Ja, lap.

Iemand moet altijd de eerste zijn. En helaas, deze keer valt mij die eer te beurt. Ik ben de eerste die zijn stringente deadline voor de blog niet haalt. Mijn hele schare lezers teleurgesteld. Sorry Bram, sorry Louis, sorry Anonieme Stalker Die Elke Zondag Relgieus De Blog Komt Lezen Maar Nooit Een Reactie Durft Te Plaatsen. In een lyrische bui zou men dan zeggen dat “woorden tekort schieten” om mijn spijt aan u te betuigen. Echter, woorden is net wat u van mij verwacht. Dus waartoe wenden wij ons in deze tijden van wanhoop? Woorden.

Bedriegers!

Enkele weken terug beloofde ik u een cd-recensie van de nieuwste van Death Cab For Cutie. Het album “Narrow Stairs” stond dan net op mijn harde schijf (dankuwel BitTorrent) en inmiddels heb ik dat album een dertigtal keren beluisterd. En het klonk goed verdorie. De zeemzoete stem van zanger Ben Gibbard over een subtiel samenspel van gitaren, drum en hier en daar een vleugje piano. Wat opviel was dat het album een heel pak donkerder klonk dan hun vorige, en tevens uiterst succesvolle, “Plans”. Hier en daar kon je zelf een vleugje Radiohead erkennen. Het album klonk anders dan wat we van hen gewoon waren. Tot ik op een dag enkele lyrics wou opzoeken en ineens over volgend nieuwsbericht struikelde…

http://www.mtvasia.com/News/200804/04015648.html

Attention Death Cab for Cutie fans and savage Internet pirates: You might wanna stop downloading that version of Narrow Stairs you stumbled across on Torrent Finder or Mininova. And not just because illegal downloading is morally reprehensible and – gasp! – a violation of copyright law.

No, you should knock it off because despite what you may have heard, the version of Stairs that’s floating around on file-sharing sites isn’t legit – it’s not even by Death Cab for Cutie, for that matter. Basically, what you’re downloading is an April Fools’ Day joke that quickly spiraled out of control.

How do we know? Well, for starters, we actually heard Narrow Stairs last month, and the “leaked” version ain’t it. Also, we spoke to the guys on the album floating around right now, and they’re not Death Cab. They’re a German band called Velveteen – though they’re flattered by the comparisons (and the confusion).

Ja, lap.

Wat nu?

Inmiddels zijn we al enkele weken verder, en natuurlijk heb ik ondertussen het echte album binnengehaald (jaja, downloaden is diefstal en ik ga naar de hel, I know). En het klinkt best goed. Een stuk vertrouwder dan de “vervalsing”. Maar weet u wat? Die aprilgrap is eigenlijk ook geen mis plaatje. Dus waarom zou dat album, waarin het Duitse Velveteen waarschijnlijk bloed, zweet en tranen gestoken heeft, geen review verdienen?

…

Juist, ook ik kan mij geen enkele goede reden bedenken. Dus op naar die review, verdomme!

Home Waters

Een klein beetje googlen heeft mij de originele tracklist en titels van het album “Home Waters” opgeleverd en dankzij mijn goede vriend “tha internetz” was het een koud kunstje om de cd integraal binnen te halen. Home Waters is het debuut van Velveteen en mede dankzij bovengenoemde aprilgrap belooft het een schot in de roos te worden. Dat de groep angstaanjagend veel op Death Cab For Cutie lijkt is een feit, maar voor wie fan is van dit soort indie/slowcore mag dat enkel een verrijking betekenen, want er staan enkele bijzonder sterke songs op dit album.

(Voor wie wil meeluisteren met de review: de cd is integraal te beluisteren op de homepage van de band, d.m.v. de applet rechtsonderaan).

