Het is donderdagavond, half acht en ik heb absoluut geen inspiratie… (de aankomende examens hebben hier héél véél schuld aan ja)
Een normaal, niet bloggend mens zou dan misschien “kut!” of “godverdomme!” denken maar ondergetekende weigert zich neer te leggen bij zijn precaire situatie. Tijd om een tactiek toe te passen die mensen die papers moeten schrijven of die hun examen nu niet zo heel goed geleerd hebben … bladvulling!
Waarop ik mij plotseling bedacht “waarom het niet gewoon hebben over bladvulling in songteksten?” Wat beschouw ik als bladvulling? Het gebruik van uit één- of tweelettergrepen bestaande woorden die niets of toch heel weinig bijbrengen aan de tekst. De meeste liedjes die zich aan bladvulling zijn in twee categorieëen in te delen: extreem ergerlijk of regelrechte meezingers (alhoewel dat de lijn tussen beide wel héél fijn kan zijn)
Extreem ergerlijk hoor ik u denken? Doet “rubierubierubirubieeeeeeeeeeeeeee” een belletje rinkelen? De Kaiser Chiefs stonden redelijk hoog genoteerd in mijn “fijne groepjes” lijst maar dat nummer… Mensen die er echter nooit in zullen geraken zijn The Kooks en laten die zich nu net gespecialiseerd hebben in liedjesteksten die bol staan van de bladvulling. Het kan volgens mij echt geen toeval zijn dat ze liedjes beginnen te schrijven met de titel “Ooh lah”. Het hoogtepunt (of dieptepunt) echter komt van een Belg! Meneer Dimitri Vantomme, onder de fans beter bekend als D-ME, is er namelijk in geslaagd om Seven Nation Army van de White Stripes (en Bro Hymn Tribute van Pennywise) vakkundig, met behulp van de belgische voetbalfans (dank u wel daarvoor *boze blik*), te reduceren tot iets wat voornamelijk op “Ooooooh oohohoh” trekt (als, en ik raad het absoluut niet aan, iemand geïnteresseerd zou zijn moet die dat zelf maar op youtube gaan zoeken, ik weiger het op te zoeken)
De positieve categorie dan maar!
The Beatles zijn eigenlijk ook heel straf in het schrijven van bladvulling (“Obladi, oblada, life goes on bra, Lala how the life goes on” iemand ?) maar in tegenstelling tot de vorige categorie blijft die binnen de perken en als ik heel eerlijk mag zijn, zorgen ze zelfs voor meebrulplezier. Klassieker onder de klassieke bladvuling: Naaaaaaaaaaaaaaaaanananananana….nananaaaaaa…. hey Jude!
even tussendoor: Ik bedenk mij plotseling dat mijn nieuw kapsel op dat van Paul Mcartney trekt!
En nog eentje om het af te leren van Little Richard ^^
Geen bladvulling in de song van de week echter wel een blueske! Eentje van Jim Morrison dan nog wel. De song van de week The Doors – Roadhouse Blues komt van de enige cd van The Doors die wij hier liggen hebben en ik dacht dat het een best of was ofzo. Bleek gewoon “Alabama Song” te zijn waar ondermeer klassiekers als “The End”, ” Light My Fire” “Riders on the Storm” en “L.A. Woman” op staan!
Deze week heeft de heer Robin De Clercq, auteur van die andere wordpressblog, zich verdiept in een wijdverbreid muzikaal-humoristisch fenomeen: ‘drummermopjes’. Wilt u zelf ook eens uw muzikale expertises delen met de mensheid? Eén adres: louis punt de punt geest at gmail punt kom.
—
“Ja, natuurlijk wil ik wel eens iets schrijven!”
“Hé, weet ge wa, ik zal anders wat drummermopjes schrijven!”
En zo verbond ik me ertoe om tijden van hoge nood het inmiddels wereldberoemde WMGGS te voorzien van een schrijfsel van mijnentwege. Wist ik veel dat die hoge nood er zo spoedig zou komen! Of misschien was ik even de tijd uit het oog verloren en was het ineens zover!
Allemaal bijzaak. Drummermopjes moesten er zijn. En de drummermopjes zijn er.
Ik ben zelf drummer, dus ik mag ermee lachen.
En ik laat jullie graag mee lachen.
Hoe noem je iemand die rondhangt bij muzikanten?
… Drummer.
Wat is het verschil tussen een drummer en drumcomputer?
… Een drumcomputer heeft een geheugen.
David wou eens bas spelen in een rockband.
“Geen probleem”, zo zei de zanger, “maar je moet wel 1/3 van je hersenen laten verwijderen”.
Braaf als David was ging hij de dag erna naar het ziekenhuis alwaar men zijn hersenpan opereerde.
Toen David wakker werd stond er een dokter met een verontschuldigende blik naar hem te kijken.
“Het spijt me zo, David, maar we hebben per ongeluk 3/4 van je hersenen verwijderd!”.
“Geen probleem”, sprak David,”geef me dan maar een stel drumstokken”.
Hoe parkeren trompetspelers op een gehandicaptenplaats?
… Ze leggen een stel drumstokken op het dashboard.
Wat gebruikt een drummer als anticonceptivum?
… Zijn persoonlijkheid.
Heb je dat verhaal gehoord over de drummer die naar de universiteit ging?
… Ik ook niet.
HAHAHAHA !
Oh wait…
There’s more!
Hoe noem je een dozijn drummers op de bodem van de zee?
… Een goed begin!
Rob was drummer, maar hij was het beu om telkens opnieuw mopjes over drummers te moeten aanhoren, dus op een dag besloot hij om een ander instrument te gaan leren.
De ochtend nadien stapt hij vastberaden een muziekwinkel binnen. Accordeon leek hem wel wat, dus hij vraagt “excuseer, waar staan de accordeons?”.
De verkoper verwijst hem naar de hoek links achteraan en Rob gaat op zoek.
Een half uurtje later komt hij terug en zegt al wijzend “die witte daar, die had ik graag gehad!”.
De verkoper haalt het exemplaar, rekent af, ontvangt het geld en geeft Rob wisselgeld.
Net als Rob de winkel wil verlaten vraagt de verkoper gniffelend “pardon, meneer, bent u toevallig drummer?”.
Verbaasd antwoordt Rob “Inderdaad… Hoe weet u dat?”
Waarop de verkoper antwoordt “U heeft zonet een radiator gekocht”.
