Leaders of the free world

 

KAN La Esterella alsnog een succesvolle comeback maken?

 

 

KUNNEN Eddy Wally,  Bart Gaell en Willy Sommers surprise-headlinen op Rock Werchter?

 

 

KAN ik eindelijk beginnen met het aansnijden van serieuzere thema’s?

 

 

 

…

 

Obama is eindelijk algemeen uitgeroepen tot Democratisch presidentkandidaat. Driewerf hoera! Ik geef toe, het is een beetje een populist, maar hij heeft volgens mij wel het hart op de juiste plaats. Wisten jullie trouwens dat de man ook geen onverdienstelijke rapper was? De Amerikaanse rapwereld lijkt zich trouwens achter hem te scharen. Zowel 50 cent, Nas, als Young Jeezy verklaarden vorige week vrijdag dat Obama hun volledige steun genoot. Rapfenomeen Nas heeft zelfs al een hele song aan hem gewijd. Goede song trouwens.

  

Aangezien ik gisteren mijn eerste, en tevens enige, examen mocht afleggen (en er dus weinig tijd overbleef voor deze blog), had ik weer een schitterend excuus om één van mijn meer absurde ideetjes op de wereld los te laten. En dat was ik ook van plan, tot ik plotseling dit stukje hout in mijn bezit kreeg:

 

“Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.”

 

Dit is officieel de eerste keer dat ik een dergelijk stukje hout ontvang. Deze stukjes hout zijn eerlijk gezegd niet bepaald mijn ding. Maar aangezien het mij een schitterend excuus leek om toch maar een blog online te krijgen deze week, heb ik beslist het te aanvaarden. Spanning, humor en sensatie in… de vijf nummers van Louis.

 

De vijf nummers van Louis

 

Om effectief vijf nummers te vinden waar ik überhaupt een herinnering bij had, heb ik erg diep mogen graven. Mooie liedjes zijn vaak herinneringen op zich. De melodietjes durven soms nog jaren na de laatste luisterbeurt in mijn hoofd blijven hangen. Ze koppelen aan andere herinneringen is een stuk moeilijker. Op belangrijke, onvergetelijke momenten in mijn leven zet ik namelijk zelden muziek op. Die momenten zijn zo al interessant genoeg. Vijf nummers dus, in vrij willekeurige volgorde. Allez-y!

 

1. Het liedje van mijn opa

 

Mijn opa is, zoals vele andere opa’s voor hem, een aantal jaren terug overleden. Toen hij nog leefde was mijn opa echter, naast leraar, ook pianist. In de woonkamer van mijn grootouders stond een heuse vleugel (als ik mij dat goed herinner), waarop mijn opa in zijn vrije tijd liedjes speelde en componeerde. Eén van die liedjes was getiteld ‘Louis’ en ging, jawel, over mij. Geen idee waar die opname naartoe is trouwens. Ik moet er dringend eens naar op zoek.

 

2. ‘Zoek de zeep’ – Bert en Ernie

 

In lang vervlogen tijden pleegde ik met vrienden regelmatig ’s avonds op stap te gaan. Eén van die vrienden had de auto van zijn moeder tot zijner beschikking, en in die auto zat er een cassettespeler. Onder die cassettespeler was er een sympathiek klein vakje ingebouwd om dingen in weg te steken, en in dat sympathieke kleine vakje zat -jawel- een cassetje… van sesamstraat.

 

Hoeveel keer wij niet uit volle borst hebben meegezongen met tijdloze klassiekers als ‘zoek de zeep’ en ‘alles is nat’. Prachtteksten als “zoek de zeep, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek de zeep zeep, zoek de zeep zoek de zeep zoek” zorgden ervoor dat wij ons nooit hebben moeten vervelen in die auto.

 

3. ‘Instant street’ – dEUS

 

Op ‘Het festival voor de verdraagzaamheid’, ook wel ‘0110’ genaamd, heb ik het (tot nog toe) beste concert van mijn leven meegemaakt. Tussen tienduizend mensen staande, samengebracht onder het motto ‘verdraagzaamheid’, zag ik dEUS een briljante set neerzetten, met als één van de absolute hoogtepunten ‘Instant street’. Het idee dat al deze mensen tezamen waren gekomen om te bewijzen dat er nog wel degelijk verdraagzaamheid bestond in deze egocentrische tijden, gaf het concert iets unieks, dat voor mij persoonlijk nauwelijks meer te overtreffen valt. Machtige muziek, machtige mensen, en een herinnering om U tegen te zeggen. Eén groot kippenvelmoment.

 

4. ‘Brain photography’ – The Black Pussies

 

Een paar jaar terug besloten ik en enkele vrienden van mij om een bandje te beginnen. Dat bandje zou ‘The Black Pussies’ gaan heten, en door mijn toedoen behoorlijk vroeg weer ophouden te bestaan. Al op de eerste voltallige jamsessie slaagden we er in om iets songachtig te produceren. Nog niet bepaald een wereldhit, maar voor een eerste jamsessie van een eerste bandje meer dan geslaagd.

  

 //// Black Pussies – Brain photography \\\\ 

 

Waarom ik de boel opblies? Voornamelijk vanwege de frustratie om mijn eigen technische onkunde. Ik kan ondertussen een beetje gitaar spelen, maar in die tijd was ik nauwelijks in staat om een plectrum deftig vast te houden. Niet ideaal als je vrolijk wilt meejammen met de rest van de groep.

 

5. I can boogie, boogie woogie

 

Het is ondertussen een traditie: elk jaar in september trek ik met een aantal vrienden op rugzakreis naar Oost-Europa. De voorbije jaren bezochten we zo reeds Hongarije, Tsjechië, Bosnië, Kroatië en Oekraïne. De komende septembermaand gaat onze reis waarschijnlijk richting Servië en Montenegro.

 

Op onze rugzakreizen nemen we steevast de trein. Erg veel mensen zien op tegen zulke lange treinreizen, wij kijken er echter naar uit. Op een trein valt namelijk pakken meer avontuur te beleven dan op een vliegtuig. Zo zijn we drie jaar geleden midden in de nacht door een controleur van de trein gesmeten aan de Poolse grens (mijn schuld) en is er eens per ongeluk een stuk wc-rol via het open raam langs een ander open raam in iemands gezicht gevlogen (mijn schuld). Treinreizen staan garant voor schitterende momenten op de trein zelf, en fascinerende verhalen achteraf.

 

Dit alles om uit te komen bij een kleine trein-anekdote van vorig jaar. Op onze trein naar Kiev kregen we immers te maken met een erg sadistische treinconducteur. Deze persoon had, via zijn functie, toegang tot het intercomsysteem van onze trein. Uren aan een stuk zijn onze oren toen geteisterd door “Yes sir, I can boogie” van Baccara (voor liefhebbers hier te beluisteren). Onze conducteur kan natuurlijk ook doof, achterlijk en/of te weinig technisch onderlegd geweest zijn om iets anders op te leggen. In dat geval bied ik hem mijn welgemeende excuses aan.

 

Volgende week ga ik opnieuw proberen de meer serieuze draad eens op te pikken. Met de examens achter de rug, lijkt mij dat een vrij haalbare kaart. Tot dan!