Lalalalalala…lala?

Het is donderdagavond, half acht en ik heb absoluut geen inspiratie… (de aankomende examens hebben hier héél véél schuld aan ja)

Een normaal, niet bloggend mens zou dan misschien “kut!” of “godverdomme!” denken maar ondergetekende weigert zich neer te leggen bij zijn precaire situatie. Tijd om een tactiek toe te passen die mensen die papers moeten schrijven of die hun examen nu niet zo heel goed geleerd hebben … bladvulling!

Waarop ik mij plotseling bedacht “waarom het niet gewoon hebben over bladvulling in songteksten?” Wat beschouw ik als bladvulling? Het gebruik van uit één- of tweelettergrepen bestaande woorden die niets of toch heel weinig bijbrengen aan de tekst. De meeste liedjes die zich aan bladvulling zijn in twee categorieëen in te delen: extreem ergerlijk of regelrechte meezingers (alhoewel dat de lijn tussen beide wel héél fijn kan zijn)

Extreem ergerlijk hoor ik u denken? Doet “rubierubierubirubieeeeeeeeeeeeeee” een belletje rinkelen? De Kaiser Chiefs stonden redelijk hoog genoteerd in mijn “fijne groepjes” lijst maar dat nummer… Mensen die er echter nooit in zullen geraken zijn The Kooks en laten die zich nu net gespecialiseerd hebben in liedjesteksten die bol staan van de bladvulling. Het kan volgens mij echt geen toeval zijn dat ze liedjes beginnen te schrijven met de titel “Ooh lah”. Het hoogtepunt (of dieptepunt) echter komt van een Belg! Meneer Dimitri Vantomme, onder de fans beter bekend als D-ME, is er namelijk in geslaagd om Seven Nation Army van de White Stripes (en Bro Hymn Tribute van Pennywise) vakkundig, met behulp van de belgische voetbalfans (dank u wel daarvoor *boze blik*), te reduceren tot iets wat voornamelijk op “Ooooooh oohohoh” trekt (als, en ik raad het absoluut niet aan, iemand geïnteresseerd zou zijn moet die dat zelf maar op youtube gaan zoeken, ik weiger het op te zoeken)

De positieve categorie dan maar!

The Beatles zijn eigenlijk ook heel straf in het schrijven van bladvulling (“Obladi, oblada, life goes on bra, Lala how the life goes on” iemand ?) maar in tegenstelling tot de vorige categorie blijft die binnen de perken en als ik heel eerlijk mag zijn, zorgen ze zelfs voor meebrulplezier. Klassieker onder de klassieke bladvuling: Naaaaaaaaaaaaaaaaanananananana….nananaaaaaa…. hey Jude!

even tussendoor: Ik bedenk mij plotseling dat mijn nieuw kapsel op dat van Paul Mcartney trekt!

En nog eentje om het af te leren van Little Richard ^^

Geen bladvulling in de song van de week echter wel een blueske! Eentje van Jim Morrison dan nog wel. De song van de week The Doors – Roadhouse Blues komt van de enige cd van The Doors die wij hier liggen hebben en ik dacht dat het een best of was ofzo. Bleek gewoon “Alabama Song” te zijn waar ondermeer klassiekers als “The End”, ” Light My Fire” “Riders on the Storm” en “L.A. Woman” op staan!