Kruis een stekelvarken met een boom en je krijgt…

Porcupine Tree! Deze post gaat dus over Porcupine Tree, jawel. (Nee maar!) Nog straffer: ik ga een recensie schrijven … (niet nog één!)

Porcupine Tree is een Engelse band die vrij onbekend is bij het grote publiek maar die toch een redelijk grote aanhang kent over de hele wereld. Sommige mensen beschouwen Porcupine Tree als de spirituele opvolgers van Pink Floyd, alhoewel Steven Wilson dat niet graag hoort, en zoals uit mijn vorige post opgemaakt kan worden zorgt dat ervoor dat ondergetekende Porcupine Tree redelijk geniaal vindt.

De cd die ik ga bespreken is Lightbulb Sun, het 6de album van Porcupine Tree dat oorspronkelijk in 2000 uitkwam maar dat dit jaar opnieuw in een opgepoetste versie met bonus audio dvd uitgebracht werd.

De eerste song is meteen ook de titeltrack en gaat over een klein jongetje die een migraine-aanval heeft. Vreemd onderwerp inderdaad. Wilson doet dat wel vaker, zo staat op hun allernieuwste een song over de manisch depressiviteit dus in principe is er niets aan de hand. (tenzij dat Steven biografische teksten zou schrijven, in dat geval is er iets serieus mis met dienen mens zoals je straks wel zult merken) Vrolijke onderwerpen moet je inderdaad niet komen zoeken bij Porcupine Tree! Maar terug naar “Lightbulb Sun”. Het begint rustig maar na het eerste refrein barst het gitaargeweld los. Het volgende nummer “How is Your Life Today?” is dan weer raar op een totaal andere manier. Het bestaat enkel uit een pianomelodietje met engelachtig gezang van Wilson en de rest van de band waar op het einde een kermisachtig orgeltje bijgevoegd wordt.

“Four Chords That Made a Million” is een afrekening met beroemdere bands die het met 4 akkoorden doen maar ook een bittere vaststelling van Wilson dat hij niet zo beroemd is terwijl hij muziek maakt die toch wel iets meer dan 4 akkoorden bevat. Laat het een waarschuwing zijn voor diegenen die het willen maken! “Shesmovedon” is waarschijnlijk het meest poppy nummer van de plaat (*krijgt nu een banvloek van Gloomy naar zich gesmeten waarschijnlijk maar ik ga niet constant cd schrijven, dat steekt ook tegen om te lezen en te schrijven!* ) en mocht het iets korter zijn dan zou het misschien zelfs nog op de radio gedraaid worden. Met zijn 5 minuten en 13 seconden is het helaas iets te lang.

“Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled” krijgt de prijs voor meest weirde titel op deze cd. Dit liedje bestaat eigenlijk uit twee delen “Winding Shot” waarop Steven zelf zingt en “Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled” dat als tekst sampletjes heeft die komen uit de videoboodschap die de sekteleider van de Heaven’s Gate – sekte ( u misschien bekend van Lewis Black… ) alvorens ze collectief zelfmoord pleegden. (Jup, ‘t is weer gezellig!)

“The Rest Will Flow” is het enige liedje dat op de nieuwe versie anders is dan op de 2000-versie. Op de originele versie ging het iets sneller vooruit omdat het dan “radiovriendelijker” zou geweest zijn. Misschien dat het in het buitenland wel gelukt is maar ik heb het alvast nooit gehoord op Belgische radio. “The Rest Will Flow” heeft een lichte melancholische ondertoon en toont aan dat Porcupine Tree zelfs geen strijkers schuwt!

Het volgende liedje is één van mijn hoogtepunten van de cd. “Hatesong” begint met een dreigend baslijntje dat algauw ondersteunt wordt door gitaar en drums. “This is a hate song just ment for you, I tought I’d write it down while I still could, I hope when you hear this you’ll want to sue” Ik zou bij God niet weten wie er op de tenen getrapt heeft van Steven Wilson maar het heeft wel een verschrikkelijk lekker nummer opgeleverd. Maar zoals ik al eerder zei hoop ik dus dat zijn teksten niet helemaal biografisch zijn want verder in het liedje horen we “Yes I’m hearing voices too …”. Meneer Wilson zou dus last hebben van migraine, hoort bovendien stemmen in zijn hoofd en heeft misschien ook last van manisch depressiviteit, dat is een combinatie die velen in het plaatselijke gesticht doen belanden.

“Where We Would Be” begint met vogeltjes die vrolijk fluiten en gaat over in een rustig liedje over de mogelijkheden die de toekomst zou kunnen brengen, waarna de vogeltjes het liedje ook weer uit mogen fluiten. Daarna volgt het epische nummer (want 13 min en nen kluts lang) “Russia On Ice” over iemand die zich bezat nadat het slecht afgelopen is met zijn lief. Yup, een episch nummer. Daarover. Het strijkersorkest komt overigens weer eens langs en doet wat het moet doen. Op naar het laatste nummer dan maar! “Feel So Low” beschrijft perfect, zowel tekstueel als muzikaal, hoe iemand zich zou voelen als hij/zij iemand gekwetst heeft en het weer probeert goed te maken achteraf maar geen gehoor bij de gekwetste krijgt. Niet op te zetten in een depressieve bui dus!

De bonus audio dvd bevat de voledige cd maar dan in 5.1 audio gemixt, ( Ondergetekende heeft echter geen home cinema of surround soundsystem dus ik zou niet weten of dat een echte meerwaarde is maar ‘t is altijd leuk natuurlijk!) de volledige versie die in 2000 uitkwam (met de snellere versie van The Rest Will Flow dus) en nog een paar bonusnummers. Eigenlijk krijg je dus 3 keer dezelfde plaat (ongeveer dan toch) voor de prijs van 1! Een koopje! ^^

Conclusie: Lightbulb Sun is aan te raden voor fans van progressive rock of mensen die van lichtelijk gestoorde teksten houden. Het is niet de hardste Porcupine Tree cd die er te vinden is maar er wordt toch nog stevig op gerockt wat het de ideale plaat maakt om eens kennis te maken met Porcupine Tree.

Ik vind dat ik jullie lang genoeg bezig gehouden heb dus helaas (of misschien ook niet?) geen song van de week! Maar om het goed te maken volgende week 2 songs van de week… Hoera!