De examens zitten erop, mijn weekend was weer lekker druk, mijn belastingbrief is nog niet ingevuld en ik heb nog wat zaken te regelen met “mijn vriend”, de politie. En alsof dat nog niet genoeg was is er nog de finale van het EK ook.
…
…
…
…
…
Wat? U verwachtte een blog? Ha!
(TDD)
Twee dagen over tijd, het is mijn schuld volledig, mea culpa, mea maxima culpa. Mijn excuses voor het lange wachten! Tijd voor een quote van Douglas Adams die hier wel op zijn plaats is: “I love deadlines. I love the whooshing sound they make as they fly by.” Maar dat gaf mij wel de mogelijkheid om u direct een miniconcert-verslagje aan te bieden van …. (de titel geeft het het inderdaad weg)….
The Germans!
Die speelden vandaag in de Fnac een concertje en ondergetekende was aanwezig op de eerste rij. Ik ken the Germans enkel van één liedje dus ‘t was een eerste kennismaking. Het forum van de Fnac is niet zo’n heel groot zaaltje, het zat bij gevolg dus redelijk vol toen ik aankwam. (Wat in de praktijk dus op 20 man neerkomt.)
Kleine zaaltjes roepen om intimistische, akoestische sets maar The Germans gaven er toch wel een behoorlijke lap op. Op sommige momenten moesten ze echt niet onderdoen voor de luidruchtigste concerten (zoals Triggerfinger in de Vooruit toen we op 3 meter van de rechterluidspreker stonden) die ik meegemaakt heb qua geluidssterkte. Rock ‘n Roll in de Fnac, Baby! Aangezien ik tot nu geen enkel idee had over de titel van liedjes kan ik moeilijk een “liedje voor liedje”-bespreking doen dus ga ik dat hele stuk gewoon overslaan. Ergens tijdens het nummer “Dog” (zoals achteraf dus bleek) kreeg ik wat ik noem een “Pink Floyd-moment”. Dit wil zeggen dat ik aan Pink Floyd moet denken waarna de haartjes op mijn arm overeind komen. Een positieve referentie voorwaar!
Zoals sommigen weten is mijn gsm een half fototoestel, dat weliswaar foto’s van redelijk slechte kwaliteit trekt, maar foto’s zijn foto’s en foto’s heb ik dus getrokken!
Nog vlug een soundcheck…
… en we zijn vertrokken!
De bassist neemt ook een paar drumstokjes in de hand en doet gewoon mee.
De playlist!
Wat hebben we vandaag geleerd?
Om het Germanshoofstuk af te sluiten nog een filmpje van het openingsnummer “Witch”. Het staat er helaas niet helemaal op alhoewel ik tot aan het applaus opgenomen heb…spijtig!
De song van de week is geworden Triggerfinger – What Grabs ya, tevens de titel van hun laatste plaat en een heerlijk meezingbaar liedje.
Robin De Clercq, u kent hem wel, zakte maandag jongstleden af naar Antwerpen om er in het Sportpaleis voor een tweede keer in zes maand naar Bruce Springsteen & The E-Street Band te gaan kijken. Hieronder vindt u zijn bevindingen.
“See you in the summer!”, schreeuwde Bruce Springsteen midden december het Sportpaleis toe, en verliet het podium. Ik was voor meer dan twee uur van mijn sokken geblazen geweest en in volle extase schreeuwde ik “Hell yeah!” terug. De realiteit bracht me echter snel terug met beide voeten op de grond. 23 juni, dag van Springsteen’s geplande zomerpassage in het Koning Boudewijnstadion, is voor de blokkende student immers een riskante datum. Toen de ticketverkoop voor het concert van start ging wist ik nog niet hoe mijn examens zouden vallen, dus legde ik me neer bij het lot dat mijn “Hell yeah!” van destijds iets te voorbarig was geweest.
Maanden passeerden en in tegenstelling tot het decemberconcert in het Sportpaleis – in nog geen twee uur uitverkocht – bleven er tickets beschikbaar voor 23 juni. Zowat gelijktijdig bereikte mij het nieuws dat mijn examens op 21 juni gedaan zouden zijn, alsook dat Springsteen’s concert zou verplaatst worden naar het Sportpaleis. Alweer balen, want de capaciteit van het Sportpaleis is nog geen kwart van het Koning Boudewijnstadion, waardoor mijn hoop op nog beschikbare tickets alweer platgebombardeerd werd.
Alweer ietsje later ontving mijn mailbox de melding “Springsteentickets achter het podium beschikbaar!”. Ik wist even niet goed wat doen. Ik wou echt wel naar het concert gaan, ik kon dat ook, maar àchter het podium? Ik contacteerde het gezelschap van het decemberconcert en vroeg of zij dat zagen zitten. Niet veel later bevond ik me op de ticketwebsite om de best mogelijke plaatsen “achter het podium” te proberen bemachtigen, en ik slaagde er uiteindelijk in 4 tickets te bestellen aan de rechterflank van het podium. Ik had op internet een video gezien vanop een soortgelijke positie bij het decemberconcert, en die persoon had een prachtig zicht op het podium, dus met wat geluk wij ook nog, after all! De tickets werden besteld, even later thuis ontvangen en het aftellen kon beginnen.
23 juni brak aan en weldra stond de stereo hier thuis de eigen Springsteencollectie nog eens af te spelen, kwestie van die avond goed te kunnen meebrullen. De laatste praktische afspraken werden gemaakt, de hoop op deftige plaatsen werd alsmaar groter en de laatste uren voor het vertrek naar Antwerpen waren aangebroken.
Rond 18u30 bevond ik me tussen vele anderen aan de deuren van het Sporpaleis. Gezien deze pas een uur later zouden open gaan, ging ik nog even het T-shirt kopen dat ik in december wegens geldgebrek moest laten hangen. Toen de deuren dan toch veel vroeger dan voorzien openden, startte er een heus duw- en trekwerk, wellicht tussen de mensen die staanplaatsen hadden. Verstaanbaar, want als je meer dan 2 uur moet gaan rechtstaan, kan je dat best zo dicht mogelijk bij het podium doen. Toen deze menigte door de deuren was geraakt kon de rest, met genummerde plaatsen, ook rustig binnengaan, zo ook mijn gezelschap en ikzelf.
De trap richting Zone Blauw werd beklommen en eenmaal boven openden zich de deuren tot heilige hal. We gingen op zoek naar Blok 255, hopend dat de melding “beperkt zicht” op ons ticket licht overdreven zou zijn. En inderdaad, het was overdreven! En nog geen beetje!
