Woensdag gastdag

 
Zoals in de titel staat te lezen, wordt woensdag vanaf heden onze ‘gastdag’!. Iedereen die een stukje naar ons opstuurt kan het gepubliceerd zien op woensdag. Zeker doen dus. Voor deze en volgende week hebben we alvast twee schitterende inzendingen gehad van Dhr. Jonathan Langouche, elektrolover bij uitstek. Enjoy!

…

Had ik maar Louis niet beloofd een iet of wat kleine recensie te schrijven voor zijn muziekblog, was de eerste gedachte die in mij opkwam toen ik aan dit stukje onbenul begon te schrijven. Maar bon, beloofd is beloofd en belofte maakt schuld, zoals men zegt in de volksmond. Hopelijk zal het schrijven vlotten en wie weet beleef ik er nog plezier aan. Dit zul je wel zien en hopelijk lezen, als er eventueel nog wat uit mijn pen (lees: word) vloeit.

 

De cd die ik eens ga bespreken is niet bepaald een nieuwe cd, dus als je hier een exclusieve review wilt lezen, sorry, maar daarvoor moet je niet bij mij zijn! Neen, ik ga namelijk eens “Human race” van Bolz Bolz onder loep nemen, een cd van 2001 (een explosief jaar).

Nu zal je zeggen (of niet zeggen als je hem al kent), wie is Bolz Bolz nu weer? Een terechte vraag me dunkt. Ik ga hier geen hele biografie geven, maar Bolz Bolz, of Andreas Bolz zoals zijn echte naam luidt, is een Duitse dj. Hij debuteerde in 1991 met zijn techno/house/electro muziek en sinds 1997 heeft hij ook een label, namelijk het World Electric Label, gevestigd in Keulen.

 

Over naar de plaat zelf!

Ik leg de cd in mijn cd-speler, ik druk op play en……knallen maar. Het eerste nummer Human Race geeft er meteen een lap op met een sweet groovy beat. Als ook het 2^de nummer, Out the door, me een adrenalinestoot bezorgt met zijn een beetje trashy en opzwepende basslijn, ben ik benieuwd naar wat nog komen moet! Het nummer dat volgt, Ballooning, is een rustiger nummer. Je zou het kunnen beschouwen als Bolz bolz zijn antwoord op loungemuziek. Hier heb ik echter het gevoel alsof de geluidjes in zijn computer op waren en maar iets al te repetitief in elkaar heeft geflanst. Gelukkig is daar nummer 4 al, La chucaracha. Of dat dacht ik toch. Na weer een opzwepende melodie, begin ik toch te merken dat het allemaal net iets te lang duurt, want ook de volgende nummers Scandal coming daily, Wake up, met een old skool house element erin, Soul en Stratos, waar een duisteren zware bass in gemixt is, zijn allemaal net te lang, waardoor je toch een beetje op je honger blijft zitten. Maar dan komt nummer 9 eraan, Take a walk. Alweer boxen voluit zetten en gewoon je laten voortbewegen op de melodie van het nummer. Het mag dan het langste nummer zijn met zijn 7 minuten, maar dit is er niet aan te merken. Dan finaal nog het nummer Short waves, maar die waves mochten hier ook iets shorter zijn.

 

De eindbalans:

 

Wat mij betreft is dit een party-all-the-way-sister-cd met een paar a-minute-too-long-songs op, maar ik moet er wel bijzeggen dat Bolz Bolz met weinig klanken en een eenvoudige melodie toch een lekker beluisterbare en vooral zeer dansbare cd’tje kan maken. Shake that ass!

 

Als u de cd zou willen kopen…good luck, ik geloof dat de dichtstbijzijnde plaats waar hij in de winkel ligt Parijs is. Ik heb hem met de nodige portie geluk gevonden in een vergeten bak van de nu ter ziele gegaan zijnde Music Mania aan de Vooruit en dat voor maar slechts €2! (wegens uitverkoop)

 

BRITNEY SPEARS HEEFT GAT LATEN AMPUTEREN

 

 Een vrolijke dinsdag gewenst!

