Een ware trilogie

 

Deze week was een bijzonder interessante nieuwtjesweek. Ik had uiteindelijk zoveel informatie, dat ik besloten heb om mijn blog van deze week in trilogievorm te presenteren. Als The Lord Of The Rings daarmee succescijfers kan halen, dan ik ook.

 

“One Blog To Rule Them All, One Blog To Find Them, One Blog To Bring Them All And In The Darkness Bind Them!”

De blog dus.

    

1. Het gratis-verhaal

 

Vorige week haalde ik het reeds aan: gratis digitale muziek aanbieden is de hype van de dag aan het worden. Steeds meer bands lijken te beseffen dat dit soort acties fantastisch promomateriaal kunnen vormen voor henzelf en hun cd’s. Het komt uitermate sympathiek over, en zet mensen aan tot het beluisteren van cd’s die ze anders misschien links hadden laten liggen, met een mogelijke materiële aankoop tot gevolg.

 

Ook deze week kwamen verschillende bands met het nieuws dat ze hun digitale nummers goedkoper zouden gaan verspreiden.

 

Ten eerste was er opnieuw Coldplay, die aankondigde dat bovenop alle andere acties ook de helft van hun nieuwe cd (‘Viva la vida or death and all his friends’) gratis op Itunes te verkrijgen zou zijn, bij de aanschaf van de andere helft. Vijftig procent korting dus.

 

Ten tweede was er Nine Inch Nails, die in navolging van Radiohead hun volledige nieuwe cd gratis te downloaden zetten op hun site (www.nin.com). Ik heb de muziek nog niet kunnen beluisteren, wegens een beperkte downloadlimiet, dus jullie zullen zelf moeten uitvissen hoe geslaagd hun nieuwste worp eigenlijk is.

 

Ten derde deed The Offspring deze week een Coldplay’tje. ‘Hammerhead’, een nummer van The Offspring’s toekomstige nieuwe cd, valt namelijk momenteel gratis te downloaden op hun site (http://www.offspring.com). Grappig detail: de nieuwe van The Offspring (‘Rise and fall, rage and grace’) zal ook nog eens op exact hetzelfde moment als die van Coldplay (16 juni) in de winkel liggen.

 

2. Geen baas van stubru

 

Op donderdag 8 mei begaven Bram (u welbekend van deze blog) en ik ons naar de stubru-stand voor de KBC aan de Gentse kouter, om deel te nemen aan de preselecties van ‘wie wordt de baas van stubru?’. We moesten en zouden ons hier onderscheiden van de andere kandidaten, al was het maar om het rockniveau van Studio Brussel hoogstpersoonlijk weer een beetje op te krikken. Bij onze aankomst troffen we het volgende aan:

 

 

Ik had het eerlijk gezegd groter verwacht. Ook het aantal kandidaten bleek uiteindelijk vrij klein te zijn. Ik schatte ze op een 30tal mensen. Geen probleem voor ons natuurlijk, zo hadden we minder concurrentie bij het behalen van de gegeerde finaleplaats.

 

Maar wat bleek? Wie wou meedoen aan het stubru-examen moest eerst toevallig getrokken worden uit een bakje inschrijvingsformulieren. Hieronder zie je én de onschuldige kinderhand die de formuliertjes trok, én de stubru-official Stijn Van de Voorde die vanop het podium de gelukkigen voorlas.

 

 

 

 

 

 

En jawel hoor, hoewel we maar met 30 waren, en er een dikke tien mensen getrokken werden, waren Bram en ik daar niet bij. Een gemiste kans voor Studio Brussel, dat zeker.

 

3. Steengoede debuutcd’s

 

Mensen die klagen dat de huidige jonge generatie muzikanten niet te vergelijken valt met de generaties ervoor, we zouden er grijs haar van krijgen. Gelukkig kregen ze deze en vorige maand nog eens twee schitterende tegenargumenten geserveerd: zowel The Germans als The Last Shadow Puppets brachten niet minder dan fantastische debuutcd’s uit.