Wat zegt een drummer vlak voor hij uit de band gegooid wordt?
… “Waarom proberen we niet eens een van mijn liedjes?”
Hoe krijg je een drummer weg van voor je deur?
… Door te betalen voor de pizza.
Hoe verwar je een drummer?
… Geef hem een notenbalk.
Wat heeft twee gebroken enkels, acht vingers en ligt bloedend op zijn oprit?
… Een gitarist die te veel drummermopjes heeft verteld.
Met plezier!
Een volgende verschijning van mijnentwege zal hopelijk net dat ietsje meer inhoud hebben.
“Hoera!”, “joepie!” en “halleluja!” klinkt het bij studenten overal ten lande. “Eindelijk studeren!”
En terecht natuurlijk. Deze zeldzame periodes waarin we de kans krijgen onze geest te verrijken met ongemeen boeiende informatie, moeten we koesteren. Opdat ook wij later aan onze kinderen zouden kunnen vertellen wie nu precies die Karl Marx was, en hoe ze hun tafels van vermenigvuldiging kunnen omzetten naar Gausscurves.
Blokperiodes hebben wel een klein nadeel. Door ons helemaal onder te dompelen in deze prachtige educatieve informatiestroom, blijft er erg weinig tijd over voor andere zaken. Het bezoeken van concerten bijvoorbeeld, en: deze blog.
Ik had mijn cursus al zingend kunnen instuderen, en vervolgens daarover kunnen berichten. Ondanks mijn niet geringe zangcapaciteiten leek mij dit echter geen optimaal idee. Mijn blokkende medemens had het niet echt geapprecieerd (temeer daar ik in een zaal studeer met vijfhónderd blokkende medemensen).
Ik had ook wat kunnen lullen over Bloc Party (niet toevallig universitairen). Helaas La Vache Qui Rit-smeerkaas: ik heb geen muziek van hen in mijn bezit. Hun cd’s zijn trouwens toch niet bepaald ‘actueel’ meer te noemen.
En toen kreeg ik de verlossende ingeving: als ik nu eens, in deze tijden van educatieve verrijking, zelf een educatief, wetenschappelijk experiment opzette?
Jahaaa…
Maak kennis met:
Henk
En Bertje
Henk en Bertje zullen mij de komende week assisteren in een onderzoek naar ‘de gezondste muzieksmaak’. Henk zal deze week vrolijk mogen meeluisteren naar mijn stereoketen, en zo blootgesteld worden aan een wijd gamma van muziekstijlen, gaande van pop tot surfrock. Bertje zal daarentegen, via de koptelefoon, meerdere uren per dag mogen luisteren naar deze cd:
Een cd die ik gratis in handen kreeg op Groezrock 2007, met daarop bands met namen als Murderer’s Row, Hounds Of Hell en Hatefull. Pret verzekerd!
Vorige week: Dankzij de vroege wekker slagen Remko en Tom erin om zonder problemen op de camping te raken. Daar ontmoeten ze enkele fijne Duitsers die hen van schaduw, bier en gezelschap voorzien. Hoewel de geluidskwaliteit op de mainstage wat tegenvalt zien ze enkele mooie optredens. De sfeer is goed, het weer is goed, de muziek is goed, wat wil een mens nog meer? Wat dacht u van een tweede festivaldag…
(ter herinnering: de sterretjes bij de bands interpreteert u als volgt:
* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.)
Good morning Meerhout
Een uur of tien in de ochtend, en ik word wakker in een tent die inmiddels meer wegheeft van een zweethut. De brandende zon staat weer aan de hemel en het geluid van de eerste band schalt al over het terrein. We besluiten om eerst rustig te ontbijten (Rice Krispies, jummie), lullen wat met de Duitsers en rond een uur of elf begeven we ons richting festivalterrein om een kijkje te nemen bij Suicide Silence (***). Manmanman, wat een opener. Loeiharde metalcore met bassen die de hele Core Stage doen meedreunen. Een stofwolk vooraan het podium laat vermoeden dat de eerste moshpit van de dag meteen een feit is. We blijven een nummertje of 3 met open mond staan, dan heeft Remko er genoeg van. Meerhout, goeiemorgen.
Aftellen…
Nadat Suicide Silence het stof uit onze oren geramd heeft volg ik Remko naar de Main Stage, waar The Bones (***) aantreden. Een fijne punkgroep zonder meer, maar ook niets bijzonders. Interessanter is de geluidskwaliteit. In tegenstelling tot de dag voordien is die immers een pak verbeterd, wat het beste doet vermoeden voor wat komen zal. Terwijl Remko immers aan het aftellen is naar Sick of it All (21u30, Core Stage) tel ik de uurtjes af naar Thursday, die om 22u op de Main Stage staan. Laat ons hopen dat men tot dan de geluidskwaliteit op punt kan houden.
Na The Bones is het etenstijd en het potje Spaghetteria(*****) dat ik op de camping naar binnen werk smaakt opperbest. Vorige jaren kozen we meestal voor het gemak van eten op het festivalterrein, wat over het algemeen vrij duur en matig uitviel. Ter vergelijking: voor 3 euro heb je een portie vettige frieten met saus, een hamburger of een hotdog. Loempia’tjes, hoewel lekker, kosten al vlug 6 euro voor een portie waar je niet mee gegeten hebt. Pitta kost eveneens een euro of 5-6 maar is, hoewel je veel krijgt voor je geld, toch geen echte aanrader. Vooral de looksaus is…verdacht. Mijn 3 zakjes spaghetteria uit de Colruyt, waarvan we er slechts 2 opgegeten hebben, en het pakje Miracoli van Remko komen tezamen uit op zo’n 5 euro. Zeker de wandeling naar de camping en het meezeulen van wat kookmateriaal waard als je het mij vraagt.
Maar goed, genoeg gastronomisch gezwans voor vandaag, dit is een muziekblog dus laat ons maar overgaan tot de kern van de zaak. Om kwart na 2 speelt A Wilhelm Scream (***) op de Main Stage, en na het heerlijke optreden dat ze op Groezrock 2006 brachten mag er geen twijfel over bestaan dat we teruggingen voor meer van dat. Inmiddels is de band alweer een album verder maar de basis blijft dezelfde: stevige hardcore met melodische gitaren en catchy hooks. Het optreden zelf is minder indrukwekkend dan de vorige keer maar toch zeker te smaken. De nieuwst plaat klinkt leuk en komt dus zeker in mijn “te dowloaden” lijstje terecht.