 

Aangezien ik mijn vorige blogpost nogal droog en véél te lang vond, heb ik besloten hier een soort ‘Het Laatste Nieuws’ -blog van te maken. Ongefundeerde roddels en boeiende relatieweetjes zullen vanaf heden uw deel zijn!

 

Britney heeft naar het schijnt haar gat laten amputeren. For real! Het zal worden verdeeld over verschillende VN-voedselpakketten, die gedropt zullen worden boven Burkina Faso. De Burkinafese premier liet zich reeds ontvallen dat dit “een schitterend initiatief” was. In ruil voor Britney’s kont zal de V.S. een paar kubieke kilometers olie uit de Burkinafeese bodem komen zuigen. “It was a deal we couldn’t refuse” sprak premier Mbogo, vlak voor hij een VN-voedselpakket op zijn dikke kop kreeg.

 

Meer luchtig vertier bij Monza. De band is namelijk net op circustour getrokken. Stijn Meuris is van plan een hele circustent te vullen met zijn imposante aanwezigheid.

 

 

Vorige week donderdag passeerden ze in Gent. Ik had er graag willen bij zijn, maar vond geen gezelschap om mij naar het optreden te vergezellen. Erg jammer, want Monza is live ontzettend te pruimen. Ze duiken meestal gratis op tijdens de Gentse Feesten. Ga ze echt eens gaan bekijken. Ze zijn de moeite.

 

Hun laatste cd ‘ATTICA!’ is dat echter niet. Net zoals op de vorige Monza-cd heeft Stijn Meuris weer een hoop lyrics bijeen geschreven die zo ergerlijk zijn dat ze de mooie muziek volledig teniet doen. Wat te denken van (bijvoorbeeld): al ons geld staat safe in Zwitserland/ op een rekening met vet veel winst/ we hebben hoegenaamd geen onderpand/ wel ons eigen jacht en niet van’t minst/ maar we tanken wel in Luxemburg/ als we tanken is het in Luxemburg.

 

Erg Erger Ergerlijk. Al zou het ook kunnen liggen aan de ongelooflijke pathos die Meuris in zijn zanglijnen legt. De tekst is echt niet diepzinnig genoeg om daar mee weg te kunnen komen.

 

Er staan wel een paar goeie nummers op de plaat, daar niet van ( ‘Wie Danst er Nog’ bijvoorbeeld), maar als ik maar een paar goeie nummers had gewild had ik wel de single gekocht. No Offence Monza, maar ik heb echt heimwee naar Noordkaap.

 

Het cd-hoesje is trouwens minstens even irritant. Het kartonnen omhulsel kapotscheuren is de enige manier om de cd er min of meer eenvoudig uitgekoterd te krijgen.

 

Ook zou ik nog even willen vermelden dat ‘Accelerate’ van R.E.M. en ‘What Grabs Ya’ van Triggerfinger wél uiterst genietbare plaatjes zijn.

 

  

 

Accelerate- R.E.M. klinkt vrolijk, hard en snedig. Ik was vroeger geen grote R.E.M.-fan (‘losing my religion’ kon mij gestolen worden), maar dit schijfje heeft mij toch minstens gedeeltelijk bekeerd. Hervindt ook úw religie op http://www.myspace.com/rem . Er valt op hun myspace helaas maar 1 nummer van de nieuwe plaat te beluisteren. De rest van de plaat is echter van hetzelfde niveau.

 

What Grabs Ya- Triggerfinger is gewoon verdomd sexy. Triggerfinger geeft zich voor de volle honderd procent, en creëert een heerlijk duister rockplaatje met een unieke atmosfeer (http://www.myspace.com/triggerfingertheshooters). Live zijn deze mannen trouwens ook niet minder dan fantastisch.

