CD Review: Narrow Stairs

Gegroet trouwe lezer. Ja, de afgelopen weken was er niet erg veel te beleven op zondag wegens pure luiheid van mijnentwege. Deze week probeer ik dat goed te maken door een belofte te vervullen die ik een hele tijd geleden maakte: een cd-bespreking van “Narrow Stairs”, de laatste Death Cab for Cutie-plaat. Eindelijk!

Vals alarm

Zoals ik enkele weken geleden al berichtte zwerfde er sinds april al een “gelekte versie” van Narrow Stairs over het internet, die helaas een grap bleek te zijn. Na wat zoekwerk vond ik uiteindelijk de echte plaat en guess what, die vervalsing bleek een goede voorbode te zijn van wat komen moest. Met Narrow Stairs grijpt DCFC inderdaad terug naar hun iets oudere, somberdere werk.

Dus wie zijn Death Cab for Cutie eigenlijk? De band werd opgericht in 1997 door zanger/songwriter Ben Gibbard. Wat volgde was een klassiek verhaal: de plaat brengt een 3-tal platen uit op independant labels, bouwt een schare hondstrouwe fans op, waarna schiet in 2004 ineens raak. Het album Transatlanticism vindt zijn weg naar de hitlijsten en groep wordt gepromoveerd naar een Major label (Altantic Records). Een jaar later komt Plans uit. Het album scoort vrij goed, en vooral de single “Soul Meets Body” ziet erg veel airplay.

Een Grammy-nominatie volgt. Het moet echter gezegd, het album is niet eens hun beste plaat en laat een stukken vrolijker beeld zien dat wat de band de jaren voordien getoond had. Waren onze helden gezwicht voor de commercie?

Back to the future

Wel, beginnen doet Narrow Stairs alvast op dezelfde wijze als Plans: met een trage opbouw en een verwijzing naar een plaatsnaam. “Brixbie Canyon Bridge” bouwt echter lekker steil op naar een heerlijke climax en zet meteen de toon voor de rest van het album, nl. heerlijke luistermuziek met de frêle stem van Gibbard erover, maar dan met voldoende angels erin om een blijvende indruk te laten. “I Will Possess Your Heart” accentueert dit volkomen, met een bijzonder lange intro die een verslavend baslijntje bevat dat zeker zal blijven plakken. Nadien volgen eerder klassieke DCFC-tracks, steeds vergezeld van slimme lyrics en catchy refreintjes. Zo klinkt “No Sunlight” opvallend vrolijk voor nummer dat gaat over het verliezen van je optimisme. Ook behandelt de groep dezelfde thema’s als weleer, zoals bijvoorbeeld in de nieuwe single “Cath…”, waarin Ben Gibbard verwijst naar een huwelijk met de verkeerde – een verhaal dat ook op voorgaande platen verteld werd. Echter, de pure pracht van het nummer laat toe dit met de mantel der liefde te bedekken.

Na dit nummer enkele valse noten helaas, met 2 tracks (Talking Bird, You Can Do Better Than Me) die ze voor mijn part net zo goed voor zichzelf hadden mogen houden. Vulmateriaal, je vindt het op zoveel platen en ook DCFC slaagt er blijkbaar ditmaal niet in om 11 goede nummer naeen te schrijven. Het zij zo! Maar gelukkig is er beterschap. Na even door te skippen komt immers “Grapevine Fires” ter mijne oren, wat mij betreft het sterkste nummer van de plaat en meteen één van de beste Death Cab nummers totnogtoe. Een sluimerend tempo, slimme lyrics en een melodie die dagen in je hoofd blijft sluipen. Loving it! “Your Twin Sized Bed” kan niet toppen aan dit stukje kleinkunst maar krijgt alsnog hoge punten als voorbeeldig pop-trackje. Eenvoudig, maar leuk. Groot contrast met “Long Division”, dat dan weer getuigt van een aardig staaltje song-structuur-knutselen. “Pity and Fear” boeit weinig en faalt waar Brixbie Canyon Bridge slaagde: een trage opbouw naar een uitbundig einde. Besluiten doet de groep op zijn somberst, met het enkel op gitaar begeleide “The Ice is Getting Thinner”. Aangrijpende lyrics en nog een laatste maal de zeemzoete stem van Ben Gibbard laten ons verweesd achter na een kleine drie kwartier luistergenot.

Mission accomplished?

Met Narrow Stairs kiest Death Cab for Cutie terug voor zijn oude recepten van weemoed en melancholie met toch steeds dat sprankeltje hoop aan de horizon. Het plaatje is een heel pak duisterder dan wat we te horen krijgen op “Plans”, maar zeker een plaats in uw living waard. Oude fans krijgen een iets vertrouwdere DCFC te zien en kunnen dit enkel met gejuich onthalen, terwijl de mensen die pas bij “Plans” ingeschakelden te zien krijgen waar de band werkelijk toe in staat is. Ik ben alvast weer gerustgesteld voor een tijdje.

– The Ice Is Getting Thinner (3:45)

01. Bixby Canyon Bridge
02. DI Will Possess Your Heart
03. No Sunlight
04. Cath…
05. Talking Bird
06. You Can Do Better Than Me
07. Grapevine Fires
08. Your New Twin Sized Bed
09. Long Division
10. Pity And Fear
11. The Ice is Getting Thinner

Band: Death Cab for Cutie
Album: Narrow Stairs
Label: Atlantic Records
Genre: Indie, slowcore
Beste track: Grapevine Fires
Score: 8/10

Tot volgende week!

(TDD)

Bonus: nog een fijne clip: No Sunlight