{{prachtig zicht}}
We zaten aan de rechterkant van het podium en hadden er een prachtig zicht! Het waren veel betere plaatsen dan deze tijdens het decemberconcert – waar we nota bene 34€ meer voor hadden betaald. Het was iets voorbij 19u, de avond kon al niet meer stuk en het concert moest nog beginnen, dat beloofde. De minuten gleden voorbij en de zaal liep vol. 20u30, het verwachtte aanvangsuur, werd overschreden, maar lang zou de start niet meer op zich laten wachten, dat voelde je.
{{de zaal was tot de nok gevuld}}
Totale duisternis. Keelgaten werden opengezet, armen vlogen de lucht in, er weerklonk gefluit, geklap en er kwam “Bruuuuuuce!” uit alle windrichtingen. This was the moment we had been waiting for. “GOOD EVENING ANTWERP!”, en het publiek ging uit het dak. “IT’S GREAT TO BE BACK!”, en de decibels stegen. “ARE YOU READY?!”, en of. “ARE YOU READY FOR SOME EDUCATION, SOME MUSIFICATION, SOME SEXIFICATION, SOME ROCKIFICATION, …”, meer dan klaar. Vijf à zes keer, nog steeds verhuld in totale duisternis, herhaalt The Boss zijn legendarische “IS THERE ANYBODY ALIVE OUT THERE?!?”, en dat is duidelijk het geval. De lichten schieten aan, daar is Bruce, daar is de E-Street Band en nogmaals gaat het publiek uit het dak. Het concert is nog niet begonnen en er zijn al honderden stemmen schor geschreeuwd en een veelvoud aan trommelvliezen beschadigd. Springsteen is een van de weinigen voor wiens concerten ik geen oordoppen gebruik en hij zou zodadelijk gaan bewijzen waarom.
{{bruce en de e-street’ers verwelkomen het publiek}}
Verwacht hier geen setlist of geen nummer-na-nummer-bespreking waarbij ik zal gaan oordelen over hoe de tweede vers in liedje X beter kon of waarbij ik me bedenk dat Van Zandt er in het laatste kwart van de solo in liedje Y toch wel flink wat naast zit. Voor die dingen kan je terecht bij een hele hoop andere reviews, ik zal een sfeerbeeld proberen schetsen voor zij die er niet bij waren, zonder een overbodige hoop technisch en historisch correct gezwets.
De set gaat van start. Springsteen beloofde ons “One hour and fifty minutes of pure music”, wat flink wat korter is dan zijn legendarisch lange concerten in zijn glory days, maar we zetten ons desalniettemin schrap. Het wordt alsmaar warmer in het Sportpaleis en zowel op Bruce als op het publiek parelt het zweet. Er is echter niks dat de hyperactieve Springsteen weerhoudt om als een ware marathonloper alle hoeken van het uitgestrekte podium te verkennen, soms zelfs onderweg enkele karatetrappen uitdelend.
Bruce is niet bang van ingetogen momenten, denken we maar aan het nummer dat opgedragen wordt aan de eerder dit jaar overleden Danny Federici, toetsenist van de E-Street Band, maar hij laat zich ook soms volledig gaan in extravagante showmomenten. Springsteen is duidelijk goedgeluimd en betovert zijn publiek op manieren die hem doen lijken op een ware massaprofeet. Hij wordt niet zomaar The Boss genoemd. Er stond ergens te lezen dat dit misschien wel Springsteen’s laatste tournee zou kunnen zijn met de E-Street Band. Ik hoop echter dat dit niet meer is dan een onwaar gerucht, want dit spektakel is iets dat mijn kinderen nog zouden moeten kunnen meemaken – al maak ik mij daarover niet veel illusies.
{{een spektakel dat iedereen gezien moet hebben}}
Tijdens de eerste liedjes laat Springsteen zijn gitaar opvallend veel aan de haak hangen. Hij maakt dan ook van deze momenten gebruik om contact te maken met het publiek. Je mag dit letterlijk nemen, want meermaals houdt hij talloze handen van de eersterijmensen vast.
{{bruce raakt het publiek op verschillende vlakken}}
Hij gaat zelfs gedurende de helft van een liedje simpelweg op de rand van het podium zitten, de benen in het publiek, zingend alsof hij op zijn terras zit. Iets later legt hij zich op dat zelfde podium comfortabel op zijn zij om ook zo enkele strofen te zingen als lag hij in zijn tuin. De extase valt van de gezichten op de voorste rijen af te lezen en mensen vanaf de derde rij grijpen wanhopig richting podium, in de hoop de man toch één keer te kunnen aanraken. Bruce weet hoe hij met stem en muziek de ziel moet raken, en dit niet alleen bij veertigplussers, ook ik kreeg van emotie af en toe rillingen.
{{bruce op wandel}}
Allerhande instrumenten passeren de revue. Bruce Springsteen wisselt zoals gewoonlijk af tussen allerhande gitaren en mondharmonica’s en Steven Van Zandt bespeelt zowat alles wat snaren heeft en op een gitaar lijkt, van mandoline tot een gitaar in de vorm van een overmaats struisvogelei – beter valt dat ding echt niet te omschrijven. Springsteen waagt zich meermaals aan gitaarsolo’s, maar in een miniduel met Van Zandt moet hij de duimen leggen, waarna hij een bordje met “Steven Forever” uit het publiek haalt en er op het podium zijn liefde voor Little Steven mee betuigt.
{{bruce springsteen en steven van zandt in duel}}
Ook Big Man Clarence Clemons, die voor de gelegenheid zijn sofa op het podium heeft laten plaatsen, verwent ons met heel wat meer dan zijn magisch saxofoonspel. Hij laat zich flankeren door het betoverende gitaarwerk van Nils Lofgren, die zich met momenten zodanig hard laat gaan – denken we maar aan zijn veertiendubbele pirouette op één been – dat het bijna niet anders kan dan dat de hartstilstand nabij is. Geen Patti Scialfa meer, en dus helaas geen Red Headed Woman, maar Soozie Tyrell is een waardige vervangster, al was het maar voor haar vioolkunsten die menig lied tot een hoger niveau tilden. Zonder drummer Max Weinberg geen E-Street Band, want hoe hard hij ook zat te zweten, hij bleef in keurige houding en bescheiden op de achtergrond, doch getuigend van een onnavolgbare expertise, lied na lied het ritme beheersen. Garry Tallent is zowat het minst opvallende lid van de E-Street Band – ik dacht zelfs een half concert lang dat er helemaal geen bassist was – maar ook hij blijkt onmisbaar, bijvoorbeeld het in nummer der nummers, Born To Run. Charles Giordano, op orgel en accordeon, en Roy Brittain, op piano, hebben tenslotte ook hun onmisbare invloed in de E-Street Band. Meermaals verzorgen zij de dominante melodie, reeds na enkele noten herkenbaar voor het publiek, waarna de zaal keer op keer ontploft.