Nog zeven uur te gaan voor Thursday.
Volgende band op het programma is HORSE, The Band (*****), die net na AWS de Core Stage innemen. Spurten dus om er op tijd bij te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden zijn HTB rare jongens. HORSE mixt staalharde chaotische hardcore met de tonen van een 8-bit syntesizer (denk aan de eerste Nintendo’s of arcadegames). Voeg er een flinke geut geschreeuw aan toe, gooi er een gastdrummer van de band “#12 Looks Like You” bij en werk af met een vleugje triangel (WTF???). Het resultaat? Een dodelijk cocktail, Nintendocore genaamd.
Aangezien het filmpje voor zich spreekt ga ik er niet te diep meer op ingaan, dit optreden was ronduit geweldig en mijn eerste echte hoogtepunt van Groezrock 2008. HORSE, the Band, dankuwel en tot binnenkort.
Na dit magistrale optreden is het de beurt aan The Setup(***), eveneens op de Core Stage. Opvallend overigens dit jaar is de goede spreiding van kwaliteitsvolle bands over beide podia, zodat we in tegenstelling tot vorige jaren overal wel eens gestaan hebben. The Setup speelt op Groezrock een thuismatch (inmiddels de 3e of 4e keer dacht ik) en neemt met hun optreden dit jaar meteen ook afscheid van hun frontman. Je zag duidelijk dat ze er het beste van maakten en tenvolle genoten van hun show, wat aanstekelijk werkte op het publiek. Toch brengt de band naar mijn mening een vrij standaard-hardcore-product waardoor ze, behalve hun enthousiasme dan, weinig uitstaken boven de andere bands. Of misschien was dit omdat ik nog helemaal onder de indruk was van HORSE, dat kan natuurlijk ook.
In elk geval besluit ik nadien nog wat op de camping te gaan chillen, een hapje te eten en rustig af te tellen naar Thursday (nog 5 uur te gaan). De volgende band is Parkway Drive (18u35, Core Stage) maar uiteindelijk besluit ik maar niet te gaan uit luiheid.
In de plaats daarvan geniet ik van een lekker lange pauze waarna ik samen met Remko naar de Main Stage trek voor Face To Face (****). Blijkbaar zijn deze mannen levende punkrock-monumenten, maar ik had er nog nooit van gehoord. Pure zonde, want wat ik te horen krijg klinkt goed, heel goed zelfs. Aanstekelijk enthousiast, eerlijk, catchy,… alles wat een punkoptreden hoort te zijn. Ook mooi is dat deze jongens vlak voor Thursday speelden, waardoor ik meteen in een goede positie stond om mij een weg naar voren te banen. De geluidskwaliteit is overigens pico bello, hulde aan de geluidstechnicus van zaterdag. Remko vertrekt met pijn in het hart wat vroeger om een goede plaats bij Sick of it All te bemachtigen en ik geniet nog even van dit puike bandje, aftellend naar 22u.
Genoeg geluld, tijd voor Thursday
Wanneer FTF zijn laatste noot gespeeld heeft schiet ik mij meteen naar voren, en wonder boven wonder, ik raak tot aan de dranghekken vooraan. Helemaal centraal. Oftewel: ideaal. Naast mij staat helaas één of andere geit die helemaal wild is van Thursday (ik ook weliswaar) en een vol half uur tettert over hoe enthousiast ze wel is en blablabla en blablabla. Negeren die handel dan maar.
Thursday (*****). Geweldige show, woord voor woord meegebruld. De zanger maakt zijn repuatie waar en geeft zich helemaal op het podium, bovendien zonder dat zijn stem hieronder te leiden heeft. De band speelt ook heel erg strak, vooral fijn aangezien ze vroeger de repuatie hadden van live toch wat minder te presteren. In elk geval niks van gemerkt. De set bevatte vooral nummers van “Full Collapse” (nog steeds hun beste album) en “A City By the Light Divided”, met daartussen nog de singles van “War All the Time”. Geen ouder werk van hun debuutplaat dus, wat toch een beetje jammer was. Zoals de gewoonte is zette de band ook een Wall of Death op bij het spelen van “Into the Blinding Light”, wat natuurlijk mooie beelden oplevert als je helemaal vooraan staat. Tip: geluidskwaliteit is vreselijk dus zet uw boxen stil voor ge het filmpje laat lopen.
Nu goed, “mooie beelden” is natuurlijk relatief als ge met uw GSM filmt, maar you get the idea.
Na Thursday ga ik nog naar de Core Stage om Story of the Year (**) te zien, maar na 2 dagen festival heb ik niet erg veel zin om nog helemaal naar voren te trekken. De band opent sterk met hun bekendste hit (“And the Hero Will Drown”), maar wat opvalt is dat de bassen wel erg hard doorkomen. De reden hiervoor wordt al snel duidelijk. De band doet zijn uiterste best om als geloofwaardige hardcore-act over te komen, wat natuurlijk moeilijk is als je net na Sick of it All op moet. Naar mijn mening had de band beter gedaan waar ze het best in zijn, namelijk hun gepolijste emocore-nummers door zoveel mogelijk fans laten meezingen, in plaats van zichzelf als “harde” hardcore te profileren en daardoor weg te deemsteren in de zee van echte en betere hardcorebands die hen de afgelopen 2 dagen voorgegaan waren. Enige noemenswaardige lichtpuntje was nog “Wake Up”, het beste nummer op hun nieuwste album dat, zoals ik enkele weken geleden voorspelde, de nieuwe singel wordt. Na een half uurtje heb ik genoeg gezien, maar eigenlijk kan deze tegenvaller de pret niet drukken na de heerlijke optredens die ik vandaag allemaal heb mogen aanschouwen. Ik ruil mijn laatste drankbonnetje in voor een verse blonde Tongerlo van het vat en keer camping-waarts.
Normaal gezien zou hier nu nog een verslag van de terugreis en een finale conclusie van het festival in zijn geheel moeten komen, maar aangezien ik inmiddels zo’n 1500 woorden bijeen geblogd heb ga ik dat houden voor volgende keer. En als ik dan toch bezig ben zal ik er meteen nog enkele foto’tjes bijzwieren ook. Vergeet volgende week dus zeker niet in te schakelen op wmggs, zelfde tijd, zelfde plaats!
