Groezrock 2008: Dag 1

Wat vooraf ging: Tom besluit om voor het 4^e jaar op rij naar Groezrock te gaan, hét Belgische punk/hardcore/emo-festival. Hij gaat naar Metalzone Gent en koopt zijn combiticket. Hij gaat op zoek naar gezelschap en vindt dit onder de vorm van Remko. Enkele dagen voor het festival volgen afzeggingen van Good Charlotte en Lit, welke vervangen worden door Thursday (hoera!) en Bouncing Souls (wie?). Tom zweert hierop 2 zaken: 1) hij zal helemaal vooraan staan bij Thursday en 2) hij zal een festivalverslag schrijven voor de blog. En hij heeft woord gehouden! Vandaag: het Groezrockverslag van dag 1 zoals deze door uw favoriete blogger werd ervaren. On to it!

De heenreis

Vrijdag 9 mei. Mijn wekker gaat afschuwelijk vroeg af omdat we, om miserie met het openbaar vervoer zoals vorige jaren te voorkomen, besloten hebben om 8u20 de trein al te nemen richting Geel. Als alles goed gaat moeten we dan tegen 10u30 en vóór de grote massa aan de kerk van Gestel staan. En alles gaat goed. De trein richting Antwerpen is opvallend leeg en ook op die naar Neerpelt vinden we zitplaatsen. Aangekomen in Geel gebeurt het mirakel: we raken meteen op de bus naar Gestel (nvdr.: vorige jaren vertrokken we later en was het steeds 1 bus vs 400 punks, lees: we nemen een lift/taxi)! Dat maakt het vroege opstaan meteen de moeite waard. Rond kwart voor elf staan we te wachten aan de camping die helaas pas tegen 12u zou opengaan, maar tegen alle verwachtingen in opent de organisatie de poorten al vanaf 11u20. Wederom een meevaller. Inmiddels is het heet. Bloedheet.

Na de standaard rugzakcontrole kunnen we binnen. We stellen ons op in een kring met een bende fijne Duitsers en tegen 12u30 staat ons tentje op. Nog 5 uur wachten op het eerste optreden. Tijd genoeg dus om kennis te maken met ons gezelschap voor de komende dagen:

Remko, mijn partner in crime op vlak van festivals. Reeds voor de derde keer op rij komt hij mee naar Groezrock. Houdt vooral van punk en haat emo.

De Duitsers. V.l.n.r: Pete, Jochen, Tobias, Daniel, Michael. En wat voor coole Duisters waren het! Voorzien van bier, een partytent (schaduw!) en stoeltjes, steeds goed geluimd en daarenboven nog vrij proper en niet te lawaaierig ’s nachts. Prachtige buren dus. Niet op de foto: Törsten, die op het moment van opname reeds gecrasht was uit zattigheid. Het blijven Duitsers natuurlijk.

Muziek!

Genoeg sfeer geschetst, tijd voor de optredens. Na 3 hotdogs, 5 uur wachten en Remko die zo’n duizend keer “Set Your Goals” herhaalde trekken we naar de festivalwei om, u raad het al, Set Your Goals te zien.

Alvorens ik overga tot de optredens zelf even een korte toelichting. Bij elke band ga ik tussen haakjes een score op 5 geven uitgedrukt in sterretjes. Deze mag u als volgt interpreteren:

* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.

Set Your Goals (****) is een jonge punkband (denk New Found Glory) en kwam op Groez zijn debuutalbum “Mutiny” voorstellen. Hoewel de band duidelijk nog wat onwennig op het podium stond was er één duidelijke uitschieter, namelijk de prachtige single “Echoes”. Tip: beluister deze parel van een track op hun myspace, hij zal lang blijven plakken. Een fijn begin dus van ons festivalweekend.

Na SYG trekken we op verkenning op de festivalwei op zoek naar merchandise en drankbonnetjes om ons nadien richting Core Stage te begeven voor Strike Anywhere (***). Een aardig hardcore-optreden is onze beloning met meteen ook de eerste mosh-pits van de dag. Nadien maken we van het gebrek aan echt interessante optredens gebruik om even naar de camping te trekken en ons een potje spaghetteria te bereiden. Inmiddels is het 19u30 en Remko begint weer: “AlkalineTrioAlkalineTrioAlkalineTrio…”. Drie keer raden waar we om kwart na 9 naartoe gingen…

Alkaline Trio (***). Enkele jaren geleden gaven ze nog een verpletterend optreden op de skate stage van Pukkelpop en nu waren ze terug. Nodeloos te zeggen dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. We kregen dit keer een al bij al wisselvallige show, met de geluidskwaliteit als grootste spelbreker. De nieuwe nummers klonken wel leuk, vooral “Help Me” belooft goed te scoren in de hitlijsten van de toekomst me dunkt.

Onmiddelijk na AT haast ik mij naar de Core Stage om Finch (***) te zien. Live klinkt de band blijkbaar een pak harder dan op CD maar het optreden was best te smaken. Aansluitend hierop pik ik nog een stukje Anti-Flag mee, en weer valt op dat de geluidskwaliteit op de main allesbehalve schitterend is.

Op naar Hot Water Music (***) dan maar, die de Core Stage afsluit. Ik zie een oerdegelijk optreden maar na ongeveer een half uurtje besluit om toch nog eens mijn geluk te gaan beproeven aan de main stage, waar Billy Talent aantreedt.

Het Canadese Billy Talent (****) scoorde het afgelopen jaar enkele bescheiden hits met de singels “Fallen Leaves” en “Surrender” wat hen een headline op Groez opleverde. Volkomen terecht naar mijn mening, want ik krijg een zeer goede show te zien met veel energie en voor de verandering een scherpe geluidskwaliteit. Als ik dan toch één bemerking moet maken dan is het misschien dat de stem van frontman Ben Kowalewicz net wat te hoog uitvalt wanneer hij voor live-publiek optreedt. Oordeel voor uzelf:

Maar naast dat een piekfijn pop-punk optreden met veel energie en een hoog meebrul gehalte, hoewel “Surrender” opvallend genoeg niet gespeeld werd. In plaats daarvan besloot de groep met het keiharde “Red Flag”, waarop ondergetekende vrolijk meemoshte. Een schoon einde van een schone dag.

Volgende week: Overleven onze helden de invasie van de moffen? Raakt Tom vooraan bij Thursday? Wat doet die triangel op het podium van de Core Stage? En raken onze helden veilig en wel terug in Gent? Dat en veel meer, in het verslag van dag 2!

(TDD)