{{the e-street band}}
Doorheen het concert krijgt elk lid meermaals een non-artificieel spotlightmoment en als Bruce enkele nummers voor het einde van het concert zijn “The one and only, the magnificent, the legendary, house rocking, pants dropping, earth shocking, hard rocking, breath-taking and history-making, mighty, mighty E-Street Band” voorstelt is het oorverdovende applaus dat volgt oververdiend.
Enkele merkwaardigheden doorheen het optreden zijn bijvoorbeeld het jongetje van nauwelijks 10 jaar dat helemaal vooraan in het publiek te spotten viel. Dat ouders aan hun kinderen goede muziek laten horen valt aan te moedigen, maar of dit verantwoord is, is nog maar de vraag. Ergens halverwege het concert keek ik naar rechts en zag iemand op de stenen trappen liggen. Of hij door emotie of door minder legale toestanden van zijn stoel was gevallen blijft onduidelijk, maar het tweede maakt mijns inziens veel meer kans, gezien de man in kwestie gedurende de eerste helft van het concert reeds belabberd heen en weer zat te waggelen op zijn stoel. EHBO-personeel escorteerde de man – inmiddels met bloedend voorhoofd – naar buiten, en dat was maar goed ook. Op een bepaald moment viel er vooraan in het publiek ook een heus gevecht waar te nemen. Twee mannen die elkaars bloed blijkbaar konden drinken werden uit het publiek gehaald en een dozijn securitymannen stortten zich erop. Wat bezielde die mannen? Normale mensen beginnen toch niet te vechten als je op 20 meter van Bruce staat, hoe irritant je iemand ook moge vinden!
Gelukkig vallen er ook leuke merkwaardigheden te vermelden, zo begon Springsteen himself ineens een deel van het podium te vegen. Misschien is The Boss wel veel ordelijker dan wat men van hem zou kunnen verwachten en vond hij het onvermijdelijk om midden in het concert even een minuutje aan podiumvegen te gaan doen. Hij kreeg er in ieder geval alweer een oorverovend applaus voor. Even later zien we Bruce een enorme aanloop nemen om die te beëindigen met een meterslange knieslide waar menig metalhead of voetbalster een puntje aan kan zuigen. Bruce’s energie viel niet te stuiten, zo gebruikte hij zijn microfoonstaander als waar turntoestel en meermaals gooide hij na een nummer zijn gitaar richting backstage, waar iemand van de crew die dan maar moest vangen.
{{microfoonstaander als turntoestel}}
Tenslotte vertelt hij nog over hoe hij de dag voordien op de markt in Brussel aan de praat geraakt was met twee dames die hem hadden beloofd dat ze met een bordje in het publiek zouden staan. Hij ging op zoek, maar vond ze niet en vond dat enorm jammer. Desalniettemin droeg hij er een liedje aan op.
Dat de geluidsinstallatie af en toe piepte en kraakt is een schoonheidsfoutje dat we Bruce met veel plezier vergeven, want wat hij het publiek geeft is onvergetelijk, dit zowel muzikaal als niet-muzikaal, zo schenken Springsteen en Van Zandt de voorste rijen bijvoorbeeld herhaaldelijk water. De vooraf opgestelde setlist blijkt maar een los vertrekpunt te zijn, want Bruce neemt zich de tijd om te kijken naar allerhande bordjes en spandoeken met requests die door het publiek getoond worden. “Let’s take a look at the requests!”, “Give me that one!”, “That’s a hard one!”, “We haven’t played that one in a long time!”, “Can someone shine a light on that sign over there?”, “No, we’re not gonna do that!”, “Okay, why not!”. Bruce waant zich bij momenten een jukebox en meerdere requests worden gespeeld, soms zelfs “First time on the magic tour!”. Inderdaad, het is en blijft de promotietour voor de nieuwe cd, “Magic”, dus daarvan moeten er wel verschillende nummers gespeeld worden. Je merkt echter dat er nog steeds een politiek activistisch kantje te bespeuren valt. “It’s a song about the soon-to-be-over eight years of bad policy in our beloved land”, “Things that I was told as a child only occured far far away, but today are happening in my own country”.
Maar ondanks de Magicpromotie en de requests valt aan klassiekers niet te ontkomen. De naar goede gewoonte lange encore wordt onder andere gevuld met drie van Springsteen’s grootste hits. The River is de grote afwezige, maar we laten het niet aan ons hart komen. Ondanks de eigen respectabele collectie aan Springsteencd’s, is alweer bijna de helft van het optreden gevuld met liedjes die ik persoonlijk niet ken, maar ook dit laat ik niet aan het hart komen, in tegendeel, hier valt minstens even hard van te genieten als van die liedjes die ik wel van A tot Z kan meebrullen.
Helaas komt aan alle mooie liedjes een eind en na een zoveelste encore is het duidelijk dat het optreden nu wel definitief een einde bereikt heeft. Bruce Sringsteen & The E-Street Band lijnen zich op en buigen meermaals voor een applaus dat minuten aanhoudt, begeleid door 12000 mensen die het alombekende “wooooo” uit Badlands zingen. Bruce bedankt het “Powerfull audience!” en pocht over “The heat didn’t stop us!”. Ik hoor iemand zeggen dat dit optreden beter was dan de decembereditie en ik ga akkoord. Er rest iemand als mijzelf niks anders dan diep respect te hebben voor iemand die tenslotte al ruim 35 jaar bezig is en mij vandaag de dag nog steeds meer dan uiteindelijk tweeënhalf uur van mijn sokken kan blazen.
(RDC)
(Foto’s: MDC)
Mijn examens zijn voorbij! Na de volle zeventien dagen zweten, zwoegen, en zwanzen met mijn blokgenoten, heb ik ze eindelijk achter de rug. Gedaan met de educatie, gedaan met de slopende academische beslommeringen. Op naar drie maanden leeghoofdigheid!
Drie maanden comateus in de zon gaan liggen. Drie maanden he-le-maal niets doen. Drie maanden de hersenactiviteit tentoon spreiden van de gemiddelde stronk broccoli.
Om die heuglijke gebeurtenis te vieren besloot ik mij maar meteen aan een paar nieuwe hobby’s te gaan wijden. Na enig nadenken kwam ik tot het besluit dat ‘basgitaarspelen’ best lekker in de mond lag. Meer dan dat, die instrumenten klónken ook nog vrij goed. Basgitaarspelen. Dat zou het worden.
Eén probleem echter. Ik hád helemaal geen basgitaar. Ik had wel genoeg geld om er mij eentje aan te schaffen, maar geen flauw idee hoe ik daaraan zou moeten beginnen. Wat waren de beste merken? Wat kostte zo’n instrument eigenlijk? Wat waren de voordeligste winkels? Om die reden besloot ik eens een klein exploratief onderzoekje op te zetten in de wereld van de basgitaren.