 

Vrouwe justitia gaat loos

 

 

The Germans draaien al een tijdje mee. Vier jaar geleden beproefden ze hun geluk in Humo’s Rock Rally, met een halve finaleplaats tot gevolg. Ook dit jaar waagden ze een poging, maar raakten ze niet eens voorbij de preselecties. Er is al veel over gezegd en geschreven, maar het blijft een feit: met dit soort muziek hadden ze Humo’s Rock Rally 2008 moeten winnen.

 

The Germans zijn het beste bewijs dat het met deze maatschappij nog niet zo slecht gesteld is. Minstens één van de bandleden is immers advocaat. Nooit geweten dat advocaten zo hard konden rocken. Aan een rechtssysteem dat dergelijke muzikale talenten op hun loonlijst heeft staan, geef ik graag mijn belastingsgeld uit.

 

‘Elf shot lame witch’ heeft alles wat je van een cd maar kan verlangen. Eén derde schitterende teksten, één derde uitstekende (samen)zang, één derde melodieuze, gelaagde rock. Honderd procent geslaagd dus. Hun muziek draagt duidelijk hun eigen stempel, maar is toch ontzettend gevarieerd. De nummers deden afwisselend denken aan Millionaire, The Van Jets en Admiral Freebee. Ze zijn harder en gewaagder dan de eerste, delen de explosiviteit en uitstekende samenzang met de tweede, en het songschrijftalent met de derde. Het beste van het Belgische muzieklandschap dus, alleen anders, en vaak beter.

Het hoeft niet altijd hard te zijn: in ‘Bones’, ‘Carolife Daisy’, ‘Dog’ en ‘1000 years’ bewijzen ze dat ze ook met verve vrij rustige poprock aankunnen. Een beetje jammer dat de verslavende eindsong ‘Pornographic blue’ verborgen zit achter tien minuten stilte, maar dat is gelukkig niets dat de fast forward-knop op mijn stereo-installatie niet kon verhelpen. Mijn superlatieven beginnen op te raken, dus ik ga mijn pleidooi hier besluiten. Knoop het in jullie oren: één van dé Belgische platen van het jaar.

 

Tarantino’s droomsoundtrack

 

 

Wie dacht dat de debuutplaat van The Last Shadow Puppets Arctic Monkey-cd nummer drie zou worden, zat er volledig naast. De samenwerking tussen Alex Turner (Arctic monkeys) en Miles Kane (The Rascals) heeft iets volledig anders opgeleverd, dat volgens mij nog het best te omschrijven valt als ‘de ideale soundtrack voor een spaghettiwestern geregisseerd door Quentin Tarantino’. Een verzameling epische, melancholische songs die teruggrijpen naar vervlogen tijden, toen het less is more-principe nog mainstream moest worden. De twee artiesten laten zich hier volledig gaan, met een wijd assortiment aan strijkers, blazers en -uiteraard- gitaarriffs.

Net zoals het debuut van The Germans, herinnert deze cd mij eraan hoezeer ik goede samenzang weet te appreciëren. Alex en Miles zingen door elkaar, met elkaar, en wisselen elkaar regelmatig af als leadzanger, zodat je op den duur niet meer weet wie er nu eigenlijk aan het zingen is. Goeie muziek dus, al ben ik wel zeer benieuwd hoe ze dit ooit live gaan kunnen brengen. Het gemiddelde podium is volgens mij te klein voor een volledig orkest.

 

 

Op http://www.thegermans.be/ valt ‘Elf Shot Lame Witch’ integraal gratis te beluisteren.

Een blik achter de schermen bij het opnameproces van ‘The age of the understatement’ kan je werpen op http://www.theageoftheunderstatement.com/ .

Categorie: Coldplay, Nine inch nails, Offspring, The Germans, The last shadow puppets