Noem het commerciële zelfmoord, noem het een gebrek aan inspiratie maar we gaan het vandaag wel degelijk over Eurosong hebben!
Helaas (daar kunnen we nog over discussiëren natuurlijk) zijn we dit jaar weer niet in de finale geraakt. De voortekenen waren volgens Nostraschmamus nochtans gunstig te noemen!
Ik zal u uitleggen waarom. Wanneer was de laatste keer dat we het goed gedaan hebben op Eurosong? 2003 met Urban Trad.
De vergelijkingen tussen Urban Trad en Ishtar zijn opmerkelijk te noemen. Beiden zingen in een onbestaande taal, het zijn beiden folkgroepjes én ze hebben allebei een zangeres met de naam Soetkin. Dat kan geen toeval meer zijn zeg ik u! Tijd om massaal Soetkin’tjes te beginnen kweken, die in een onbestaande taal te leren zingen én ze in een folkgroepje te droppen.
Verdere aanwijzingen voor het winnen van België waren af te leiden uit het getal 2 dat alomtegenwoordig is. Eerst en vooral was het dit jaar 22 jaar geleden dat België nog eens gewonnen heeft. Sandra Kim ( onze winnares dus) is ondertussen 36 wat zo maar even 18 keer 2 is! Daarnaast is Soetkin 22 (en dus misschien geboren in het jaar dat België won als ze niet meer verjaart dit jaar tenminste) en vond de halve finale waarin België zat plaats op … 20mei! (dat is 22 min 2! Ha!) Had België nu eens opgetreden om 22.22u dan waren we gegarandeerd binnengeweest!
Misschien moeten we gewoon wachten tot het jaar 2222 om onze SuperSoetkin, die tegen dan zeker en vast gekweekt is, op de wereld los te laten… In de tussentijd vind ik dat we gewoon CPeX moeten sturen ^^
Genoeg gezeverd, tijd voor de song van de week. Het kan liggen aan mijn linkeroor dat een beetje verstopt zit maar dit keer is het keiharde metal geworden. Voor meer informatie over de zanger (Cronos) op “Probot – Centuries of Sin” verwijs ik u naar mijn post van vorige week. Hier klinkt hij alvast als een stem die uit de diepste krochten van de hel opstijgt.
Dhr. Maarten Piot volgt voor ons, net zoals vorige week, de Koningin Elisabethwedstrijd.
—
Belofte maakt schuld, en ja: ik ging verslag uitbrengen over de belgen die deelnamen aan de Koningin Elisabethwedstrijd.Maar probleem: ik heb een job overdag! (en maar goed ook)
De optredens waren deze namiddag, een sessie duurt een drietal uur en dankzij de moderne technologie (dvd-recorder) kon ik maar maximum twee uur opnemen.
Gelukkig had ik nog een oude videorecorder, (na mijn werk ben ik trouwens meteen een nieuwe gaan kopen, zolang die dingen te koop zijn moet je ervan profiteren degelijke technologie in huis te halen).
Het verslag dus, de eerste belg was Sébastien Parotte:
Sébastien Parotte. Breed glimlachend komt deze macho-operazanger van 24 jaar het podium op.Zoals de meesten startend met het opgelegde werk Canzone van Wim Henderickx, .Niet meteen een topper om te openen, maar ja, daar zit elke kandidaat wellicht mee.Hij maakt er in elk geval het beste van.
GF Haendel (the walls are levell’d) wordt daarna ingezet.Hier wordt het me duidelijk waarom niet iedereen het ermee eens is dat hij bass-bariton is.Zijn stembereik is bijzonder groot, en tijdens dit stuk komt zijn kwaliteit ten goede, dit was fantastisch.
Het vervolgt met Verjaget die Missgunst van Teleman en daar bemerk ik dat bij zeer lage noten hij toch moeite heeft een zeker volume te kunnen produceren, maar verder werd dit werk eveneens goed gebracht.
Er wordt vervolgd met Schubert’s Gruppe aus dem Tartarus, en daarna Un bacio di mano van Mozart waar ik op zat te wachten.Op zijn zang weer niets aan te merken, en zijn mimiek begint aanstekelijk te werken.Met dit nummer met grote toonsprongen, flinke vaart die erin zit, bewijst hij nogmaals zijn talent, en dit blijft eigenlijk gedurende de rest van zijn optreden even plezant om naar te kijken als te luisteren.
Dance Macabre van Camille Saint-Saens was een verrassing, perfecte afsluiter.Van hem zullen we zeker nog meer horen.
Naar gewoonte eindigt zoiets met een bespreking, en gelukkig waren ze ook positief, maar ze merkten het stemprobleem bij de lage noten toch ook op.Het blijft dus nog afwachten of hij de finale zal halen.Maar de eindigen met de woorden “een grote belofte”.Nogmaals blij dat ik geen eurovisiesongfestival moet verslaan, want daar is de jury het meestal volledig oneens met hoe ik erover denk.
Volgende is Iris Luypaers.Maar we zitten met een probleem.In eerder stukje schreef ik al dat ze klinkt als een nachtegaal, nu zitten ze werkelijk met een vogel in de zaal en die moet er eerst uit daar dit schijnbaar teveel lawaai maakt.Een beetje later weer op m’n tanden bijten wanneer Marlène de Wouters komt, zich al excuseert bij een “onuitspreekbare titel die ze toch gaat proberen uit te spreken”, en dan is het aan Iris.
E pur cosi in un giorno van Haendel is haar opener.Niet het opgelegde werk als eerste.Wat een beetje tegenvalt is haar kapsel, maar haar stem maakt meteen veel goed.Een rustige start zonder veel meer, niet echt een topper.
Dan vervolgt ze met de opgelegde Canzone.Sorry maar ik hoor dit nummer niet echt graag en ben het dus ondertussen ook danig beugehoord en ik ga eens profiteren van de ouderwetse technologie: de forward-knop op de afstandsbediening.Wat gezoem, en dan …
Na dit magische maneuver van het wonder der technologie, mijn videorecorder, volgt Die Lorelei van Franz Liszt.De tensie van het eerste nummer en waarschijnlijk de spanning met het vooruitzicht van het misbaksel van een Canzone voorbij verschijnt er nu eindelijk een glimlach en bloeit ze open.Hoge noten, veel volume, en niets klinkt geforceerd.Soms moet ze voor dit stuk wel wat laag gaan, en merk ik ook weer dat het wat buiten haar bereik ligt.Op die paar mankementjes na is het echt wel genieten en leeft ze ook mee met wat ze zingt.
