Woensdag gastdag

Net zoals vorige week hebben we op deze gastdag Dhr. Jonathan Langouche te gast. Heb je zelf een boeiend actuastuk geschreven? Mail het door naar louis punt de punt geest at gmail punt kom, en misschien mag jij wel volgende week onze blog sieren.

Een gepaste inleiding vinden voor een cd recensie is nooit gemakkelijk en deze zuigt al helemaal als je het mij vraagt. Maar ja, wat ga je eraan doen.

De drang om nog iets te schrijven werd te groot, zeker als je weet dat de keuze was: ofwel verder schrijven aan een verslag voor school of dit. Veel leesplezier, en als je dat niet hebt…pech.

 

Wat heb ik deze keer in petto voor jullie?

Weer geen nieuwe cd, nee. Het betreft hier de cd “the idiots are winning” van James Holden.

James Holden? Que? Als je hem niet kent, is hier een klein biografietje (ik zal het minimaal houden). Als je hem wel kent, ga maar direct naar de bespreking.

James Holden, actief sinds 1999, is een Brits DJ. Zijn eerste succes kwam op 19 jarige leeftijd met zijn nummer, Horizons. Dit is een naar trance neigend nummer. Maar ik ging het niet te lang maken, want als je meer informatie wilt, op het superuitgebreide internet, gecreëerd door God himself, zal ongetwijfeld nog meer te vinden zijn over Jameske, als het je zou interesseren (allemaal in koor: yeah whatever).

 

De cd duurt ongeveer 44 minuten en begint met het nummer Lump. Het is een rustig nummer met akelige synthesizer. Een goede omschrijving zou zijn, een elektronisch griezelnummer. Daarna komt Quiet drumming interlude, dit is een kort tussenstukje waar je klokachtige dingen hoort tikken. What the fuck was mijn eerste reactie, maar later snap je waar dit alles heen gaat. Na die 20 what the fuck seconden, komt 10101. Alweer een redelijk rustig nummer, met veel melodie en een naar mijn mening trance-achtige synthesizer in verwerkt. Het 4^de nummer, Corduroy, nijgt iets meer naar zwaardere techno, ook al is het nog relatief rustig en fris. Ook het gehalte aan clicks en bleeps ligt vrij hoog in dit nummers, which is often nice. Flute, het nummer dat normalerwijs het 4^de nummer opvolgt, tenzij er iets verkeerd zou zijn met je cd, breekt met het rustige effect dat het begin van de plaat typeerde. Hier gebruikt Holden het tussenstukje dat nummer 2 was, namelijk Quiet drumming interlude, en zet er een lekker melodietje over dat men in de categorie ambient kan plaatsen. Als je ambient niet kent, dit is een soort zweverige rustige minimal techno. Over naar nummer 6! En dit is Idiot. De overgang van Flute naar Idiot is zeer fijn gekozen. Het iets rustigere van Flute en dan direct het contrast met Idiot dat stevig begint met een zware, toch wat trage, drumkick. Daarover wordt een melodieuze synthesizer (ja, alweer die synthesizer) gedresseerd. Dit is, volgens mij toch, het beste nummer van de cd. Het volgende nummer, Lumpette, is een gestripte versie van Lump. Die griezelige synthesizer in een a capella versie, brr, maar niet slecht. En dan…de totale stilte. De cd afgelopen? Nu al? Het was toch 44 minuten? What the hell. Een 2^de what the fuck moment overwelmt mij. Nee, er is noch iets mis met mijn cd noch met de cdspeler. Het is simpelweg nummer 8, Intentionally left blank. 2 minuten doodse stilte, zucht. Verder wacht nog Idiot clapsolo. Dit is een gerecycleerde versie van idiot. Als laatste nummer blijft Quiet drumming over. Alweer wordt Quiet drumming interlude gebruikt en alweer wordt er verder opgebouwd. Het nummer is echter zeer minimal gehouden, maar dit is geen afbreuk te noemen.

 

Mijn algemene indruk van de plaat. Je zou kunnen zeggen, hij recycleert continu zijn geluiden en bouwt er gewoon op verder, maar dit is net het geniale aan deze cd. Het hele plaatje klopt, alles past in elkaar en alles klinkt ook goed. Met zijn melodieën kan hij complexe effecten creëren en verschillende gemoedstoestanden oproepen. De meeste nummers zijn rustig, maar soms, en dan vooral bij Idiot, komt die energieke bass naar voren en kan je niet stilzitten.

Dit is een cd waarbij je eerst afwachtend naar luistert, waarna het what-the-fuckgehalte stijgt, maar dit gevoel al snel verdwijnt en je de genialiteit van deze cd inziet (als je voor dit genre bent). Ik zou zo zeggen, probeer er eens naar te luisteren en oordeel zelf. Ik heb er alleszins geen spijt van dat deze cd tot mijn cd-collectie behoort.