Groezrock 2008: Dag 2

Vorige week: Dankzij de vroege wekker slagen Remko en Tom erin om zonder problemen op de camping te raken. Daar ontmoeten ze enkele fijne Duitsers die hen van schaduw, bier en gezelschap voorzien. Hoewel de geluidskwaliteit op de mainstage wat tegenvalt zien ze enkele mooie optredens. De sfeer is goed, het weer is goed, de muziek is goed, wat wil een mens nog meer? Wat dacht u van een tweede festivaldag…

(ter herinnering: de sterretjes bij de bands interpreteert u als volgt:
* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.)

Good morning Meerhout

Een uur of tien in de ochtend, en ik word wakker in een tent die inmiddels meer wegheeft van een zweethut. De brandende zon staat weer aan de hemel en het geluid van de eerste band schalt al over het terrein. We besluiten om eerst rustig te ontbijten (Rice Krispies, jummie), lullen wat met de Duitsers en rond een uur of elf begeven we ons richting festivalterrein om een kijkje te nemen bij Suicide Silence (***). Manmanman, wat een opener. Loeiharde metalcore met bassen die de hele Core Stage doen meedreunen. Een stofwolk vooraan het podium laat vermoeden dat de eerste moshpit van de dag meteen een feit is. We blijven een nummertje of 3 met open mond staan, dan heeft Remko er genoeg van. Meerhout, goeiemorgen.

Aftellen…

Nadat Suicide Silence het stof uit onze oren geramd heeft volg ik Remko naar de Main Stage, waar The Bones (***) aantreden. Een fijne punkgroep zonder meer, maar ook niets bijzonders. Interessanter is de geluidskwaliteit. In tegenstelling tot de dag voordien is die immers een pak verbeterd, wat het beste doet vermoeden voor wat komen zal. Terwijl Remko immers aan het aftellen is naar Sick of it All (21u30, Core Stage) tel ik de uurtjes af naar Thursday, die om 22u op de Main Stage staan. Laat ons hopen dat men tot dan de geluidskwaliteit op punt kan houden.

Na The Bones is het etenstijd en het potje Spaghetteria (*****) dat ik op de camping naar binnen werk smaakt opperbest. Vorige jaren kozen we meestal voor het gemak van eten op het festivalterrein, wat over het algemeen vrij duur en matig uitviel. Ter vergelijking: voor 3 euro heb je een portie vettige frieten met saus, een hamburger of een hotdog. Loempia’tjes, hoewel lekker, kosten al vlug 6 euro voor een portie waar je niet mee gegeten hebt. Pitta kost eveneens een euro of 5-6 maar is, hoewel je veel krijgt voor je geld, toch geen echte aanrader. Vooral de looksaus is…verdacht. Mijn 3 zakjes spaghetteria uit de Colruyt, waarvan we er slechts 2 opgegeten hebben, en het pakje Miracoli van Remko komen tezamen uit op zo’n 5 euro. Zeker de wandeling naar de camping en het meezeulen van wat kookmateriaal waard als je het mij vraagt.

Maar goed, genoeg gastronomisch gezwans voor vandaag, dit is een muziekblog dus laat ons maar overgaan tot de kern van de zaak. Om kwart na 2 speelt A Wilhelm Scream (***) op de Main Stage, en na het heerlijke optreden dat ze op Groezrock 2006 brachten mag er geen twijfel over bestaan dat we teruggingen voor meer van dat. Inmiddels is de band alweer een album verder maar de basis blijft dezelfde: stevige hardcore met melodische gitaren en catchy hooks. Het optreden zelf is minder indrukwekkend dan de vorige keer maar toch zeker te smaken. De nieuwst plaat klinkt leuk en komt dus zeker in mijn “te dowloaden” lijstje terecht.

Nog zeven uur te gaan voor Thursday.

Volgende band op het programma is HORSE, The Band (*****), die net na AWS de Core Stage innemen. Spurten dus om er op tijd bij te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden zijn HTB rare jongens. HORSE mixt staalharde chaotische hardcore met de tonen van een 8-bit syntesizer (denk aan de eerste Nintendo’s of arcadegames). Voeg er een flinke geut geschreeuw aan toe, gooi er een gastdrummer van de band “#12 Looks Like You” bij en werk af met een vleugje triangel (WTF???). Het resultaat? Een dodelijk cocktail, Nintendocore genaamd.

Aangezien het filmpje voor zich spreekt ga ik er niet te diep meer op ingaan, dit optreden was ronduit geweldig en mijn eerste echte hoogtepunt van Groezrock 2008. HORSE, the Band, dankuwel en tot binnenkort.

