Werken op Werchter, deel III: zaterdag

Zaterdag was zonder twijfel de dag waar ik het meest naar had uitgekeken. Gossip, The Hives, The Editors, Kings of Leon, Radiohead: als ik niet gratis was binnengeraakt, had deze line-up mij waarschijnlijk overhaalt tot het kopen van een dagticket.
 
Opnieuw was uitslapen er niet bij. Naast het lawaai op de camping, was ook het goede weer van de partij om ons slaappatroon te verstoren. Onze tent wist tegen tien uur ‘s ochtends een sprekende imitatie van een hoogoven neer te zetten, wat ons deed beslissen toch maar eens te gaan ontbijten. De gratis boterhammetjes waren goed, de sfeer ook, en toen de eerste band de dag (The Whigs) zijn set in gang zette, trokken we de wei op om er ten volle van te kunnen genieten. Geen onaangename muziek, maar ook niets bijzonders.

 
 
Daarvoor was het hopelijk wachten op Gossip (**), de band met de volumineuze en uitstekende zangeres Beth Ditto. De band had de reputatie om stomende livesets af te leveren, en hun single ‘Standing in the way of control’ had mij bij de eerste luisterbeurt van mijn voeten weten te blazen. Deze keer konden ze die reputatie jammer genoeg niet bevestigen. Het werd een erg makke set, waar enkel hun hitsingle nog enigzins bovenuit wist te klimmen.

Het volgende optreden op de main werd echter andere koek. Dat waren namelijk The Hives (***). En deksels, die mannen konden een feestje bouwen op het podium. Vooral zanger Pelle wist met zijn (gespeelde?) egotripperij in een mum van tijd het publiek aan zijn voeten te krijgen. Letterlijk zelfs, toen hij tegen het einde van de set iedereen met het hand op het hart deed zweren dat er nooit een betere band dan The Hives zou kunnen bestaan. Daarnaast speelden The Hives immens veel bisnummers, volgens Pelle zelfs tégen de wil van de organisatie in. Wat absoluut geen kwaad kon.

En toen kwamen Editors (***). Een deel van mijn gezelschap was bij de start van deze band reeds richting camping vertrokken, ondanks mijn herhaaldelijke waarschuwing dat ze “één van de mooiste momenten van hun leven gingen missen”. Een beetje overdreven misschien, maar toch met een een grond van waarheid . De band zette tijdens het 1000ste optreden op Werchter ooit een zeer degelijke set neer, die we jammer genoeg wel in de regen moesten aanhoren.

Na een half uurtje Editors moesten we in allerhaast naar de backstage: het was immers bijna zes uur. Onze werkdag kwam eraan. Terwijl we aan ‘de container’ stonden te wachten op onze festivalitisbaas Roel, kwamen we onderling tot het besluit dat het wel eens tijd werd om frontstage iets mee te pikken. En jawel, Roel wist zonder iets te vragen onze gedachtengang perfect op te volgen: we kregen bewakingsdienst aan de voorkant van de mainstage. Om een idee te geven van wat dat betekende: tijdens ons eerste frontstage-optreden, Kings of Leon (***), konden we zanger Caleb duidelijk zien staan op het podium.

Maar vooral, en veel belangrijker: één van de reusachtige schermen waarmee je de optredens van veraf kon volgen, stond recht voor ons neus.

Kings of Leon zette een zeer goede set neer, waarin voor mij vooral de nummers van hun laatste cd de uitblinkers waren. Die laatste cd is dan ook een klein meesterwerkje. Ik raad dan ook iedereen aan om ‘Sign of the Times‘ dringend eens in bezit te krijgen. Je zal er (de uitzondering daar gelaten) geen spijt van krijgen.

Vervolgens kregen we Ben Harper (**), die fijne muziek bracht, maar mij toch niet helemaal kon meeslepen, misschien omdat het er vrij braaf aan toe ging op het podium. Harper kreeg het wel voor mekaar om al zittend, met een erg vreemd snaarinstrument op zijn schoot, in alle rust en uiterste contentratie perfect een solo van een elektrische gitaar na te bootsen. Dat op zich was al vrij indrukwekkend.

En toen kwam de absoluut overtreffende trap. Sigur Ros (****), een Ijslandse band waar ik nog nauwelijks van gehoord had, kreeg het voor mekaar om het publiek letterlijk te betóveren met hun sprookjesachtige muziek. De ongelooflijke sfeer van hun muziek werd bovendien nog eens benadrukt door de fantasierijke outfit die zanger Jónsi zich had aangemeten, en de uiterst originele manier waarop de verschillende bandleden met hun instrumenten om wisten te gaan. De bassist gebruikte een drumstok om te bassen, de (gast)violiste tokkelde op haar viool, en de zanger bespeelde zijn gitaar met een strijkstok.

Het was fantastisch om zien hoe het hem, met veren achter de oren en een keizerkostuum aan, bijna pijn deed om zijn muziek volledig tot zijn recht te kunnen brengen. Dat kan natuurlijk een pose geweest zijn om het publiek op zijn hand te krijgen, maar in dat geval bleek ze uiterst doeltreffend. Het optreden eindigde met rookwolken en ontzettend veel confetti. Het was de perfecte afsluiter van een naar perfectie neigend optreden.

Na het optreden moesten de dranghekkens voor het podium weggehaald worden om de mensen vooraan niet in verstikkingsgevaar te brengen. Iedereen was duidelijk zover mogelijk naar voren opgeschoven tijdens het optreden, om het zo goed mogelijk te kunnen volgen. En terecht.

En als kers op de taart werd ons vervolgens Radiohead (***) geserveerd. Muzikaal fantastisch, visueel iets minder. In een poging elk bandlid evenveel tot zijn recht te laten komen, had Radiohead voor de gelegenheid de grote schermen naast het podium in zes kleinere schermen laten verdelen, zodat elk bandlid contstant te zien was.

 

Dit kwam echter erg afstandelijk over, en zorgde ervoor dat je niet ten volle kon opgaan in het optreden. Erg jammer, want naast verschillende klassiekers bracht Radiohead ook nog eens het grootste deel van hun nieuwste cd, ‘In Rainbows‘, die live nog eens vele keren beter klonk dan de studioversie. De nieuwe nummers deden mij meer dan de klassiekers, en dat wil wat zeggen. Hun laatste cd zal duidelijk binnenkort tot een van hun klassiekers gerekend mogen worden.

En zo was er weer een dag voorbij. Een dag vol spanning, avontuur, en een flinke portie ontroering. Een beetje als een ‘Kuifje’-album dus, en dan echt een van de beste, zoals ‘Kuifje in Tibet’ en ‘Het gebroken oor’. Ondanks een gigantisch slaapgebrek stond ik al te popelen om mijn avontuur de volgende dag in volle vaart verder te zetten.