 

Geruchten gaan dat zanger Ruben van Triggerfinger een relatie zou hebben met Rani De Coninck. Een onthullend duo-interview volgt volgende week. Tot dan!

 

 

 

De nieuwe cd van Monza is voor 5 € te verkrijgen te Rasphuisstraat 49, 9000 Gent, of te bestellen via louis punt de punt geest at gmail punt kom. Info over hun circustour is te vinden op http://www.monza.be/ . De nieuwe van R.E.M. ligt voor 15 € in de fnac. Triggerfinger’s laatste worp kost momenteel nog stukken van mensen (19 €), tenzij je hem na een optreden koopt (13 €). Voor een extra 5 € laat ik hem voor jou signeren door Rani De Coninck. Rrraw.

Review: The Black Swan (Story of the Year)

Op 22 april bracht Story of the Year zijn nieuwste langspeler “The Black Swan” uit, inmiddels hun derde studioalbum. In hun 13-jarig bestaan kende de band al meerdere hoogtes en laagtes, en de hamvraag is dan ook of we dit album onder de eerste of de tweede categorie mogen onderbrengen. Slechts één manier om die vraag te beantwoorden, namelijk de plaat beluisteren en hopen op een goede afloop. Ondergetekende waagde zich aan deze uitdaging.

Eerst een beetje geschiedenis voor wie de band nog niet zou kennen. Story of the Year (SotY) ontstond midden de jaren ’90 in St. Louis, Missouri, onder de naam “Big Blue Monkey”. Oorspronkelijk brachten ze een Deftones-achtige sound maar enkele wissels in de line-up brachten hier verandering in. In 2002 veranderde de groep zijn naam in “Story of the Year” en vond de groep zijn huidige bezetting. Inmiddels had de band ook een ander geluid gevonden in de toen gestaag groeiende emocore-scene. Via producer John Feldmann (Goldfinger) kreeg de band een platencontract bij Maverick Records en kort nadien kwam hun debuutalbum “Page Avenue” uit. Het album werd goed ontvangen en de single “Until the Day I Die” scoorde hoog in verschillende alternatieve hitlijsten. Hun tweede single “And the Hero Will Drown” kwam op de soundtrack van het videogame “Need For Speed Undergound” terecht, wat hun definitieve doorbraak betekende. De groep combineert hardcore-elementen en screams met catchy refreinen en eenvoudige riffs, wat leidt tot stevige emocore met hier en daar een scherp kantje (denk Thrice, The Used). Hun tweede studio-album, “In the Wake of Determination”, toont SotY van zijn harde kant, met een minder gepolijste sound dan zijn voorganger. De plaat kreeg gemengde kritieken maar toonde dat SotY zichzelf kon vernieuwen en, in tegenstelling tot vele van zijn genregenoten, niet vast bleef zitten aan dezelfde formules. Het mag dan ook niet verbazen dat iedereen benieuwd was naar wat het volgende album in petto zou hebben. Zal hun sound verder evolueren richting hardcore, keren ze terug naar hun meer gestroomlijnde sound van “Page Avenue”, of zouden ze ons verrassen met alweer een nieuw geluid?

Het antwoord ligt ergens tussenin. SotY deed voor “The Black Swan” opnieuw beroep op John Feldmann, wat doet vermoeden dat ze de vereffende paden van Page Avenue wouden herbewandelen. Dit is echter slechts gedeeltelijk waar. Zo gaat de band razend tekeer op de openingstrack (Choose Your Fate), met een overvloed aan screams en korte beatdowns. Nadien volgt het meer traditionele “Wake Up”, waarin SotY duidelijk teruggrijpt naar de elementen die hen in 2002 snel succes brachten. “You don’t know what you’ve got, until it’s gone” zingt Dan Marsala, en de band hoopt duidelijk dat het emo-volkje deze tekst woord voor woord gaat meebrullen. Al bij al een van de sterkere songs op de plaat, dus er is een goede kans dat ze nog in hun opzet zullen slagen. Het meebrul-gehalte wordt verder op de plaat nog verder verhoogd op nummers als “Tell Me (PAC)”, de titeltrack “The Black Swan” en het toepasselijk getitelde “Message to the World”. Helaas laten die nummers ook één van de zwaktes van SotY zien, namelijk het compleet inhoudloze karakter van de lyrics. “Please kill me, please do it slowly, send a message to the World”, veel emo-er kan een mens niet gaan. De band doet erg zijn best om van elk nummer een emo-anthem te maken, maar halverwege de plaat worden de nummers onderling verwisselbaar. Variatie komt er pas met de obligatoire balad “Terrified”, maar tegen die tijd is de plaat al bijna afgelopen en een deel van het publiek wellicht reeds gevlucht. Het is echter de moeite om nog even door te bijten, want de groep weet toch in schoonheid te eindigen, met het loeiharde “Welcome to Our New War”.

