van punk doortrekt, doet hardcore emo hetzelfde met emo. De snelheid van gitaren en drums wordt opgedreven en de “emotionele” aspecten worden verdergezet. Dit leidt vaak tot een erg chaotisch eindresultaat, dat live als een hele hoop samengegooide distortion klinkt.

Post-emo

Begin jaren ‘90 onstond, ongeveer tegelijkertijd met de hardcore emo, een stroming die emo net toegankelijker wou maken. Melodische, soms poppy-aandoende gitaarriffs en meer gewone zang doen hun intrede. Hun emotionele aspect zit hem vak enkel nog in de lyrics, met slechts heel sporadisch nog en scream ertussen. Vaak is er ook een duidelijke invloed van grunge op te merken. Dit is ook de eerste vorm van emocore die commercieel succes kent, met bands zoals Sunny Day Real Estate en Jimmy Eat World (later weliswaar).

En Nu?

Wat ons brengt bij het heden. Tegenwoordig bestaan er verschillende stijlen van emocore, al dan niet met een link naar één van de voorgaande stijlen. Een grote meerderheid daaran valt te categoriseren onder de post-emo, maar daarnaast kan je nog post-emo hardcore (bijzonder zware hardcore met zeer chaotisch aandoende geluidsmuren en emo-lyrics), post-emo-style-rock(?) (emo met invloeden uit moderne goth/new wave muziek of soms jaren ‘60/70 rock’n roll invloeden), metallic hardcore (ook wel metalcore genoemd, emo gemengd met metalriffs in feite) en screamo (post-emo maar dan wel met het geschreeuw erbij. Het Canadese Saetia is een persoonlijke favoriet van mij) onderscheiden. En dan heb je nog talrijke hardcorebands die enkele emo-invloeden overgenomen hebben maar voor geen geld van de wereld “emo” genoemd willen worden. Go figure.

Conclusie

Genoeg geschiedenis voor vandaag, maar wat hebben we nu eigenlijk geleerd? In de eerste plaats hoop ik dat ik enkele lezers van de foute opvatting ontdaan heb dat emocore (en al zijn varianten) inhoudloze muziekstijl is zonder geschiedenis en met enkel oog voor schene-ism. En dan enkelen onder jullie misschien de plotse drang gevoeld hebben om eens wat dieper te gaan graven op het internet, op zoek naar enkele “echte” emobands, bands die niet wekelijks in de Joepie staan. En zoniet, dan wens ik u alsnog een vrolijke week toe en tot volgende zondag!

(TDD)