Werken op Werchter, deel I

  
Rock Werchter had dit jaar weer eens een uitstekende affiche. Radiohead, Neil Young, dEUS en vele andere bands beloofden van deze editie een onvergetelijke ervaring te maken. Toch beslisten veel mensen om dit jaar niét naar Werchter te gaan vanwege de hoge ticketprijzen. Met een beetje geluk en goede wil kon je er echter ook gratis naartoe. Ik beleefde Werchter 2008 als betaalde vrijwilliger. Werken op Werchter: een verslag.

Rock Werchter is een begrip. Al meerdere jaren op rij uitgeroepen tot beste festival ter wereld, en voor vele Belgische studenten dé ideale manier om de examenstress van zich af te schudden. De laatste jaren zijn de ticketprijzen van het evenement echter gestaag omhoog gegaan, waardoor veel mensen moesten afhaken. Ook ik had het festival om die reden al een tijd gewoon aan mij laten voorbijgaan.

Dit jaar had ik echter geluk. Eén van mijn vrienden was al een paar jaar aan het werk als ‘security’ op Werchter, en wist mij te vertellen dat binnenraken als vrijwilliger eigenlijk vrij gemakkelijk was. Je moest je gewoon inschrijven op de site van Festivalitis, één van de vrijwilligerorganisaties voor festivals. Ik schreef mij in, en met succes: ik kreeg een telefoontje van Festivalitis om te bevestigen dat ik was aangenomen, samen met drie van mijn vrienden. We zouden met ons vieren voor de duur van het festival een ontzettend plezierig team gaan vormen.

D-Day

Donderdag 3 juli was het zover. We verzamelden aan het huis van een van ons in St. Denijs, en stapten daar vervolgens in de auto. Festivalitis verwachtte ons om half zes aan de dorpskern van Betekom, een buurgemeente van Werchter. De rit zou volgens mappy anderhalf uur in beslag nemen. Door te vertrekken om 3 uur zouden we er zeker op tijd raken.

Al diegenen met een beetje levenservaring weten het echter ongetwijfeld al: er zijn geen zekerheden in het leven. Op weg naar Werchter kwamen we terecht in een heuse Werchter-file, waardoor we uiteindelijk maar nipt op tijd in Betekom zouden toekomen.

Even later kwam ook een verantwoordelijke van het Festivalitis-team toe. Ze deelde ons onze bandjes uit, en nam ons op sleeptouw naar de Werchtercamping voor de crew. We kregen onze tentjes nog voor zes uur opgezet, en ons festival kon eindelijk van start gaan.

Ons ‘team’ bestond zoals reeds gezegd uit 4 mensen. We zouden, mede dankzij onze festivalbaas Roel, gedurende het hele festival samen aan bewaking kunnen doen.

Die vier teamleden waren Jonathan,

Michiel,

Bert,

en mijzelf.

Door het opzetten van onze tenten kwamen we iets te laat toe bij ‘de container’, de verzamelplaats voor vrijwilligers. Alle andere vrijwilligers waren reeds samen met baas Roel vertrokken om ingewijd te worden in de wereld van een Werchterbewaker. Dit zou echter een geluk bij een ongeluk blijken, want toen Roel terug bij ons was, besloot hij ons back –en frontstagedienst te geven aan de Marquee.

Dat kwam hier op neer: Jonathan en Bert konden al ‘bewakend’ alle optredens volgen in de tent zelf, en Michiel en ik zouden backstage onbevoegden uit de buurt moeten houden. We hadden al vlug door dat die job het grootste deel van de tijd niet veel meer inhield dan een oefening in tuinstoelzitten.

 

 Onze job mocht dan niet veel voorstellen, we zaten wel op de ideale plek om aan celebrityspotting te doen. En jawel hoor, na het optreden van Vampire Weekend verschenen niets minder dan…

De instrumentenkisten van Vampire Weekend op het podium! Vreugde was ons deel. Toen even later ook drie verdacht bekend aandoende mannen naast ons backstagepodium verschenen, waagde ik mijn kans, en vroeg ik om een foto.

