Bring back the memories, maestro!

Dankzij Gloomy kunnen jullie nu genieten van een fenomeen dat zijn ronde doet in het bloglandschap, met name: een stokje!

Het stokje in kwestie:

Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.

Als het echt moet, dan moet het maar zeker? Daar gaan we dan!

Daan – Housewife

Als ik Housewife hoor moet ik altijd aan optredens denken. Volgens mij is Daan één van de groepen die ik het meeste gezien heb (samen met Danko Jones) en dan nog meestal op de Gentse Feesten! Vorig jaar gemist helaas omdat het mij een beetje te veel regende. Ik zal dat dus nog eens goed moeten maken alhoewel ik niet weet wanneer dat zal zijn. (Is er iemand in de zaal die weet of hij naar de Gentse Feesten komt?)

Queens of the Stone Age – Mosquito Song

Mijn favoriete groep zorgt ook meteen voor de minst plezante herinnering van deze post. Mosquito Song heeft namelijk de twijfelachtige eer om de soundtrack geweest te zijn op de mottigste 1 januari die ik ooit meegemaakt heb. Mijn pa had mij die ochtend namelijk geld gegeven om eens goed op restaurant te gaan om het nieuwe jaar te vieren. (op mijzelf ja , op zich al niet zo’n aangename bezigheid) Omdat er niet echt veel open was (begrijpelijk!) moest ik dus eerst nog iets zoeken ook. Het was een grijze dag maar toen ik door de volledig uitgestorven Veldstraat (een volledig uitgstorven Veldstraat is héél deprimerend,  geloof mij) liep begon het ook nog eens te regenen.  Songs for the Deaf zat in mijn draagbare cd-speler dus die cd stond sowieso al op repeat maar uiteindelijk is het vooral Mosquito Song geweest dat het meest gerepeat werd. Mijn Songs for the Deaf heeft aan die dag lichte schade overgehouden trouwens want hij blijft haperen … tijdens Mosquito Song jawel! Ondanks de miserabele 1 januari kan ik Mosquito Song wel nog aanhoren want het is gewoon een cool nummer!

Dire Straits – Money for Nothing

Dit moet zowat het eerste concert geweest zijn dat ik op tv gezien heb.  Dat is nu niet zo héél impressionant maar soit. We zaten zoals bijna elke zomer (ondertussen niet meer wegens andere prioriteiten)  in onze caravan aan zee.  Mijn mama en papa hadden de tv aangezet ergens in de namiddag, een raar fenomeen want normaal gezien ging de tv niet aan voor 18 u of zelfs 19u. Plots verscheen Mark Knopfler op het podium. Een wit marcelleke, een haarband en zijn gitaar in de handen. 10 minuten later liep kleine Bram rond in … een marcelleke, had hij een geïmproviseerde haarband in zijn haar en was hij de dichtstbijzijnde tennisraket gaan halen.  Ik prijs mijzelf gelukkig dat er geen foto’s van zijn want wat een zicht moet dat geweest zijn! We kunnen er dus nogal van uitgaan dat ik een beetje onder de indruk was en dan vooral zijn Mark zijn gitaarspel.  Money for Nothing is bovendien één van de eerste nummers die ik probeerde mee te zingen maar mijn versie van de tekst had iets met micromachines te maken.  (denk aan mijn allereerste post!)

Rammstein – Feuer Frei

Feuer Frei staat op de aller-, allereerste cd die ik ooit gekocht heb en ik vond dat, naast de liedjes die al op de radio geweest waren, het plezantste nummer van de cd.  Later hebben ze dat nummer ook nog als single uitgebracht wat ik extra cool vond omdat ik dat nummer al kende. “Mutter” (de cd waarop dat nummer staat) is uit 2001 dus ik ben vrij laat begonnen met cd’s kopen (zo ongeveer tegen de tijd dat iedereen cd’s begon te downloaden i.p.v. ze te kopen waarschijnlijk… ) , alhoewel ik mijn schade met een collectie van 160+ cd’s toch een beetje ingehaald heb. Ik heb vorig jaar wel heiligschennis gepleegd door mijn allereerste cd te verkopen maar ik was hem kotsbeu ondertussen ( en ik heb het, op sommige momenten na, wel een beetje gehad met Rammstein) dus dat verzacht misschien mijn heiligschennis.

Queen – Don’t Stop Me Now

Dit moet zowat de eerste muziekgerelateerde gebeurtenis zijn die ik mij kan herinneren.  Datum? 24 november 1991. Wat er dus voor zorgt dat ik 5 jaar was op het moment van de feiten. Ik zat met mijn mama in de auto te wachten op mijn papa die bij iemand op bezoek was. Het was al donker buiten en op de autoradio begon het journaal.  Eén van de hoofdpunten: Freddy Mercury, de zanger van Queen is vandaag overleden, gevolgd door een obligaat nummer van Queen, Don’t Stop Me Now dus. Op zich is dat een beetje een flauwe keuze maar goed! Op dat moment wist ik uiteraard niet wie dat was maar blijkbaar was het belangrijk genoeg voor mijn mama om dat bij weerkomst van mijn papa het nog maar eens te melden. Ik ben een beetje te laat geboren om de dood van belangrijke artisten zoals Elvis of John Lennon mee te maken maar ik weet nog waar ik was toen ik hoorde dat Freddy Mercury de geest gegeven had!

Bon, dat waren mijn 5 nummers dus. Ik had ook nog het nummer dat ze op mijn mama haar begrafenis gespeeld hebben kunnen kiezen maar dat is iets new age-, piano-recitalachtigs waarvan ik de naam niet zou weten en eerlijk gezegd heb ik nu ook weer niet zo heel veel zin om dat op te zoeken.

Bij een stokje is het de gewoonte om het verder door te geven. Ik ken helaas niet zo veel bloggende mensen, laat staan dat ik zeker ben dat die hier mee lezen (waarschijnlijk niet dus :p) dus ik ga het gewoon doorgeven aan mijn medebloggers Louis en Tom (Geen dank!) in de hoop dat die meer connecties hebben zodat dit stokje hier niet blijft liggen.

De song van de week dan maar?

Eels – That’s Not Really Funny heeft zo’n dieptragische tekst dat het wel degelijk grappig is. Het nummer heeft iets salsa-achtig. (of toch alleszins iets zuiders om op te dansen)  Staat op Souljacker, de  cd waarop Eels de vuile rocker in zichzelf losgelaten heeft.