Na dit magistrale optreden is het de beurt aan The Setup (***), eveneens op de Core Stage. Opvallend overigens dit jaar is de goede spreiding van kwaliteitsvolle bands over beide podia, zodat we in tegenstelling tot vorige jaren overal wel eens gestaan hebben. The Setup speelt op Groezrock een thuismatch (inmiddels de 3e of 4e keer dacht ik) en neemt met hun optreden dit jaar meteen ook afscheid van hun frontman. Je zag duidelijk dat ze er het beste van maakten en tenvolle genoten van hun show, wat aanstekelijk werkte op het publiek. Toch brengt de band naar mijn mening een vrij standaard-hardcore-product waardoor ze, behalve hun enthousiasme dan, weinig uitstaken boven de andere bands. Of misschien was dit omdat ik nog helemaal onder de indruk was van HORSE, dat kan natuurlijk ook.

In elk geval besluit ik nadien nog wat op de camping te gaan chillen, een hapje te eten en rustig af te tellen naar Thursday (nog 5 uur te gaan). De volgende band is Parkway Drive (18u35, Core Stage) maar uiteindelijk besluit ik maar niet te gaan uit luiheid.

In de plaats daarvan geniet ik van een lekker lange pauze waarna ik samen met Remko naar de Main Stage trek voor Face To Face (****). Blijkbaar zijn deze mannen levende punkrock-monumenten, maar ik had er nog nooit van gehoord. Pure zonde, want wat ik te horen krijg klinkt goed, heel goed zelfs. Aanstekelijk enthousiast, eerlijk, catchy,… alles wat een punkoptreden hoort te zijn. Ook mooi is dat deze jongens vlak voor Thursday speelden, waardoor ik meteen in een goede positie stond om mij een weg naar voren te banen. De geluidskwaliteit is overigens pico bello, hulde aan de geluidstechnicus van zaterdag. Remko vertrekt met pijn in het hart wat vroeger om een goede plaats bij Sick of it All te bemachtigen en ik geniet nog even van dit puike bandje, aftellend naar 22u.

Genoeg geluld, tijd voor Thursday

Wanneer FTF zijn laatste noot gespeeld heeft schiet ik mij meteen naar voren, en wonder boven wonder, ik raak tot aan de dranghekken vooraan. Helemaal centraal. Oftewel: ideaal. Naast mij staat helaas één of andere geit die helemaal wild is van Thursday (ik ook weliswaar) en een vol half uur tettert over hoe enthousiast ze wel is en blablabla en blablabla. Negeren die handel dan maar.

Thursday (*****). Geweldige show, woord voor woord meegebruld. De zanger maakt zijn repuatie waar en geeft zich helemaal op het podium, bovendien zonder dat zijn stem hieronder te leiden heeft. De band speelt ook heel erg strak, vooral fijn aangezien ze vroeger de repuatie hadden van live toch wat minder te presteren. In elk geval niks van gemerkt. De set bevatte vooral nummers van “Full Collapse” (nog steeds hun beste album) en “A City By the Light Divided”, met daartussen nog de singles van “War All the Time”. Geen ouder werk van hun debuutplaat dus, wat toch een beetje jammer was. Zoals de gewoonte is zette de band ook een Wall of Death op bij het spelen van “Into the Blinding Light”, wat natuurlijk mooie beelden oplevert als je helemaal vooraan staat. Tip: geluidskwaliteit is vreselijk dus zet uw boxen stil voor ge het filmpje laat lopen.

Nu goed, “mooie beelden” is natuurlijk relatief als ge met uw GSM filmt, maar you get the idea.

Na Thursday ga ik nog naar de Core Stage om Story of the Year (**) te zien, maar na 2 dagen festival heb ik niet erg veel zin om nog helemaal naar voren te trekken. De band opent sterk met hun bekendste hit (”And the Hero Will Drown”), maar wat opvalt is dat de bassen wel erg hard doorkomen. De reden hiervoor wordt al snel duidelijk. De band doet zijn uiterste best om als geloofwaardige hardcore-act over te komen, wat natuurlijk moeilijk is als je net na Sick of it All op moet. Naar mijn mening had de band beter gedaan waar ze het best in zijn, namelijk hun gepolijste emocore-nummers door zoveel mogelijk fans laten meezingen, in plaats van zichzelf als “harde” hardcore te profileren en daardoor weg te deemsteren in de zee van echte en betere hardcorebands die hen de afgelopen 2 dagen voorgegaan waren. Enige noemenswaardige lichtpuntje was nog “Wake Up”, het beste nummer op hun nieuwste album dat, zoals ik enkele weken geleden voorspelde, de nieuwe singel wordt. Na een half uurtje heb ik genoeg gezien, maar eigenlijk kan deze tegenvaller de pret niet drukken na de heerlijke optredens die ik vandaag allemaal heb mogen aanschouwen. Ik ruil mijn laatste drankbonnetje in voor een verse blonde Tongerlo van het vat en keer camping-waarts.

Normaal gezien zou hier nu nog een verslag van de terugreis en een finale conclusie van het festival in zijn geheel moeten komen, maar aangezien ik inmiddels zo’n 1500 woorden bijeen geblogd heb ga ik dat houden voor volgende keer. En als ik dan toch bezig ben zal ik er meteen nog enkele foto’tjes bijzwieren ook. Vergeet volgende week dus zeker niet in te schakelen op wmggs, zelfde tijd, zelfde plaats!

(TDD)