Met “The Black Swan” zoekt SotY verder naar het evenwicht tussen de gepolijste stijl die hen in 2002 in de belangstelling bracht en het harde werk. Het gevolg is een plaat die minder geforceerd klinkt dan Page Avenue doch beter songs bevat dan het, al bij al teleurstellende, In the Wake of Determination. Jammer is dat de sterkere tracks echter nooit het niveau van de eerdere succesnummers kunnen overstijgen, met uitzondering van misschien “Wake Up” en ”The Black Swan”. Ook slaagt de band er helaas niet in zich echt te onderscheiden van de horde emobands die tegenwoordig de kop opsteken. “The Black Swan” toont een SotY die stilaan zijn draai begint te vinden, maar het blijft wachten op een plaat die een blijvende indruk kan maken.

01. Choose Your Fate
02. Wake Up
03. The Antidote
04. Tell Me
05. Angel In The Swamp
06. The Black Swan
07. Message To The World
08. Apathy Is A Deathwish
09. We’re Not Gonna Make It
10. Cannonball
11. Terrified
12. Carl Sagan Interlude
13. Welcome To Our New War

Band: Story of the Year
Album: The Black Swan
Label: Epitaph Records
Genre: Emocore
Beste Track: Wake Up
Score: 6/10
Beluisteren: http://www.muchmusic.com/music/firstspin/storyoftheyear/

(TDD)

‘xcuse me while I kiss this guy?

Tijd voor de tweede post van de week en tevens mijn allereerste bijdrage! Ik zal mij dus ook maar kort voorstellen zeker?

• Naam: Bram De Keukeleire
• Hobbies en bezigheden: internetten en  als algemeen muziekkenner beschouwd worden
• muzikale ambities? : ooit eens een basgitaar leren bespelen

De occasionele cd- en concertrecensie zullen allemaal de revue passeren maar ook ergernissen en bedenkingen (muziekgerelateerd uiteraard) krijgen een plaatsje in mijn posts.

Dit keer: de mondegreen!

Dit zijn in essentie woorden die men verkeerd verstaan heeft en waar men een gelijk klinkend woord in de plaats verstaat. Het beroemdste geval hiervan is uiteraard de opener van het liedje “Purple Haze” van Jimi Hendrix die de titel van deze blogpost siert.  Jimi hield wel van een mopje en zong sindsdien tijdens optredens niet meer van ” ‘xcuse me while I kiss the sky” maar gewoon ” ‘xcuse me while I kiss this guy”. Ook de Beatles kregen met mondegreens te maken. “Can’t buy Me Love” komt blijkbaar fonetisch overeen met het Russisch voor “Smijt een koevoet naar de oude vrouw” wat toch wel iets helemaal anders is.   Nu hoor ik u al denken: “Jamaar, leidt deze post ergens naartoe? Ik had dat evengoed op Wikipedia kunnen lezen …” U heeft helemaal gelijk daarin en ik kom dan ook nu meteen to the point! Het hoeft geen betoog dat dit fenomeen tot genante situaties kan leiden tijdens het meezingen van de tekst. Het wordt echter helemaal genant als het op nationale televisie gebeurt… 

Les 1 op de weg naar roem en faam: lees in godsnaam eerst eens de tekst voor je een cover brengt. Het zal u veel schaamte besparen!  

