Manipulator: The Fall of Troy strikes again!

Zondag Josdag, euh, Tom-dag bedoel ik. Dus tijd voor alweer korte trip door mijn muzikale leefwereld. De muziekactualiteit bracht mij de afgelopen week “Narrow Stairs”, de nieuwste spruit van slowcore/indierock-ensemble Death Cab for Cutie, en ik beloof u plechtig dat ik één van de komende weken een uitgebreide review hiervan zal schrijven. Maar liever dan voorbarige conclusies te trekken na slechts enkele luisterbeurten, werp ik deze week de schijnwerpers op één van mijn favoriete bands: The Fall of Troy. Hun tweede album bij platenlabel Equal Vision, “Manipulator”, ligt reeds een klein jaartje in de rekken, maar een klasseplaat als deze verdient zeker een paar honderd woorden toelichting, en uw volle aandacht.

Mag ik u voorstellen: The Fall of Troy. De band werd opgericht in 2002 in Mukilteo (Washinton, USA) uit de restanten van het weinig succesvolle screamo-outfit “30 Years War”.

“The Fall of Troy is everything you wish your band could be – younger, faster, louder, and well… better looking. These are the facts, but don’t let it get you down. You’re a snowflake, unique in your own way.” 

De sleutelwoorden uit deze quote:
- Jong: De bandleden waren slechts 16 toen ze The Fall of Troy oprichtten.
- Snel: Razendsnelle en totaal onvoorspelbare gitaarriffs zijn het handelsmerk van de band.
- Luid: Dreunende gitaren, diepe grunts en screams die door merg en been gaan: dit is hardcore. Maar zoals u ze nooit eerder hoorde.

Hun eerste langspeler, “The Fall of Troy”, verschijnt in 2003. Door hun jonge leeftijd heeft de band het moeilijk om de plaat voldoende live-support te kunnen geven maar ze weten toch de aandacht te trekken van het platenlabel Equal Vision, dat hen in 2005 in de rangen sluit. Dat zelfde jaar nog komt “Döppelganger” uit, een samenraapsel van heropgenomen nummers uit hun debuutalbum en voorgaande EP’s en nieuw werk. En het was goed. Héél erg goed zelfs. Zo goed dat één van de nummers in het videogame “Guitar Hero 3” werd opgenomen. Dat nummer was F.C.P.R.E.M.I.X., en het betekende de doorbraak voor TFoT.

Na het verschijnen van “Döppelganger” volgde een periode van intensief touren tot midden 2006, wanneer frontman Thomas Erak plots op het podium verklaarde “This is the last song the Fall of Troy will ever play together”. Zover kwam het echter niet en eind 2007 trok TFoT de studio in om de opvolger van “Döppelganger” op te nemen. “Manipulator” kwam enkele maanden later ter wereld. En het is verdorie een prachtige baby geworden!

Al van bij de eerste noot wordt de duidelijk dat de band geen compromissen gesloten heeft. De voorliefde voor vreemde songtitels (“Cut Down All the Threes and Name the Streets After Them”, wtf?) blijft aanwezig en deze openingstrack gaat meteen alle kanten uit. Tempowisselingen, hoge zangstemmetjes afgewisseld met screams, onnavolgbare drums, … de luisteraar wordt meteen meegesleurd in een intrigerend klankenspel. De registers worden volledig opengetrokken in het daaropvolgende “The Dark Trail”, dat snoeiharde strofen afwisseld met bijna poppy-aandoende refreinen. Vooral in deze track illustreert zanger Thomas Erak zijn gigantische stembereik met piephoge kirretjes en zware grunts die beiden tot in de perfectie uitgevoerd worden. Al dat lekkers wordt afgewerkt met een slot dat doet denken aan het oudere werk van And You Will Know Us By The trail of Dead. Heer-lijk. Nadien wordt het tempo naar beneden gehaald met “Quarter Past”. Een postrock-opening wordt gecombineerd met orgelspel en blues-invloeden, tot de band helemaal loos gaat met een goddelijk refrein dat blijft nazinderen. The Mars Volta ten voeten uit. Wat woorden niet beschrijven kunnen kan een stream des te beter, daarom: Quarter Past.

De band vervolgt met een interludium, “Problem!?”zodat u nog even de tijd krijgt om na te genieten van al het lekkers dat uw oren inmiddels voorgeschoteld kregen. Nadien keert TFoT terug naar zijn karakteristieke sound met het betere gitaarwerk op “Semi Friction” en ronduit vreemde songstructuren in “Oh, The Casino!”. Het toepasselijk getitelde “Sledgehammer” toont de band op zijn hardst en mag als een ware aanslag op uw trommelvliezen beschouwd worden. Slechts medelijden is op zijn plaats voor de arme stervelingen die ooit in een moshpit terechtkomen met deze moker als soundtrack. Op “Seattlantis”, “Ex-Creations” en “Shhh! If You’re Quiet I’ll Show You a Dinosaur”, zoekt TFoT opnieuw de chaos op met talloze tempowisselingen, en vooral op die laatste een zondvloed aan screams en breakdowns. Opnieuw toont zanger Thomas Erak de buitengewone diversiteit van zijn stem, met hoge screams die afgewisseld worden met diepe grunts. Nadien volgt het mierzoete “Caught Up”, een track die in geen groter contrast kon zijn met de rest van de plaat. Erak ontpopt zich als ware singer-songwriter en uit zijn onbegrip voor de wereld – of is het de wereld die hem niet begrijpt? Besluiten doet de band met “A Man. A Plan. A Canal. Panama.”, een nummer dat bulkt van de gitaareffecten en waarop de band een laatste maal zijn meesterschap over zijn instrumenten tentoon spreidt. Een waardig einde van een dolle rit vol avontuur, spanning en verrassingen.

The Fall of Troy is een allesbehalve conventionele band met een eigen geluid waarin een waslijst van invloeden verborgen zitten. Waar de band op “Döppelganger” zijn eigen geluid uitdiepte en ontwikkelde, toont “Manipulator” een breder beeld van waar de band allemaal toe in staat is. Het laatste hersenspinsel van TFoT mag als niets minder dan een meesterwerk beschouwd worden en leverde de band al heel wat faam op, onder andere als voorprogramma van de Deftones op hun Amerikaanse tournee. Hou deze jongens in de gaten, want in de loop van 2008 wordt hun volgend album “Phantom on the Horizon” uitgebracht. Wanneer die uit is mag u zeker en vast een recensie verwachten van mijnentwege. En wat een plezier zal ik daaraan beleven!

01. Cut Down All the Trees and Name the Streets After Them
02. The Dark Trail
03. Quarter Past
04. Problem!?
05. Semi-Fiction
06. Oh, the Casino!
07. Sledgehammer
08. Seattlantis
09. Ex-Creations
10. SHHHHH!!!! If You’re Quiet I’ll Show You a Dinosaur
11. Caught Up
12. A Man. a Plan. a Canal. Panama.

Band: The Fall of Troy
Album: Manipulator
Label: Equal Vision
Genre: Post-Hardcore, Experimental Hardcore
Beste Track: Quarter Past
Score: 9/10

(TDD)