Als stuk van Mozart heeft ze gekozen voor Ach, ich fühl’s.Werkelijk een pareltje, dat ze ook zo brengt.Heel teder gebracht.
Dèclin d’Amour van Koechlin start weer veel te laag voor haar timbre, maar bepaalde passages waar het de hoogte ingaat maakt ze weer veel goed.Voor mij is het nummer nieuw, ik had er nog niet over gehoord (wat Dèlin d’Amour wil zeggen weet ik wel maar zij heeft me er toch een aangenaam gevoel over gegeven.
Dan komt het door Marlène de Wouters onuitspreekbare Spi, Mladenez Moi Prekrasnyi van Tjaikovski.Deze wedstrijd presenteren en dit niet kennen, laat staan niet kunnen uitspreken, of niet even de moeite doen dit op te zoeken tja.Ik maak me daar druk over, en ik vermoed niet de enige te zijn.
Dit gezegd zijnde hopende dat Brusselmans hier ook naar keek en weer voedsel heeft voor één van zijn volgende boeken haar nog eens zwaar onderuit te halen, heeft Iris me reeds opgebeurd. Het is haar afsluiter, mooie keuze om een goede indruk na te laten.Volledig, volle stem, mooi crescendo op het einde zodat we de avond toch ingaan met te weten: vandaag heb ik goeie muziek beluisterd.
En toch weer blij dat de jury ook akkoord was.We hebben twee belgische toppers, en afwachten of we met één van beiden (of met de twee) de finale halen.Dan krijgen jullie zeker meer nieuws!
Het Vlaamse cabaretduo Kommil Foo is vorige week in de Vlaamse opera te Gent van start gegaan met hun nieuwe zaalshow, ‘wolf’. De show zou, net als al hun vorige shows, gaan over de mens, het leven, en hoe niets ooit perfect kan zijn. Vreugde gaat bij hen steeds samen met verdriet, liefde met verlies. Ongetwijfeld zullen ze deze ‘zware’ thema’s ook deze keer brengen met de nodige (soms wrange) humor. Het feit dat ze al die elementen weten te combineren tot een harmonieus geheel, zorgt ervoor dat ze tot de absolute top van onze cabaretscène behoren.
Maar waarom haal ik dit aan? Dit is toch een muziekblog, geen theaterblog?
Wel.
Kommil Foo heeft naast al zijn zaalshows ook al een schatkist aan liedjes vol geschreven. Deze gebruikt het in zijn shows, maar zijn ook meer dan de moeite om eens apart te beluisteren. Ze werden reeds uitgebracht op verschillende cd’s, en een paar jaar terug gebundeld op een driedelige verzamel-cd (‘Het beste live’ – te verkrijgen op www.kommilfoo.be) waarvan ik de opnames live heb mogen meemaken. De liedjes weerspiegelen perfect hun shows, en zorgen door een vrij unieke mix van nostalgie, verdriet, vreugde, humor en tragiek vaak voor een machtige luisterervaring. Vele artiesten durven het niet aan om in het Nederlands te gaan zingen, uit angst dat hun teksten te geforceerd zouden klinken. Kommil Foo durft het wel, en brengt de meestal erg goede teksten bovendien op zo’n doorleefde manier dat ze op een nog hoger niveau getild worden. Raf en Mich Walschaerts zingen telkens opnieuw de ziel uit hun lijf, en leven zich zo hard in in hun tragikomische verhalen dat je zou gaan denken dat ze echt gebeurd zijn. Een mindere artiest zou bij een dergelijk vertoon hard op zijn bek gaan, Kommil Foo doet het alsof het ervoor geboren is (wat waarschijnlijk ook zo is). Dit soort muziek heelt de ziel, doet harten sneller slaan, en trekt je mee naar plaatsen waarvan je het bestaan niet kende. Dit gaat diep. Wie hierbij onbewogen blijft, is een menselijke diepvries.
Comme il faut, quoi.
Van 14 tot 23 mei spelen deze mannen in de Vlaamse opera te Gent. De tickets zijn bijna uitverkocht, maar wie ze nu zou missen krijgt nog een herkansing. Zoals elk jaar zullen ze in 2008 namelijk het NTG aandoen tijdens de Gentse feesten.
En nu ik toch uitstekende liveperformers aan het aanhalen ben: Jamie Lidell leverde vorige week met ‘Another day’ de hotshot van Studio Brussel. Dit nummer staat op zijn pas uitgebrachte cd ‘Jim’, die ik helaas nog niet heb kunnen beluisteren. Het nummer klinkt alleszins extreem swingend, en de soulvolle stem van Lidell krijgt er alle ruimte in om zijn vocale kunnen tentoon te spreiden.
Met zijn vorige cd en dito hit, ‘Multiply’, raakte hij in 2005 de hitlijsten binnen. Ik was er toen echter niet wild van, omdat de studio-opnames van zijn muziek de drive misten van zijn live-optredens. Live geeft Lidell zich namelijk, net als Kommil Foo, voor de volle honderd procent, en dat doet iets met een mens. Hij gaf ooit in de laatste show een schitterend mini-optreden. Ik heb het speciaal voor jullie nog eens opgezocht. Veel luister –en kijkplezier, en tot volgende week!
Wat vooraf ging: Tom besluit om voor het 4e jaar op rij naar Groezrock te gaan, hét Belgische punk/hardcore/emo-festival. Hij gaat naar Metalzone Gent en koopt zijn combiticket. Hij gaat op zoek naar gezelschap en vindt dit onder de vorm van Remko. Enkele dagen voor het festival volgen afzeggingen van Good Charlotte en Lit, welke vervangen worden door Thursday (hoera!) en Bouncing Souls (wie?). Tom zweert hierop 2 zaken: 1) hij zal helemaal vooraan staan bij Thursday en 2) hij zal een festivalverslag schrijven voor de blog. En hij heeft woord gehouden! Vandaag: het Groezrockverslag van dag 1 zoals deze door uw favoriete blogger werd ervaren. On to it!