Dit gezegd zijnde is het nu tijd voor een wekelijks rubriekje dat ik zou willen invoeren, met name de song van de week. Ik weet het, dat is een concept dat andere mensen ook al uitgevonden hebben maar in die gevallen gaat het meestal over nieuw verschenen liedjes. In dit geval gaat het over mijn meest gespeelde/meest favoriete/… liedje van de week. Dat kunnen dus evengoed klassiekers of onbekende pareltjes zijn!  Deze week:

  Hank Williams Jr. – All My Rowdy Friends Are Coming Over Tonight 

Facebook mag dan voor heel weinig goeds zijn maar dankzij het testje “What’s your drinking song?” daar tegengekomen heb ik dit liedje toch maar leren kennen. Een fijn staaltje van southern rock van het genre ZZ Top (met veel gitaarsolo’tjes dus!)  

P.S.: ik beloof plechtig dat ik Mariah Carey nooit meer in mijn posts zal proberen smokkelen. 

Eén

 

Welkom op mijn eerste officiële wmggs-blogpost! Ik ga hier de komende weken regelmatig cd en –concertrecensietjes posten, doorspekt met muzikale nieuwtjes. Als deze site het trekt tot in juli, zal ik hier zelfs een heus Werchterverslag kunnen neerschrijven. Vandaag ga ik eens een poging wagen om de nieuwste van dEUS te recenseren. Maar aangezien dit mijn eerste post is zal ik mij eerst even (kort!) voorstellen.

 

Naam: Louis De Geest

 

Hobby’s: gitaar spelen

 

Favoriete bands: dEUS, Daan, Kings of Leon, Pixies, Radiohead

 

Voila, daar zijn we ook weer van af. Terug naar dEUS.

 

Het recenseren van een dEUS-cd is voor mij een stuk moeilijker dan het recenseren van de meeste andere cd’s. Ik ben namelijk een extreem grote dEUSfan. Niet dat ik die band hier ga beginnen voortrekken, integendeel. Ik ben juist extra kritisch tegenover elke nieuwe song, en daar zit hem het probleem. dEUS had al voor ik deze cd oplegde torenhoge verwachtingen in te lossen. De vorige plaat (‘Pocket Revolution’) was daar al niet meer in geslaagd. Het was best een fijn cd’tje, daar niet van. Van dEUS verwacht ik echter klassiekers, geen ‘fijne cd’tjes’.

 

Voor ik van wal steek met de recensie, nog een korte opmerking. Ik heb de laatste weken echt veel te veel jong gespuis dEUS horen afbreken. De meeste klachten gingen in de trant van: “ok, ik ken dEUS niet zo goed, maar hun laatste plaat stond mij niet echt aan”. Blijkbaar vindt de jongere generatie dEUS maar niets. Zelfs de zoon van (de grooote… *ahem*) Jo Van Deurzen vond het nodig om exact dezelfde repliek in HUMO te laten noteren. Wel, beste tienersletjes. Jullie-zijn-verkeerd. Akkoord, over smaken valt niet te twisten, maar als jullie ook maar één keer naar In a bar under the sea ( 1996 ) of The ideal crash ( 1999 ) hadden geluisterd, denk ik dat jullie mening op zijn minst toch al een stúk genuanceerder zou zijn geweest. Bijna alle echte monsterhits die de band tot nu toe produceerde staan op die platen. Little Arithmetics, For The Roses, Via, Sister Dew, The Ideal Crash, Instant Street,… Luister daar eens naar, en kom dan nog eens uw mening geven. Iemand die zonder die songs te kennen een mening geeft over dEUS, heeft geen recht van spreken.

 

Over naar de recensie.