Zij: “Off course you can take a picture! But you do know we’re only roadies, right?”

Ik: “Well, you look like someone really famous, so I’ll take a picture just in case.”

Het waren effectief roadies.

Even later, toen Michiel en ik een beetje aan het rondstruinen waren op het backstagepodium, kwamen er echter een man en een vrouw naar ons toe om een praatje te slaan. Het bleken zowaar de manager van Modern Skirts en zijn echtgenote te zijn. Modern Skirts was de band die voor Vampire Weekend in de Marquee had gestaan. Neen, ik had er ook nog nooit van gehoord.

Manager MS: “ Dat is vrij normaal. We touren nu al een jaar in de VS, maar dit is hun eerste internationale tournee. Eigenlijk zijn we hier terecht gekomen dankzij R.E.M. . Modern Skirts en R.E.M. komen namelijk alletwee uit dezelfde stad. R.E.M. bleek fan van hen te zijn, dus namen ze ons mee op tour.”

En valt het mee, zo’n eerste grote tour?

“ Het is allemaal nogal overdonderend eigenlijk. Gisteren heeft de band bijvoorbeeld in Amsterdam gespeeld, voor een publiek van 20.000 mensen. Daar kwam bovenop dat Modern Skirts daar rondliep tussen bands als Radiohead en R.E.M. Ze wisten niet waar ze het hadden! De zanger heeft zich van de zenuwen ladderzat gedronken. Ze hebben hem moeten buitendrágen!”

Dan zal op Werchter optreden ook niet zo makkelijk geweest zijn.

“Oh, jawel hoor. Ze liepen het podium op alsof het niets was. Het is ook maar een publiek van 10.000 man natuurlijk.”

Heb je als manager een plan uitgewerkt om de groep gelanceerd te krijgen?

“ We proberen nu vooral mond-aan-mond reclame te maken bij mensen die we plaatselijk tegenkomen. Als die allemaal onze muziek downloaden van Itunes, en ze weer tippen aan anderen, raken we hopelijk gelanceerd.

Bovendien heeft R.E.M. al eens een groep meegenomen op tournee: The National . Die zijn nu doorgebroken. We hopen op hetzelfde (lacht).”

Na nog wat gepraat te hebben over de verschillen tussen Amerika en Europa moesten ze ons helaas verlaten. Michiel en ik kregen alletwee Modern Skirts’ maxisingle mee, en omdat ik hen had verteld dat ik al eens een festival georganiseerd had, gaven ze mij ook hun naamkaartje. “Bel maar als je er nog eens één organiseert. Als we in de buurt zijn, komen we zeker spelen.”

Mijn avond was goed. Een gesprek met de manager van een band! Een klein bandje weliswaar, maar desalniettemin een leuke ervaring. Modern Skirts heeft een heel sympathiek management, neem dat van mij aan.

Even na dit gesprek begon The National, een band die onlangs was doorgebroken met hun vierde album “Boxer”. Volgens Jonathan en Bert zetten ze een heel goede set neer.

Wij zaten jammer genoeg backstage, en hoorden of zagen er weinig van. Ik had zelf echter op voorhand al een paar nummers van The National beluisterd, en vond het heel goede muziek. Om die reden had ik besloten om na hun set een foto met hen te proberen vast te krijgen. Dat lukte mij wonderwel. Omdat ik geen flauw idee hoe The National er uitzag, stapte ik na het optreden op de eerste de beste persoon af. Het bleek zanger Matt Berninger te zijn, die maar al te graag een praatje sloeg.

Later die avond kregen we nog de kans om Soulwax on stage mee te maken. Er passeerden ook nog een hele rits bekende koppen langs onze tuinstoeltjes, en Lenny Kravitz wist vanop de mainstage onze oren te bereiken met een heel goede set. Ik moet zeggen, het was verdomd plezant dagje. Dit kon ik zo nog wel een paar dagen volhouden. En dat zou ik uiteraard ook doen.

Morgen: interview met Matt Berninger (The National).
Volgende week: ‘Werken op Werchter’ , deel II: Vrijdag.