De heenreis
Vrijdag 9 mei. Mijn wekker gaat afschuwelijk vroeg af omdat we, om miserie met het openbaar vervoer zoals vorige jaren te voorkomen, besloten hebben om 8u20 de trein al te nemen richting Geel. Als alles goed gaat moeten we dan tegen 10u30 en vóór de grote massa aan de kerk van Gestel staan. En alles gaat goed. De trein richting Antwerpen is opvallend leeg en ook op die naar Neerpelt vinden we zitplaatsen. Aangekomen in Geel gebeurt het mirakel: we raken meteen op de bus naar Gestel (nvdr.: vorige jaren vertrokken we later en was het steeds 1 bus vs 400 punks, lees: we nemen een lift/taxi)! Dat maakt het vroege opstaan meteen de moeite waard. Rond kwart voor elf staan we te wachten aan de camping die helaas pas tegen 12u zou opengaan, maar tegen alle verwachtingen in opent de organisatie de poorten al vanaf 11u20. Wederom een meevaller. Inmiddels is het heet. Bloedheet.
Na de standaard rugzakcontrole kunnen we binnen. We stellen ons op in een kring met een bende fijne Duitsers en tegen 12u30 staat ons tentje op. Nog 5 uur wachten op het eerste optreden. Tijd genoeg dus om kennis te maken met ons gezelschap voor de komende dagen:
Remko, mijn partner in crime op vlak van festivals. Reeds voor de derde keer op rij komt hij mee naar Groezrock. Houdt vooral van punk en haat emo.
De Duitsers. V.l.n.r: Pete, Jochen, Tobias, Daniel, Michael. En wat voor coole Duisters waren het! Voorzien van bier, een partytent (schaduw!) en stoeltjes, steeds goed geluimd en daarenboven nog vrij proper en niet te lawaaierig ’s nachts. Prachtige buren dus. Niet op de foto: Törsten, die op het moment van opname reeds gecrasht was uit zattigheid. Het blijven Duitsers natuurlijk.
Muziek!
Genoeg sfeer geschetst, tijd voor de optredens. Na 3 hotdogs, 5 uur wachten en Remko die zo’n duizend keer “Set Your Goals” herhaalde trekken we naar de festivalwei om, u raad het al, Set Your Goals te zien.
Alvorens ik overga tot de optredens zelf even een korte toelichting. Bij elke band ga ik tussen haakjes een score op 5 geven uitgedrukt in sterretjes. Deze mag u als volgt interpreteren:
* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.
Set Your Goals (****) is een jonge punkband (denk New Found Glory) en kwam op Groez zijn debuutalbum “Mutiny” voorstellen. Hoewel de band duidelijk nog wat onwennig op het podium stond was er één duidelijke uitschieter, namelijk de prachtige single “Echoes”. Tip: beluister deze parel van een track op hun myspace, hij zal lang blijven plakken. Een fijn begin dus van ons festivalweekend.
Na SYG trekken we op verkenning op de festivalwei op zoek naar merchandise en drankbonnetjes om ons nadien richting Core Stage te begeven voor Strike Anywhere (***). Een aardig hardcore-optreden is onze beloning met meteen ook de eerste mosh-pits van de dag. Nadien maken we van het gebrek aan echt interessante optredens gebruik om even naar de camping te trekken en ons een potje spaghetteria te bereiden. Inmiddels is het 19u30 en Remko begint weer: “AlkalineTrioAlkalineTrioAlkalineTrio…”. Drie keer raden waar we om kwart na 9 naartoe gingen…
Alkaline Trio (***). Enkele jaren geleden gaven ze nog een verpletterend optreden op de skate stage van Pukkelpop en nu waren ze terug. Nodeloos te zeggen dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. We kregen dit keer een al bij al wisselvallige show, met de geluidskwaliteit als grootste spelbreker. De nieuwe nummers klonken wel leuk, vooral “Help Me” belooft goed te scoren in de hitlijsten van de toekomst me dunkt.
Onmiddelijk na AT haast ik mij naar de Core Stage om Finch(***) te zien. Live klinkt de band blijkbaar een pak harder dan op CD maar het optreden was best te smaken. Aansluitend hierop pik ik nog een stukje Anti-Flag mee, en weer valt op dat de geluidskwaliteit op de main allesbehalve schitterend is.
Op naar Hot Water Music (***) dan maar, die de Core Stage afsluit. Ik zie een oerdegelijk optreden maar na ongeveer een half uurtje besluit om toch nog eens mijn geluk te gaan beproeven aan de main stage, waar Billy Talent aantreedt.
Het Canadese Billy Talent (****) scoorde het afgelopen jaar enkele bescheiden hits met de singels “Fallen Leaves” en “Surrender” wat hen een headline op Groez opleverde. Volkomen terecht naar mijn mening, want ik krijg een zeer goede show te zien met veel energie en voor de verandering een scherpe geluidskwaliteit. Als ik dan toch één bemerking moet maken dan is het misschien dat de stem van frontman Ben Kowalewicz net wat te hoog uitvalt wanneer hij voor live-publiek optreedt. Oordeel voor uzelf:
Maar naast dat een piekfijn pop-punk optreden met veel energie en een hoog meebrul gehalte, hoewel “Surrender” opvallend genoeg niet gespeeld werd. In plaats daarvan besloot de groep met het keiharde “Red Flag”, waarop ondergetekende vrolijk meemoshte. Een schoon einde van een schone dag.
Volgende week: Overleven onze helden de invasie van de moffen? Raakt Tom vooraan bij Thursday? Wat doet die triangel op het podium van de Core Stage? En raken onze helden veilig en wel terug in Gent? Dat en veel meer, in het verslag van dag 2!
Zoals de titel het al aangeeft gaan we het vandaag over metal hebben. Niet zomaar metal, metal die Dave Grohl heel hard beïnvloed heeft. *hoort de Grohl-aanhangers al juichen* Mijn startpunt is de cd van Probot, de vervulling van Dave’s droom om samen te werken met zijn muzikale jeugdhelden. Elk liedje heeft een andere zanger en wat ik dus gedaan heb is een filmpje op youtube zoeken van de originele groep waarin de zanger zit of zat. Van de meesten had ik zelf nog nooit gehoord (op een paar na dan) want mijn kennis over metal nogal aan de beperkte kant, dus ik vergezel jullie op deze, hopelijk plezante, ontdekkingstocht. voorzie jullie van de standaard achtergrondinfo gevolgd door een filmpje en meteen ook mijn eerste reactie op het filmpje. ( Kwestie van het niet al te droog te houden hé …)
On y va!
