Stokske

Als laaste van drie auteurs op deze blog presenteer ik u vandaag het stokje. De opdracht van vandaag:

“Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.”

Klinkt als een plan.

Meatloaf – Paradise By the Dashboard Light

Beginnen doe ik met een kort stukje meligheid, gekoppeld aan een nummer van ons favoriete vleesgerecht. Vele jaren terug was ik op vakantie in het pitoreske Toricella (Italië) met een hele groep andere jongeren – een soort CM-achtige toestand dus. Zoals dat op CM-achtige toestanden gaat durven mensen daar al eens een vakantielief op te doen en ook ondergetekende had die zomer touche. Ongeveer halverwege die 2-weken durende vakantie werd er een “Thé dansant” gehouden (een fuifje dus), en natuurlijk kon de klassieker “Paradise By the Dashboard Light” hierbij niet ontbreken. Het was op dit nummer dat uw blogger van dienst met zijn nieuw-gevonden liefde zijn eerste echte kus deelde. Ik moet waarschijnlijk heel erg slecht geweest zijn want nog geen 2 dagen later was het alweer “uit” tussen ons, maar de herinneringen blijven natuurlijk. Nadien heb ik nooit meer wat gehoord van het meisje in kwestie – maar geen nood, ik ben inmiddels alweer een hele poos van’t straat. Sorry dames.

The Offspring – Why Don’t You Get a Job

Aan mijn volgende keuze is helaas een veel minder vrolijk verhaal verbonden. Het is ongeveer ten tijde van het tweede middelbaar dat mijn muzieksmaak zich is gaan ontwikkelen van banale popmuziek naar het alternatievere werk. Eén van de albums die aan de grondslag ligt van die evolutie is “Americana” van The Offspring. Singles als “Pretty Fly For A White Guy” en “Why Don’t You Get A Job” scoorden toon heel hoog in de hitlijsten en met mijn nieuwe muzieksmaak kwamen ook nieuwe vrienden. Wellicht de grootste Offspring-fan die ik ooit gekend heb was Joris, en dit nummer was zijn absolute favoriet. Net als mij deed Joris Latijnse, zij het dan in een andere klas. De dag van het examen Latijn kregen we te horen dat hij de dag voordien zelfmoord gepleegd had. Zoals het vrienden behoort ben ik naar zijn uitvaartplechtigheid geweest in het crematorium te Lochristi en op die plechtigheid werd ook muziek gespeeld. Toen dit nummer door de speakers schalde kwamen bij iedereen de emoties los. Sindsdien krijg ik altijd een wrange nasmaak wanneer ik dit nummer hoor.

Rage Against the Machine – Killing in the Name

Kort en bondig: dit nummer doet mij steeds met weemoed terugdenken aan het fuif-leven als puber. Afrekeningfuiven in de Vooruit, Altern8te-fuif in Lochristi, allerlei andere feestjes, … steeds opnieuw ging ik dit nummer aanvragen bij de DJ en steeds opnieuw waande ik mij de koning van de moshpit die bij dit nummer ontstond. Nog steeds krijg ik een kleine energie-boost telkens de eerste basnoten van dit heerlijke nummer weerklinken.

Incubus – The Warmth

Mijn vader heeft enkele jaren geleden, midden in mijn eerste examenperiode, een hartaanval gekregen. Omdat ze wisten dat ik die dag in kwestie moest blokken voor een examen dat toen kortbij was, hebben ze (vader+stiefmoeder) mij niet onmiddellijk op de hoogte gebracht. Het was pas de dag na mijn examen, toen ik aan het studeren was aan “Inleiding tot het Recht”, dat ik plots telefoon kreeg en het vreselijke nieuws te horen kreeg. En welke nummer speelde toen net op mijn pc? Inderdaad, “The Warmth” dus. Het nummer is de rest van de dag op repeat blijven staan en zo is een associatie voor het leven ontstaan. Mijn vader stelt het overigens fantatisch ondertussen, no worries.

K’s Choice – Believe

2004 Was het eerste jaar waarin ik naar Rock Werchter ben gegaan. Een heel fijne ervaring met enkele prachtige optredens, maar wel een dure grap. Het jaar erop besloot ik om toch maar niet terug te gaan aangezien het “zijn geld eigenlijk niet waard was”. Tot ik dan via msn de vraag kreeg of ik niet met enkele vriendinnen mee wou gaan voor een dagje. Natuurlijk zei ik neen. Tot ze namen begonnen te noemen. Flogging Molly. Soulwax. Queens of the Stone Age. DE FUCKING FOO FIGHTERS! Ok, dus ik alsnog mee. Allemaal fantastische namen, maar weet u welk optreden mij het meeste zal bijblijven? Sarah Bettens in de Marquee. K’s Choice is zowat mijn “instap-band” geweest naar de alternatieve muziek, een beetje de kinderwieltjes aan het rock-fietske dat ik stilaan leerde berijden. Tot op vandaag ben ik een vurige fan van de groep. Als ik dus op Werchter 2005 de keuze kreeg tussen Keane of Sarah Bettens was het snel beslist. In ons groepje zaten nog enkele KC/Sarah Bettens-fans dus er werd lustig gespeculeerd over of ze al dan niet nummers van K’s Choice ging spelen, of het houden bij haar eigen solo-werk. Ik dacht het laatste en ik kreeg ongelijk. Dat tengere blonde meisje bracht een overweldigend optreden die dag, met als absolute hoogtepunt “Believe”. Duizenden mensen die op en neer bouncen op de planché, met als soundtrack dit pareltje van een nummer: een herinnering om nooit te vergeten.

Song van de week: “Tryer” van Motek

Het is niet naar mijn gewoonte om een “song van de week” te kiezen, maar dit kunstwerkje van het Belgische Motek wou ik toch niet aan jullie voorbij laten gaan.

Enjoy, en tot volgende week!

(TDD)

PS: En nog een leuk linkje voor wie eens wil lachen.