Openen doet de groep met de minitrack Plastic Cups, een techniek die overigens de vergelijkingen met DCFC enkel versterkt aangezien ook zij in het verleden (nl. de track Steadier Footing op het album The Photo Album) dit soort openers gebruikten. Meteen valt nog een punt van vergelijking op, nl. de gelijkaardige lyrics: enerzijds “slim”, anderzijds gevoellig en lichtjes aan de melancholische kant. “Here is where it all ends…”. Nee, hier begint het eigenlijk. Hoewel, het volgende nummer (After the K.M. Tapes) boeit mij wat minder – hoewel het einde wel best mooi is. Het nummer vormt een overgang naar het stukken interessantere The Drummer Goes Berserk, met een elektronisch piano-stukje dat onmiddelijk wat doet denken aan Radiohead, of misschien eerder het solo-werk van Thom Yorke. Gewaagde vergelijkingen, maar de track is dan ook heel erg mooi en vormt het hoogtepunt van wat als “het eerste deel van het album” beschouwd mag worden. The Getaway is een leuk liedje maar had ietsje meer variatie kunnen gebruiken; Come ’round Here No More houdt het midden tussen een echte song en een wat chaotisch interludum. Een warrig samenspel van bassen en piano vormen een soort gedreun dat het album doormidden splijt – misschien wat bruusk en op z’n minst verschietachtig bij een eerste luisterbeurt, maar laat het u vooral niet afschrikken want hierna komt het prachtige 3 Kids Home – toch wel één van mijn favoriete nummers van de plaat. Opnieuw zijn er de sombere doch bijzonder mooie lyrics, gecombineerd met de mierzoete stem van frontman Carsten Scheauff. Als Ben Gibbard’s vader tijdens WOII in Duitsland gezeten heeft dan heeft hij volgens toch op meer dan enkel droog zaad gezeten, want Carsten zou net zo goed Ben’s evil twin kunnen zijn, qua stem dan toch. Na 3 Kids Home is er een kort interludum (een echt deze keer), genaamd The Dj Affair, waarna de band op Drink Up Girls verder balanceert tussen ingetogen melancholie en uitbundig “loss gehn”. Vooral het gitaarwerk is ronduit uitstekend op dit nummer en de groep volgt het op met een nog betere song: Summer of ‘88. Als ik één trademark-nummer mocht kiezen van de plaat dan was dit het wel. De zang, de gitaren, het elektrisch piano’tje op de achtergrond…het past allemaal perfect in elkaar. Zoals ik Come ’round Here No More als het einde van het “eerste deel” beschouwde, zo ligt hier de grens met de finale van het album. Firework Special zet dit in met een trage opbouw die uitmondt in een mooie track met een lang uitgesponnen einde. Dit gaat dan over in The Big Layoff, dat naast een aardig staaltje drumkunst een zekere dramatiek bevat, waarin de luisteraar meegesleept wordt naar een explosief einde – the layoff. Klokken luiden An All Over Night in , een nummer dat drama en melancholie ruilt in voor een zekere stilte en zweverigheid. Tenslotte is er de epiloog Night Swimming, die doet denken aan het geluid van een radio die wegdeemstert, een signaal dat vervaagt. Over en uit.

Conclusies

Ja, Velveteen is een rip-off van Death Cab For Cutie. De gelijkenissen met de band zijn overweldigend en de band doet dan ook geen enkele moeite om te verbergen vanwaar het zijn mosterd gehaald heeft. Geen wonder dat de aprilgrap zo goed gelukt is, want zelfs een doorwinterde fan als mij hadden ze goed “bij zijn pietje”. Maar weet u wat? WHO GIVES A FUCK. Home Waters staat als album perfect op zichzelf en bevat enkele ijzersterke tracks. Het is een prachtige ontdekking en eentje die nog veel de weg tot mijn afspeellijsten zal vinden. En hopelijk ook tot de uwe.

01. Prologue: Plastic Cups
02. After The K.M. Tapes
03. The Drummer Goes Berserk
04. The Getaway
05. Come ’round Here No More
06. 3 Kids Home
07. Interlude: The Dj Affair
08. Drink Up Girls
09. Summer Of ‘88
10. Firework Special
11. The Big Layoff
12. An All Over Night
13. Epilogue: Night Swimming

Band: Velveteen
Album: Home Waters
Label: Kuddly Koala Records
Genre: Indie, Slowcore
Beste Track: 3 Kids Home, Summer of ‘88
Score: 8,5/10

Het Stokje?

Volgende week zal ik het stokje overnemen van mij mede-bloggers. Een review van het echte Narrow Stairs, de nieuwste plaat van Death Cab For Cutie, zal dan één van de komende weken volgen. In de tussentijd al een teaser, namelijk de videoclip van de eerste single “I Will Possess Your Heart”. Het is er één van meer dan acht minuten, voornamelijk omwille van het basakkoord dat ze steeds opnieuw herhalen, u weze bij deze gewaarschuwd.

Zeg nu zelf, de gelijkenis met Velveteen is toch sprekend?

(TDD)