Deel I: een bas op wielen
Toen ik navraag begon te doen naar welke muziekwinkels het interessantst waren in de Gentse omgeving, viel onmiddellijk het woord ‘Piens’. Deze muziekwinkel uit Deinze noemt zich niet voor niets de ‘musicplanet’. De winkel heeft het grootste muziekassortiment van heel Europa, met “alle eigentijdse merken van muziekinstrumenten en accessoires onder één dak”. Het klonk alleszins veelbelovend. Aangezien de winkel zo’n twintig kilometer van mijn kot lag, zou het een telefonisch gesprek worden.
WMGGS: Goeiedag. Heeft u toevallig enig idee van wat een kwalitatief goede basgitaar zoal kan kosten?
Verkoper: “Goh, dan kijken we toch al naar een duizend tot vijfduizend euro.”
Mijn budget is 500 €.
“Dat moet u erbij zeggen natuurlijk. Een kwalitatief echte goéde basgitaar vind je boven de duizend euro. Tussen de vierhonderd en vijfhonderd euro zijn er natuurlijk ook degelijke basgitaren te krijgen, maar het kwaliteitsverschil is enorm. Vergelijk het met het kopen van een wagen van driehonderdduizend frank en het kopen van een wagen van een miljoen.”
Het verschil tussen een Volkswagen en een Mercedes.
“Precies. De Volkswagen zal u ook brengen waar u moet zijn, maar er is een reusachtig verschil in kwaliteit. Pas op, ik rijd zelf met een wagen van driehonderdduizend frank. Maar bij instrumenten ga ik toch eerder voor de kwaliteit.
Bij een elektrische basgitaar hoort natuurlijk ook een versterker. Een kwalitatief goede versterker kan u vinden vanaf achthonderd euro. Voor uw budget hebben we er natuurlijk ook vanaf honderd zestig euro .”
En klinkt dat dan nog goed?
“Dat zal u zelf eens moeten komen uittesten.”
Driehonderdduizend frank dus, omgerekend zevenduizend vijfhonderd euro . Daar heb je ongeveer een Volkswagen Fox voor.
Dat beloofde.
De examens zitten er bijna op, en dat wil traditioneel zeggen dat Rock Werchter er weer aankomt. Het “beste muziekfestival ter wereld” (kuch) opent reeds voor de 34e keer zijn deuren en de vaste formule blijft blijft gehandhaafd: de grootste band, het grootste publiek en de duurste pinten van België. Of ik er heen ga? Hell no. Maar dat belet mij niet er een ongezouten, gepeperde en in azijn opgelegde mening over te hebben. Vandaag: mijn kijk op de affiche van Rock Werchter 2008.
Donderdag 3 juli
Xander Derycke heeft zijn zin gekregen: Mika staat op de mainstage van Werchter. Het plan? Allemaal naar voren en moshen geblazen, want eindelijk heeft u een aanvaardbaar excuus om op homo’s te gaan slaan. Moreel verwerpelijk? Ja, maar plezant desalnietemin. Even serieus nu, slechts vier woorden hebben wat mij betreft enig belang op deze festivaldag: THE FUCKING DEWAELE BROTHERS. Dat u Soulwax moet zien staat denk ik als een paal boven water, daarover hoeven we niet te discussiëren. Als ervaringsdeskundige kan ik u verder nog vertellen dat R.E.M. live bijzonder te smaken valt (frisse laatste cd overigens), maar de kans is klein dat u ooit nog de marquee binnenraakt als u er nog niet staat vanaf 20u ofzo. En hoewel de Chemical Brothers ook wel kaas gegeten hebben van feestje-bouwen, zijn de heren Dewaele the cheese-fucking-masters. 2manydj’s zien zou dus uw hoofddoel moeten zijn op donderdag, en wanneer u in-the-process nog even Soulwax kan mee meepikken zou ik zeker niet twijfelen.
Vrijdag 4 juli
Het aantal namen waarbij ik mij muziek kan inbeelden is vrij beperkt op vrijdag, maar de namen die ik herken lijken mij alvast geen 75 euro waard. Jay-Z is misschien de moeite waard, hoewel hiphop op een rockfestival in se toch wat misplaatst is wat mij betreft. Maar goed, Kanye West heeft het tegendeel reeds bewezen, dus wie weet of Dhr. Jay-Z het ook kan. The Verve staat boven zijn stand geprogrammeerd – op hun succesvolste plaat totnogtoe staan al bij al vier echt goede nummers, de rest van hun carrière mag als vulmateriaal beschouwd worden. Neil Young hoort thuis op Rimpelrock, klassiekers my ass. Moby is ook nog de moeite misschien, afhankelijk wat die “remixed” wil zeggen, want met de hele 90’s-revival die tegenwoordig aan de gang is zou dat wel eens een vreselijk foute bedoening kunnen worden. In de marquee is Zita Swoon een leuke aanwezige en over Digitalism heb ik ook al veel goeds gehoord, dus het goede nieuws is dat u wel degelijk een alternatief heeft wanneer the Verve mijn gelijk bewijst en Moby mocht tegenvallen.
Zaterdag 5 juli
Aha, eindelijk een dag op niveau! Met daarenboven nog een aardig staaltje programmatie. Indien u net als ik helemaal gek bent van talloze aanstekelijke popgeluidjes dan is MGMT misschien iets voor u. En nadien staan The Hives meer dan paraat op uw sokken er professioneel af te rocken. I like! En het wordt alleen maar beter, want nadien staan de veel te laag geprogrammeerde Editors op de Main terwijl u uw trommelvliezen terug bijeenzoekt. “An End Has a Start” is niet voor niets uitgeroepen tot beste album van 2007 door de muziekjournalisten van De Morgen, wat mij betreft zaten die rukkers er voor één keer prat op. Gaat dat zien dus. Uitblazen kan bij Kate Nash, leuke pop met een ronduit adorabel Brits accentje. Geen idee of ze nog leuke nummers heeft behalve “Foundations”, maar ik zou het alvast het proberen waard vinden. Nadien is er even twijfel mogelijk tussen Sigur Ros (prachtig, maar waarom op de mainstage???) en Gnarls Barkley, maar aangezien Radiohead de main afsluit lijkt de keuze mij snel gemaakt: Sigur Ros zien, genieten, en dan in één ruk naar voren op Thom Yorke z’n kwijl te kunnen opvangen.