Ik volg gewoon de cd dus de allereerste persoon die ik dan tegenkom is Cronos. Mijnheer Cronos werd geboren op 15 januari 1963 onder de naam Conrad Thomas Lant (Ik kan volledig begrijpen waarom hij een pseudoniem gekozen heeft denk ik) in Londen en is de vocalist en tevens bassist van het black metal/speed metal groepje Venom
Venom – Welcome to Hell
Gelukkig geen gegrunt in dit liedje want ik kan dat eigelijk niet zo appreciëren maar soit. Ik vermoed dat dit te klasseren valt onder klassieke black metal. De drummer geeft nogal gas tegen het einde!
Op naar de volgende dan maar. Max Cavalera werd geboren op 4 augustus 1969 in Belo Horizonte, Brazilië als de zoon van de Italiaanse ambasadeur. Max was de gitarist en zanger van Sepultura, later nog Soulfly en speelt nu samen met zijn broer Igor in Cavalera Conspiracy.
Sepultura – Roots Bloody Roots
Echt subtiel kunnen we dit niet noemen. Ik ben er dus ook niet zo’n grote fan van alhoewel dat 1 nummertje per keer misschien nog net te overleven is.
Lemmy heeft eigenlijk geen omschrijving meer nodig. Frontman van Mötorhead en samen met Ozzy Osbourne één van de meest notoire rockartisten ooit. Omdat het voorspelbaar zou zijn om nu “Ace of Spades” boven te halen gaan we voor een ander nummer
Mötorhead – Killed By Death
Volgens mij hebben de heren van Mötorhead éérst de clip bedacht en vervolgens er een liedje voor geschreven want echt serieus is het allemaal niet. Het is uiteraard wel een cool clipje daardoor en ge moet het maar doen, een nummer openen met een solo.
Mike Dean is de vocalist en bassist (da’s al de derde… hmmm, bizar!) van Corrosion of Conformity, een band die trash metal speelt.
Corrosion of Conformity – Wiseblood
Echt trash metal klinkt dit toch niet (maar volgens wikipedia is/was Metallica ook trash dus misschien zijn mijn opvattingen verkeerd), en eigenlijk is’t niet Mike Dean die aan’t zingen is. Hij is echter wel zichtbaar! ( blond, zwarte t-shirt, korte broek en meestal rechts van de zanger)
Over Kurt Brecht heb ik niet veel informatie gevonden maar hij is wel de zanger van DRI, iets wat na enig opzoekwerk de afkorting blijkt te zijn voor Dirty Rotten Imbeciles. Gezellige naam, jawel. Of het enige vorm van zelfkennis betreft zou ik niet weten maar wie weet! Dave Grohl heeft trouwens geprobeerd om zo snel als de drummer van DRI te leren spelen maar is daar naar eigen zeggen nooit in geslaagd.
DRI – Acid Rain
Funky baslijntje en de gitaren vallen ook nog wel mee maar ik vindt Kurt zijn stem toch een beetje irritant. Kurt is nogal geëngageerd en bezorgd over het milieu blijkbaar want dat is al het tweede liedje over dit onderwerp dat ik ken van die mens (het andere komt dus van de Probotcd)
Lee Dorrian “zong” (allé, grunten dus) eerst in Napalm Death en ging later over naar Cathedral waar hij een subtielere zangstijl aannam. Omdat ik iets tegen grunten heb (zie hierboven ergens) heb ik dus maar een nummertje van de tweede band genomen! Helaas kreeg ik dat hier niet embedded dus het is gewoon de link naar dat filmpje op youtube .
I like it! Alhoewel dat het een beetje lachwekkend is soms hoe hij in de hoogte schiet op’t einde van een zin. Heeft wel iets stonerrock-achtig (denk Queens of the Stone Age en Kyuss) maar dan steviger en dat valt altijd in de smaak bij mij.
De volgende mens is Wino.Geboren als Robert Scott Weinrich was hij de oprichter van de doom metalband The Obsessed. Hij schijnt één van de meest invloedrijke zangers van het doommetal genre te zijn, iets wat toch minstens een heel klein beetje respect verdient.
The Obsessed – Streetside
Nog eentje dat ik niet embedded krijg dus de directe link alhier.
Wino klinkt hier beter dan op de Probotcd! Het nummer dat hij op de cd zingt bouwt langzaam maar zeker op naar een climax die iedereen verwacht maar die er uiteindelijk niet komt (op zich wel origineel natuurlijk maar ik blijf op mijn honger zitten)
Tom G. Warrior is een Zwitser (hey, dat moet kunnen!) die geboren werd als Thomas Gabriel Fisher. Hij ziet er nogal impressionant uit op foto’s en optredens. (alhoewel hij een vrij fout kapsel heeft maar als metalheld moet dat ook kunnen!) Hij zat in bands als Hellhammer en Celtic Frost waar hij de zang verzorgde en ook gitaar speelde.
Celtic Frost – Circle of the Tyrants
Eerste reactie: “Ik ken da!” Ik heb de cover door Opeth eerder dan het origineel gehoord wat waarschijnlijk een schande is maar hou het stil. Wie of wat is Opeth? Rare metal uit Zweden en zowat de enige band waarvan ik het wel kan verdragen als de zanger begint te grunten. Maar dat is dan omdat hij eveneens vrij deftig kan zingen! En dat het rare metal is komt dan weer door ene Steven Wilson die de cd’s van Opeth produceert. (Ha! Ik ben er toch nog in geslaagd om de zanger van Porcupine Tree te vermelden in een totaal ongerelateerde post…)
Snake werd dan weer geboren als Denis Bélanger wat inderdaad niet de meest hippe naam ooit is. Hij is de zanger van de Canadese formatie Voïvod
Voïvod – The Getaway
Ik moet het toegeven, Snake was één van mijn favorieten op de Probotplaat waardoor het extra schandalig is dat ik niet verder gaan zoeken ben naar ander materiaal van hem. Ik vind dit dus wel vrij goed
Eric Wagner zit of zat in de band Trouble, (ik weet het niet meer want hij is er al een paar keer uitgestapt en er weer bijgekomen…) een groep die mee het genre doom metal bepaald heeft.
Trouble – Tragedy Man
Begint vrij deftig maar ik vind de toonhoogte waarop er gezongen wordt een beetje aan de irritante kant alhoewel het naar het einde begint te beteren. En ja, ik besef dat dat bij doom metal veel voorkomt, vandaar dat het mijn genre van metal niet zo erg is.