 

dEUS- Vantage point

 

Het is zover! De nieuwste van dEUS ligt na 3 jaar stilte eindelijk in de rekken. Ineengeknutseld door dezelfde bezetting die eerder al ‘pocket revolution’ bijeen speelde, en als je het mij vraagt ook meteen een heel stuk straffer.

 

Die mening had ik nochtans niet toen ik de plaat voor de eerste keer beluisterde. Ze klonk eigenlijk nogal magertjes. Deze plaat is dan ook als een beginnend gitarist: ze wordt beter met elke speelbeurt. Het is een groeiplaat. Het heeft verdorie acht luisterbeurten geduurd voor ik er echt met volle plezier naar kon luisteren. Nu zou ik hem kunnen blíjven opleggen.

 

Opener ‘When She Comes Down’ zet meteen goed de toon. Een duistere, meeslepende song met een zweverig melodietje, iets wat nog wel meer song op deze plaat met zich meedragen ( ‘Is A Robot’, ‘Favourite Game’). Het is echter song nr. 2, ‘Oh Your God’, die de plaat echt in gang trapt. Ruig, snel en hard, en een tikkeltje wispelturig. Allemaal zaken die ik toch wat miste op ‘Pocket Revolution’. Ook de twee radiohits, ‘Slow’ en ‘The Architect’ vallen in deze categorie. ‘The Architect’ werd door een HUMO-journalist al tot single van het jaar uitgeroepen, maar er staan naar mijn mening nog veel betere songs op deze plaat. ‘Slow’ is er daar één van.

Tussen al dat geweld zitten er ook een aantal rustiger songs verstopt. ‘Eternal Woman’ doet sterk denken aan vroegere dEUSballads als ‘Serpentine’, en had dan ook niet misstaan op één van die vroegere platen. Maar de laatste drie songs (‘Smokers Reflect’, ‘The Vanishing Of Maria Schneider’, ‘Popular culture’) zijn mijn favoriete deel van de plaat. De machtige samenzang in de refreinen (dat kinderkoor!) en het epische dat van deze songs afstraalt zorgen voor de ideale afsluiter van een al meer dan behoorlijke plaat.

 

Vier sterren in De Morgen. 15 € in de fnac. Waarop nog wachten?

 

De plaat valt gratis te beluisteren op http://www.last.fm/music/dEUS/Vantage+Point+(with+comments+from+the+band) . Op http://stubru.be/ kan je rechtstreeks doorklikken naar een live uitvoering ervan.

 

De oudere dEUS-platen liggen aan 8 of 10 € per stuk in de platenbakken van de Bilbo. Kopen die handel!

Een muziekblog is geboren!

In den beginne schiep God het internet. De elektroden waren nog woest en doods, en ruis lag over het oernetwerk, maar Gods geest surfte over de elektronische snelweg. Hij schiep google, in zijn almachtige goedheid, en in zijn almachtige wijsheid schiep De Heer nog vele andere boeiende sites, zoals myspace en youtube. De meesten hadden het nu wel welletjes gevonden, maar God besloot nog een laatste mirakel te verrichten.

God zei: ‘Er moet een muziekblogske komen’

en zie! Er was een muziekblogske.

Welkom op dit nieuwe hobbyprojectje van drie sympathieke Gentse studenten. Louis De Geest, Bram De Keukeleire en Tom De Decker zullen jullie hier driemaal per week (dinsdag, vrijdag en zondag) op de hoogte houden van de muzikale actualiteit. Concert en -cdrecensies, festivalverslagen en boeiende muzieknieuwtjes zullen allemaal op deze site te vinden zijn. We zijn een bende amateurs, daar is geen twijfel over, maar we gaan toch ons uiterste best doen om er hier iets plezants van te maken. Moge het aantal lezers het aantal schrijvers spoedig overtreffen.

Tot binnenkort! 

Heb je zelf een bijdrage geschreven die op deze site niet zou misstaan? Stuur hem dan sito presto naar louis punt de punt geest at gmail punt kom (met dank aan RDC)