Zondag 6 juli
Normaal gezien zou ik aanraden om zondagochtend het terrein te verlaten en zo de drukte te ontlopen – u heeft immers Radiohead gezien dus uw Werchter zou reeds geslaagd moeten zijn. Echter, op zondagavond treedt dEUS nog op, dus misschien is het alsnog de moeite op even te blijven. Maar wat doet u in de tussentijd? Mijn voorstel: Panic! At the Disco gaan zien. P!AtD is zo’n kleine zonde waar ik helemaal verslingerd aan ben, ergens op mijn “to review”-stapel ligt overigens nog hun nieuwste album klaar. Dat ze gehyped worden en nogal heel erg diep in de emo-vlaai zitten is een feit, maar hou uw geest open en probeer te genieten van wat eigenlijk niets minder dan bijzonder leuke popmuziek is. En live zijn ze trouwens zeker niet mis, naar het schijnt. Helaas speelt P!AtD maar tot 14u35 dus daarmee zal uw tijd niet gevuld raken. Mocht ik u wezen, ik zou – behalve over een betere adem en lijfgeur te beschikken – verkiezen om aan de main te blijven plakken en systematisch naar voor schuiven op zoek naar een leuk plaatsje bij dEUS, in marquee valt immers niet erg veel te beleven met uitzondering van Justice en Underworld, welke beide uw kansen op een deftige plaats vooraan bij dEUS grondig hypothekeren.
Case Closed
Zo dat was ze dus, mijn bruut, persoonlijk en ongecensureerd vonnis op de komende editie van Rock Werchter. U houdt er andere mening op na? Fijn zo! Post ze in de commentaren en wie weet lees ik ze wel!
Zitting gesloten. Tot volgende week!
(TDD)
PS: Hoewel relatief beperkt, de realtime spellingchecker van de nieuwe firefox 3.0 is de shizzle. Echt een aanrader, voor mocht u nog met internet exploiter of een vorige versie van firefox werken.
Mijn post is een beetje later dan gewoonlijk maar een mens heeft het al eens druk met andere zaken (zoals examens) en eigenlijk heb ik ook een beetje een writer’s block. Geen nood echter, ik zal de post die ik voor deze week gepland had naar volgende week verschuiven en er een literair meesterwerkje van proberen te maken. In deze post zal ik het dan maar gewoon hebben over de actie van De Morgen die jawel, morgen van start gaat! Mijn excuses voor de kortheid van deze post trouwens…
De komende 15 zaterdagen zal er mits oplegging van een gering aantal euro’s een cd te krijgen zijn bij De Morgen. Het betreft hier de doorbraakplaat van groepen zoals Radiohead, dEUS en dergelijke meer! Zeker aan te raden voor een beginnend muziekliefhebber of iemand die een cd-collectie wil beginnen. Ik ga er zelf maar 1 of twee van kopen maar dat is dan omdat we hier:
Diegene die ik wel ga kopen zijn Oasis (morgen dus en voor maar 3.95€!) en misschien Lenny Kravitz. Andere cd’s worden nog in overweging genomen maar waarschijnlijk ga ik dus met een meer dan half lege luxueuze verzamelbox zitten!
Alle info over de aangeboden cd’s hier
De song van de week is Kings of Leon – Pistol of Fire
Niet zo’n diepzinnige tekst en al helemaal onverstaanbaar door het accent (“higher” klinkt bijvoorbeeld eerder als “aaaaaaaaaayah”) maar wat een lekker vettig baslijntje! Naar het einde toe gaat de gitaar eventjes in overdrive wat toch wel een klein hoogtepuntje vormt.
Coldplay en hun nieuwste plaat waren de voorbije week met geen baseballknuppel uit de media weg te slaan. Gezien het vrij grote succes van hun vorige platen was dat eigenlijk niet meer dan normaal. De zoektocht naar een nieuwe sound, de karaktertrekken van de bandleden, alle mogelijke details zouden meer dan uitvoerig aan bod komen. Coldplay in HUMO over hun nieuwste plaat: “ons nieuwe groepsgeluid is een kleine revolutie”.
Er ging een heel arsenaal aan promotiestunts aan vooraf, maar sinds vorige week kunnen we ons eindelijk zelf een mening vormen over ‘Viva La Vida Or Death And All His Friends’, de nieuwste plaat van Coldplay. De grote media-aandacht rond de release had het voordeel dat we meermaals een blik konden werpen achter de schermen van het ontstaansproces van de cd. En dat bleek behoorlijk boeiend. Hieronder: drie zaken die van essentieel belang bleken voor het ontstaan van de nieuwe Coldplay-cd.
1. De producer
Brian Eno was deze keer uitverkoren om Coldplay’s opnameproces in goede banen te leiden. De man, bekend van zijn werk met onder meer U2 en The Talking Heads, bleek er niet alleen bijgehaald te zijn vanwege zijn indrukwekkende palmares. Zijn unieke werkmethode moest er namelijk voor zorgen dat Coldplay een volledig nieuwe sound zou kunnen ontwikkelen. Eno moest Coldplay naar een hoger niveau tillen, en deed dat voornamelijk door hen af te breken: “Jullie songs zijn te lang, jullie vallen te veel in herhaling. Groots staat niet gelijk aan goed, en jullie lyrics kunnen beter”. Alles wat te veel “als Coldplay klonk”, werd weggesmeten. Ook de songstructuur mocht eraan geloven. Dat verschillende songs op de nieuwe plaat niet het traditionele vers-refrein, vers-refrein volgen, is voornamelijk op zijn conto te schrijven.
Eno’s werkmethode bleek niet alleen uniek, maar ook bijzonder bizar. De eerste weken mocht Coldplay zich bezighouden met “muzikale gymnastiek”, om zich te bevrijden van hun oude sound. De muzikanten mochten ook al eens wisselen van instrument, om hun muzikale experimenteerfase te herontdekken. Bovendien wiste Eno doorheen het opnameproces een groot aantal songs, gewoon omdat ze niet de richting uitgingen die hij voor ogen had. We kunnen alleen maar hopen dat hij geen klassiekers heeft weggegooid, al zit dat er waarschijnlijk wel dik in. Zijn muzieksmaak is namelijk niet dezelfde als die van de rest van de wereld, en het is al meer voorgekomen dat op het eerste zicht onbelangrijke songs na release groot succes bleken te hebben. ‘The sweetest thing’ van U2 en ‘Kung fu fighting’ van The Beach Boys zijn voorbeelden van B-sides die na hun release minstens even goed onthaald werden als hun single. Coldplay zag gelukkig ook in dat Brian Eno niet áltijd gelijk kon hebben. Zo zal de instrumentale intro van ‘Viva la vida’ op hun volgende plaat als full-song version verschijnen.