En dan de laatste persoon van het lijstje is King Diamond. Een Deen die geboren werd met de naam Kim Bendix Petersen. Hij is vooral bekend om het feit dat hij bijna altijd rondloopt met een beschilderd gezicht, iets wat bijvoorbeeld ook Kiss doet. Hij speelde in Mercyful Fate en later ook in de band die zijn naam kreeg (King Diamond dus voor de heel tragen van geest :p)
Mercyful Fate – Corpse Without a Soul
Oh. My. God. Fout! Absoluut de meest foute toonhoogte ooit! Wil er iemand de klemmen van die arme man zijn testikels halen alstublieft? Maar wel een plezant liedje voor de rest, op het onderwerp na misschien.
Conclusie: Dave Grohl heeft volgens mij over het algemeen wel een deftige metalsmaak! (Ik zou eens iets anders moeten durven beweren… )
Tijd voor nog een heel klein beetje actua: de wereld is een spinnensoort rijker. Insecten uit Alabama dienen vanaf nu op te passen dat ze niet terechtkomen in de val (want het is een valdeurspin, wat overigens een vrij lullige vertaling is van “trapdoor spider” maar dit geheel terzijde) van de Myrmekiaphila Neilyoungi, genoemd naar die Canadees die “rockt in the free world”
De eerste song van de week ligt helemaal in de lijn van deze post en heeft eveneens de titel van deze post geleverd. Tenacious D – The Metal gaat over…. metal jawel!
De tweede song van de week is “The Hives – You Dress Up for Armageddon” en gaat over een fenomeen dat de afgelopen dagen ook in België zichtbaar was namelijk Goth’s (en Emo’s) allerlande die zich ondanks het buitengewone weer toch aan hun pikzwarte klederdracht hielden. Een andere manier om de zinsnede “You dress up for Armageddon…while I dress up for summer” te interpreteren weet ik ook niet direct.
Deze week op wmggs: een klassieke muziekliefhebber! Dhr. Maarten Piot volgt voor ons de Koningin Elisabethwedstrijd, en doet dat goed. Veel leesplezier!
—
Deel 1 – proloog
Niet meteen verwacht op deze webzijde? Wel, laat de gitaar even gently sleepen, laat de met water aangelengde festivalpintjes even voor wat ze zijn, vul een glas rode wijn en geniet deze maand van een wedstrijd klassieke muziek.
We starten vanaf de halve finale. Twee Belgische kandidaten zijn geselecteerd, zijnde Iris Luypaers (sopraan) en Sébastien Parotte (bariton).
Iris, geboren in 1982 volgde haar opleiding aan het koninklijk conservatorium te Antwerpen, waar haar vocaal talent mede door Guy de Mey en Anne Cambier geperfectioneerd werd.Een plezier om naar te luisteren (en te kijken). Een bezoekje aan haar myspace waar fragmenten te beluisteren zijn zal veel meer duidelijkheid scheppen dan mijn beschrijving:
Sébastien Parotte studeerde aan het conservatorium van Maastricht, hier vond ik geen fragmenten van online, dus het blijft een verrassing.
De halve finale is te volgen op Canvas+ (voor de digitale tv-kijker), op Canvas en Arte zijn er achteraf herhalingen te bekijken,en de officiële webstek van deze wedstrijd is http://www.cmireb.be/nl/ .
Ik zal jullie up to date houden met nieuwtjes over onze belgische kandidaten, en hopelijk nieuwe fragmenten kunnen linken.
Veel luistergenot!
Deel 2 – made in Korea
Een extra zondagnamiddag op maandag, te lui om te verhuizen, verlamd door de hitte houd ik het toch op een frisse pint voor de performance van Kim Dae Young. Misschien worden het er meer en ga ik het ook wat meer appreciëren.
De airco in de zaal lijkt het niet goed te doen, het zweet druipt van zijn gezicht en het is een typisch Chinees voorval.Een product dat klaargestoomd is om een massaproductie opera-cd’s aan 2 euro ‘t stuk te gaan produceren, maar werkelijk i’m not amused bij het aanhoren van zijn gekerm.Hij is Zuid-Koreaan blijkbaar, dus ‘t zullen niet made in China, maar made in Korea-labels worden.Bepaalde momenten krijgt hij een leuke gezichtsuitdrukking en hoop ik op wat actie alla Jacky Chan, van z’n zang kan ik echt niet genieten dus men kan maar hopen op wat anders, Rammstein steekt ook veel show in hun optredens, maar neen, ‘t blijft bij vieze gezichten trekken en ongeëmotioneerd meesterwerken de verdoemenis in zeulen, echt geen reclame voor klassieke muziek dit.
Het werd dan nog erger, de presentatie door Marlène de Wouters.Het lijkt bijna tien om te zien zo, ze start de opening in het Frans en dan kan ze met moeite de namen van de volgende stukken voorlezen.
Maar dan komt het: sopraan Agnieszka Slawinska, uit polen.
Ze start met Mozart en de sfeer zit er meteen in.Kinderlijke eenvoud met de typische mozar-ahahaha’tjes, later haar Manon was ronduit zalig te beluisteren, en met Chanson Triste van Duparc had ze me helemaal. Het vervolg blijven trieste liedjes, misschien een foute keuze van Agnieszka, maar gelukkig is dit geen Eurovisie-songfestival maar een wereldwijde wedstrijd uitgevoerd in België die een bekwame vakjury heeft.Op haar articulatie na is ze een kanshebber om naar de finale door te gaan.
De eindconclusie van deze jury beluister ik niet, dit werd vroeger door Fred Brouwers geleid, nu door Marlène de Wouters waar ik heftige allergie-aanvallen van krijg als ik haar al zie, dus m’n excuses hiervoor.Dat ze K3 gaat evalueren voor mijn part.
maar zij heeft me er toch een aangenaam gevoel over gegeven.
Alkaline Trio (***). Enkele jaren geleden gaven ze nog een verpletterend optreden op de skate stage van Pukkelpop en nu waren ze terug. Nodeloos te zeggen dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. We kregen dit keer een al bij al wisselvallige show, met de geluidskwaliteit als grootste spelbreker. De nieuwe nummers klonken wel leuk, vooral “Help Me” belooft goed te scoren in de hitlijsten van de toekomst me dunkt.