2. De invloeden
Coldplay heeft al meermaals benadrukt dat hun muziek helemaal niet zo origineel is. Vaak beginnen ze met een song van een andere groep in gedachte gewoon iets gelijkaardigs te spelen, in de hoop dat daar een unieke, even krachtige song uit voortkomt (iets wat ze gemeen hebben met de Rolling Stones trouwens). In interviews kwam zo een ontzettend wijd scala aan invloeden naar boven. Waar hun eerste cd vooral beïnvloed werd door Jeff Buckley en Radiohead, hun tweede door Echo & The Bunnymen, en hun derde door hun twee vorige platen, is de vierde volgens henzelf een samenraapsel geworden van Blur, Velvet underground, Johnny Cash, Donna Summer, Kanye West, The Golden Gate Singers (een barbershopgroep uit de jaren ’20) en zelfs Rammstein. Dat wordt uitkijken naar Chris Martin’s eerste vuurspuwact.
3. De critici
Eén van de harde kanten van het artiestenbestaan, is dat een cd na de release puur op basis van de muzieksmaak van één persoon (de criticus) de grond in geboord kan worden. Precies dat gebeurde in 2005, na de release van Coldplay’s derde album, ‘X&Y’. Hoewel ondermeer NME en Q de cd de hemel in prezen, omschreef de New York Times Coldplay toen als “the most insufferable band of the decade”. Chris Martin was het echter op veel vlakken eens met de kritiek van de New York Times, en deze zou zo mee aan de basis liggen van de meer experimentele richting die Coldplay nu is uitgegaan. Zoals Chris Martin het zelf verwoordde in muziekblad Rolling Stone: “When you do something that some people don’t like quite so much, then you are free again. Your whole canvas is open. You don’t have to fall back on piano, we don’t have to fall back on falsetto, you don’t have to fall back on every song being a yearning love song.”
Er valt echter een staartje te breien aan het verhaal van 2005. Het lijkt zich namelijk te herhalen. In de Britse krant ‘The Independent’ werd Coldplay omschreven als “pompeuze, melige en ondraaglijke rommel” en hun nieuwste cd als “de nieuwe Gouden Standaard voor Middelmatige Muziek”. Dit vooral vanwege inhoudelijke leegheid van de Coldplayteksten en het gebrek aan ‘weerhaakjes’ in hun muziek. Het is Coldplay dus niet gelukt om hun zwaarste critici over stag te doen gaan. Maar dat hoeft ook niet natuurlijk. Smaken verschillen, en vele anderen zullen ongehinderd toch met veel plezier Coldplayplaatjes blijven opleggen.
Ik heb de volledige cd jammer genoeg nog niet kunnen beluisteren, ‘Viollet Hill’ klinkt alvast vrij goed, ‘Viva La Vida’ misschien toch weer iets te mak. Maar ik mag ze wel, die experimenterende superbands.
En als uitsmijter: het exclusief voor youtube opgenomen clipje van huidige single ‘Violett Hill’. Lachen!
Als laaste van drie auteurs op deze blog presenteer ik u vandaag het stokje. De opdracht van vandaag:
“Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.”
Klinkt als een plan.
Meatloaf – Paradise By the Dashboard Light
Beginnen doe ik met een kort stukje meligheid, gekoppeld aan een nummer van ons favoriete vleesgerecht. Vele jaren terug was ik op vakantie in het pitoreske Toricella (Italië) met een hele groep andere jongeren – een soort CM-achtige toestand dus. Zoals dat op CM-achtige toestanden gaat durven mensen daar al eens een vakantielief op te doen en ook ondergetekende had die zomer touche. Ongeveer halverwege die 2-weken durende vakantie werd er een “Thé dansant” gehouden (een fuifje dus), en natuurlijk kon de klassieker “Paradise By the Dashboard Light” hierbij niet ontbreken. Het was op dit nummer dat uw blogger van dienst met zijn nieuw-gevonden liefde zijn eerste echte kus deelde. Ik moet waarschijnlijk heel erg slecht geweest zijn want nog geen 2 dagen later was het alweer “uit” tussen ons, maar de herinneringen blijven natuurlijk. Nadien heb ik nooit meer wat gehoord van het meisje in kwestie – maar geen nood, ik ben inmiddels alweer een hele poos van’t straat. Sorry dames.
The Offspring – Why Don’t You Get a Job
Aan mijn volgende keuze is helaas een veel minder vrolijk verhaal verbonden. Het is ongeveer ten tijde van het tweede middelbaar dat mijn muzieksmaak zich is gaan ontwikkelen van banale popmuziek naar het alternatievere werk. Eén van de albums die aan de grondslag ligt van die evolutie is “Americana” van The Offspring. Singles als “Pretty Fly For A White Guy” en “Why Don’t You Get A Job” scoorden toon heel hoog in de hitlijsten en met mijn nieuwe muzieksmaak kwamen ook nieuwe vrienden. Wellicht de grootste Offspring-fan die ik ooit gekend heb was Joris, en dit nummer was zijn absolute favoriet. Net als mij deed Joris Latijnse, zij het dan in een andere klas. De dag van het examen Latijn kregen we te horen dat hij de dag voordien zelfmoord gepleegd had. Zoals het vrienden behoort ben ik naar zijn uitvaartplechtigheid geweest in het crematorium te Lochristi en op die plechtigheid werd ook muziek gespeeld. Toen dit nummer door de speakers schalde kwamen bij iedereen de emoties los. Sindsdien krijg ik altijd een wrange nasmaak wanneer ik dit nummer hoor.
Rage Against the Machine – Killing in the Name
Kort en bondig: dit nummer doet mij steeds met weemoed terugdenken aan het fuif-leven als puber. Afrekeningfuiven in de Vooruit, Altern8te-fuif in Lochristi, allerlei andere feestjes, … steeds opnieuw ging ik dit nummer aanvragen bij de DJ en steeds opnieuw waande ik mij de koning van de moshpit die bij dit nummer ontstond. Nog steeds krijg ik een kleine energie-boost telkens de eerste basnoten van dit heerlijke nummer weerklinken.
Mijn vader heeft enkele jaren geleden, midden in mijn eerste examenperiode, een hartaanval gekregen. Omdat ze wisten dat ik die dag in kwestie moest blokken voor een examen dat toen kortbij was, hebben ze (vader+stiefmoeder) mij niet onmiddellijk op de hoogte gebracht. Het was pas de dag na mijn examen, toen ik aan het studeren was aan “Inleiding tot het Recht”, dat ik plots telefoon kreeg en het vreselijke nieuws te horen kreeg. En welke nummer speelde toen net op mijn pc? Inderdaad, “The Warmth” dus. Het nummer is de rest van de dag op repeat blijven staan en zo is een associatie voor het leven ontstaan. Mijn vader stelt het overigens fantatisch ondertussen, no worries.
2004 Was het eerste jaar waarin ik naar Rock Werchter ben gegaan. Een heel fijne ervaring met enkele prachtige optredens, maar wel een dure grap. Het jaar erop besloot ik om toch maar niet terug te gaan aangezien het “zijn geld eigenlijk niet waard was”. Tot ik dan via msn de vraag kreeg of ik niet met enkele vriendinnen mee wou gaan voor een dagje. Natuurlijk zei ik neen. Tot ze namen begonnen te noemen. Flogging Molly. Soulwax. Queens of the Stone Age. DE FUCKING FOO FIGHTERS! Ok, dus ik alsnog mee. Allemaal fantastische namen, maar weet u welk optreden mij het meeste zal bijblijven? Sarah Bettens in de Marquee. K’s Choice is zowat mijn “instap-band” geweest naar de alternatieve muziek, een beetje de kinderwieltjes aan het rock-fietske dat ik stilaan leerde berijden. Tot op vandaag ben ik een vurige fan van de groep. Als ik dus op Werchter 2005 de keuze kreeg tussen Keane of Sarah Bettens was het snel beslist. In ons groepje zaten nog enkele KC/Sarah Bettens-fans dus er werd lustig gespeculeerd over of ze al dan niet nummers van K’s Choice ging spelen, of het houden bij haar eigen solo-werk. Ik dacht het laatste en ik kreeg ongelijk. Dat tengere blonde meisje bracht een overweldigend optreden die dag, met als absolute hoogtepunt “Believe”. Duizenden mensen die op en neer bouncen op de planché, met als soundtrack dit pareltje van een nummer: een herinnering om nooit te vergeten.
Song van de week: “Tryer” van Motek
Het is niet naar mijn gewoonte om een “song van de week” te kiezen, maar dit kunstwerkje van het Belgische Motek wou ik toch niet aan jullie voorbij laten gaan.
Enjoy, en tot volgende week!
(TDD)
PS: En nog een leuk linkje voor wie eens wil lachen.
Vorige week ben ik naar de avant première van Eldorado geweest (fijne film trouwens maar het is hier geen filmblog!) en dat bracht mij op het idee om eens in mijn cd-collectie te gaan zoeken naar de 10 cd’s die mee moeten mocht ik op een roadtrip door de VS (of een ander land uiteraard, zolang dat het maar veel te veel tijd in de auto cruisen betekent) gaan. De meest geschikte genre’s voor cruisen zijn uiteraard blues en stoner rock dus je kan je vooral daaraan verwachten. (mensen die beweren dat je beter kan cruisen op Milk Inc. of dergelijke krijgen nu een gratis exorcisme aangeboden bij mijn alter ego Vader Abraham, sesamstraatliedjes zijn nog te vergeven door 4 weesgegroetjes te doen!)
Stap in de dichtstbijzijnde muscle car, draai het raampje open, de volumeknop omhoog en laat de V8-motor maar brullen!
Plezante blues die na een tijdje heel goed meezingbaar is en dus voor vertier kan zorgen tijdens de autorit. Het feit dat ze geen drummer hebben en het ritme dus vooral in de bas zit zorgt er bovendien voor dat het ritme héél gemakkelijk mee te roffelen is op het stuur of het dashboard! Het is echter niet aan te raden om dezelfde eisen aan lifters te stellen als ze doen in “Hoogweg”. Ik quote: “You can get into my truck, but not unless you put the cocaine in the condom and the condom in your anus. Put your anus on the trailer and the trailer on my truck” Niet aan te raden tenzij je vroegtijdig in de gevangenis wegens drugssmokkel wilt belanden zeg ik u!
Het laatste liedje (Vendetta) is ook te horen op de soundtrack van Eldorado en leverde mij de gedachte “Godver, vanwaar ken ik dat toch?” op. Dat wil dus zeggen dat ik niet de enige ben die dit geschikte roadtripmuziek vindt en het is uiteraard not done om de inspiratiebron voor een blogpost thuis te laten liggen …
Een countryplaat moet ook kunnen! Dit komt uit de American Recordings-serie dus het is de oudere Johnny Cash en het zijn vooral covers. Op Unchained zijn het vooral up tempo-covers, iets wat noodzakelijk is voor lange autoritten! Hopelijk kan je na de road trip net zoals Johnny zeggen “I’ve Been Everywhere”
Ha! Dacht er nu echt iemand dat ik zonder een Qotsa-plaat zou vertrekken? Deze plaat is zelf als de soundtrack van een roadtrip opgevat compleet met “echte” stukjes radio tussen de nummers in dus uiterst geschikt te noemen
Twee bluesy gitaren en een drumcomputer zorgen er weer voor dat dit gemakkelijk mee te roffelen is op het dashboard of het stuur! Veel meer heb ik er niet over te melden maar ik zou de cd wel meepakken.
AC/DC is gewoon plezante rock met veel gitaarriffjes die lekker in het oor liggen. Een AC/DC-cd kon dus bijgevolg niet ontbreken.
Eigenlijk betreft het hier een best of-dubbelcd maar hou het stil. Mocht ik in de plaats alle cd’s meenemen van Led Zeppelin dan verbruikt onze voituur meer en aangezien het een V8-monster is (of zou moeten zijn) zuipt dat al gelijk een tempelier, dus hou ik het op de best of!
De allereerste cd van Soulwax is een poppy stonerrockplaatje! (dat kan een contradictio in terminis zijn) Ze werd dan ook door Chris Goss geproduceerd wat veel kan verklaren.
Dit is de nieuwste cd in mijn lijstje en zoals Louis eerder al meldde kun je deze cd blijven beluisteren en beluisteren en beluisteren en… enfin you get my point. Aangezien ik maar 10 cd’s mee mocht nemen (zelfopgelegde limiet) is dat toch wel vrij belangrijk mijns insziens. Het feit dat de teksten ook redelijk meebrulbaar zijn helpt ook!
Deze cd is gewoon de vermusicalisering (euhm,vanaf nu is dat een woord, owkay? :p) van het woestijngevoel (zie vermusicalisering!) dus perfect voor ritjes door de woestijn! Kyuss was de invloedrijkste stonerrock-groep dus die kon ik ook moeilijk achterlaten.
Critici kunnen nu denken “waarom neem je gewoon uw ipod/creative zen/mp3-speler mee?” Ik had een onderwerp nodig owkay… :p
De song van de week is een héél oud nummer dat ik ontdekt heb toen mijn pa zijn singletjescollectie doorzocht op zoek naar iets anders. Commentaar van mijn pa op The Gun – Race With the Devil: “Oh, maar da’s nen goeien zenne!”. Een snerpende gitaarriff, simpele lyrics en hysterisch gelach, véél hysterisch gelach … meer heeft een mens niet nodig tijdens een examenperiode!
KAN La Esterella alsnog een succesvolle comeback maken?
KUNNEN Eddy Wally, Bart Gaell en Willy Sommers surprise-headlinen op Rock Werchter?
KAN ik eindelijk beginnen met het aansnijden van serieuzere thema’s?
…
Obama is eindelijk algemeen uitgeroepen tot Democratisch presidentkandidaat. Driewerf hoera! Ik geef toe, het is een beetje een populist, maar hij heeft volgens mij wel het hart op de juiste plaats. Wisten jullie trouwens dat de man ook geen onverdienstelijke rapper was? De Amerikaanse rapwereld lijkt zich trouwens achter hem te scharen. Zowel 50 cent, Nas, als Young Jeezy verklaarden vorige week vrijdag dat Obama hun volledige steun genoot. Rapfenomeen Nas heeft zelfs al een hele song aan hem gewijd. Goede song trouwens.
Aangezien ik gisteren mijn eerste, en tevens enige, examen mocht afleggen (en er dus weinig tijd overbleef voor deze blog), had ik weer een schitterend excuus om één van mijn meer absurde ideetjes op de wereld los te laten. En dat was ik ook van plan, tot ik plotseling dit stukje hout in mijn bezit kreeg:
“Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.”
Dit is officieel de eerste keer dat ik een dergelijk stukje hout ontvang. Deze stukjes hout zijn eerlijk gezegd niet bepaald mijn ding. Maar aangezien het mij een schitterend excuus leek om toch maar een blog online te krijgen deze week, heb ik beslist het te aanvaarden. Spanning, humor en sensatie in… de vijf nummers van Louis.
De vijf nummers van Louis
Om effectief vijf nummers te vinden waar ik überhaupt een herinnering bij had, heb ik erg diep mogen graven. Mooie liedjes zijn vaak herinneringen op zich. De melodietjes durven soms nog jaren na de laatste luisterbeurt in mijn hoofd blijven hangen. Ze koppelen aan andere herinneringen is een stuk moeilijker. Op belangrijke, onvergetelijke momenten in mijn leven zet ik namelijk zelden muziek op. Die momenten zijn zo al interessant genoeg. Vijf nummers dus, in vrij willekeurige volgorde. Allez-y!
1. Het liedje van mijn opa
Mijn opa is, zoals vele andere opa’s voor hem, een aantal jaren terug overleden. Toen hij nog leefde was mijn opa echter, naast leraar, ook pianist. In de woonkamer van mijn grootouders stond een heuse vleugel (als ik mij dat goed herinner), waarop mijn opa in zijn vrije tijd liedjes speelde en componeerde. Eén van die liedjes was getiteld ‘Louis’ en ging, jawel, over mij. Geen idee waar die opname naartoe is trouwens. Ik moet er dringend eens naar op zoek.
2. ‘Zoek de zeep’ – Bert en Ernie
In lang vervlogen tijden pleegde ik met vrienden regelmatig ’s avonds op stap te gaan. Eén van die vrienden had de auto van zijn moeder tot zijner beschikking, en in die auto zat er een cassettespeler. Onder die cassettespeler was er een sympathiek klein vakje ingebouwd om dingen in weg te steken, en in dat sympathieke kleine vakje zat -jawel- een cassetje… van sesamstraat.
Hoeveel keer wij niet uit volle borst hebben meegezongen met tijdloze klassiekers als ‘zoek de zeep’ en ‘alles is nat’. Prachtteksten als “zoek de zeep, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek, zoek de zeep, zoek de zeep zeep, zoek de zeep zoek de zeep zoek” zorgden ervoor dat wij ons nooit hebben moeten vervelen in die auto.
3. ‘Instant street’ – dEUS
Op ‘Het festival voor de verdraagzaamheid’, ook wel ‘0110’ genaamd, heb ik het (tot nog toe) beste concert van mijn leven meegemaakt. Tussen tienduizend mensen staande, samengebracht onder het motto ‘verdraagzaamheid’, zag ik dEUS een briljante set neerzetten, met als één van de absolute hoogtepunten ‘Instant street’. Het idee dat al deze mensen tezamen waren gekomen om te bewijzen dat er nog wel degelijk verdraagzaamheid bestond in deze egocentrische tijden, gaf het concert iets unieks, dat voor mij persoonlijk nauwelijks meer te overtreffen valt. Machtige muziek, machtige mensen, en een herinnering om U tegen te zeggen. Eén groot kippenvelmoment.
4. ‘Brain photography’ – The Black Pussies
Een paar jaar terug besloten ik en enkele vrienden van mij om een bandje te beginnen. Dat bandje zou ‘The Black Pussies’ gaan heten, en door mijn toedoen behoorlijk vroeg weer ophouden te bestaan. Al op de eerste voltallige jamsessie slaagden we er in om iets songachtig te produceren. Nog niet bepaald een wereldhit, maar voor een eerste jamsessie van een eerste bandje meer dan geslaagd.
//// Black Pussies – Brain photography \\\\
Waarom ik de boel opblies? Voornamelijk vanwege de frustratie om mijn eigen technische onkunde. Ik kan ondertussen een beetje gitaar spelen, maar in die tijd was ik nauwelijks in staat om een plectrum deftig vast te houden. Niet ideaal als je vrolijk wilt meejammen met de rest van de groep.
5. I can boogie, boogie woogie
Het is ondertussen een traditie: elk jaar in september trek ik met een aantal vrienden op rugzakreis naar Oost-Europa. De voorbije jaren bezochten we zo reeds Hongarije, Tsjechië, Bosnië, Kroatië en Oekraïne. De komende septembermaand gaat onze reis waarschijnlijk richting Servië en Montenegro.
Op onze rugzakreizen nemen we steevast de trein. Erg veel mensen zien op tegen zulke lange treinreizen, wij kijken er echter naar uit. Op een trein valt namelijk pakken meer avontuur te beleven dan op een vliegtuig. Zo zijn we drie jaar geleden midden in de nacht door een controleur van de trein gesmeten aan de Poolse grens (mijn schuld) en is er eens per ongeluk een stuk wc-rol via het open raam langs een ander open raam in iemands gezicht gevlogen (mijn schuld). Treinreizen staan garant voor schitterende momenten op de trein zelf, en fascinerende verhalen achteraf.
Dit alles om uit te komen bij een kleine trein-anekdote van vorig jaar. Op onze trein naar Kiev kregen we immers te maken met een erg sadistische treinconducteur. Deze persoon had, via zijn functie, toegang tot het intercomsysteem van onze trein. Uren aan een stuk zijn onze oren toen geteisterd door “Yes sir, I can boogie” van Baccara (voor liefhebbers hier te beluisteren). Onze conducteur kan natuurlijk ook doof, achterlijk en/of te weinig technisch onderlegd geweest zijn om iets anders op te leggen. In dat geval bied ik hem mijn welgemeende excuses aan.
Volgende week ga ik opnieuw proberen de meer serieuze draad eens op te pikken. Met de examens achter de rug, lijkt mij dat een vrij haalbare kaart. Tot dan!
