Na mijn recente bezoekje aan Keymusic had ik een redelijk goed begrip gekregen van wat een beginnende basgitaar zoal kon presteren. De Ibanez ATK300 was mij aangeraden als voorlopige beste koop, en op zich zag ik er geen graten in om die basgitaar ook effectief aan te schaffen. Toch wou ik nog één keer de vergelijking aangaan met een concurrerende winkel. Verkopers op hun woord geloven is immers niet altijd aan te raden. Verkopers zijn er in eerste plaats om te verkopen, en pas in tweede plaats om te helpen.
De zoektocht naar een interessante concurrent werd drastisch ingekort toen het volgende bericht bij één mijner muzikale vrienden in de mailbox viel:
“Dinsdag 1 juli is de officiele start van de solden-periode. Als geregistreerde Piens-klant kun jij er door je voor-koop privilege als eerste van profiteren. 10, 25, 50, 75% korting! Enkel voor klanten.”
Tot vijfenzeventig procent korting! Een bas van 1600 euro met een dergelijke korting zou mij op die manier nog geen vijfhonderd euro kosten. Ik zag mijn kansen op een splinternieuwe ‘Mercedesbas’ aanzienlijk vergroten.
Om die reden stapten we diezelfde zaterdag in de auto richting Deinze. Na een half uurtje rijden bereikten we Piens city, en even later stonden we voor de deur van de grootste muziekwinkel van Europa. Van buitenaf niet erg imposant, wat mij naar de binnenkant van de winkel des te nieuwsgierig maakte.
De eerste zaal die een klant betreedt als hij een bezoekje aan Piens brengt, is de pianozaal. Verschillende vleugels staan hier naast elkaar opgesteld. Aangezien we niet op zoek waren naar een piano, liepen we hier nogal vlug door, al zouden we ze op de terugweg nog eens met een bezoekje vereren. Daarover later meer.
Via een kleine, donkere gang begaven we ons naar datgene waarvoor we eigenlijk gekomen waren: de gitaarafdeling. Bij het binnengaan van deze afdeling werd ons meteen duidelijk dat dit niet zomaar een zaaltje als een ander zou worden. Speciale lichteffecten, vooral gekend uit pretpark –en kermisomgevingen, heetten ons welkom. Het moet gezegd zijn… er hing iets in de lucht.
Een piano bijvoorbeeld.
Hoewel dit behoorlijk indrukwekkend was, verbleekte het echter onmiddellijk bij het zicht dat voor ons opdoemde toen we werkelijk de reusachtige showroom binnenkwamen. Het zag er een beetje uit als een akker waar een totaal losgeslagen boer in plaats van graan gitaren had gezaaid. Gitaren en bassen zover het oog reikte.
Voor we bij de basgitaarhoek kwamen, passeerden we bovendien ook een niet geringe hoeveelheid drums.
Piens had dus inderdaad een aardig aanbod instrumenten. Maar hadden ze ook het juiste aanbod? Tussen de basgitaren klampte ik een verkoper aan, met de vraag of ze toevallig geen afgeprijsde Ibanez ATK300 in stock hadden. De verkoper maakte mij twee zaken duidelijk.
1) Aangezien we die zaterdag 29 juni waren, en niet 1 juli, waren er nog geen afgeprijsde artikelen.
2) Ze hadden geen enkel model van de ATK reeks in stock.
Een vrij onaangename verassing. We hadden de elektronische Piens -aankondiging duidelijk verkeerd opgevat. Het exclusieve ‘voor-koop privilege’ sloeg blijkbaar niet op een soort ‘voor-soldenperiode’ voor klanten. Waarop dan wel? Geen flauw idee. Pech gehad.
De verkoper had gelukkig ook goed nieuws. Ze hadden volgens hem namelijk wel een aantal basgitaren in stock die in de prijsklasse rond de 500 € de concurrentie met de ATK vlot aankonden. Hij stak mij onmiddellijk een prachtige zwarte basgitaar in handen die inderdaad zeer lekker klonk. De Ibanez SR. Prijs: +- 650 € .
Het was een verleidelijk instrument, maar het zat helaas een stuk boven mijn budget. Op mijn vraag of er een prijsklasse lager niets interessants was wees de verkoper mij de Ibanez SRX400 aan.
Hij wist mij ervan te overtuigen dat de SRX, met een prijs van 460€, minstens even goed was als de ATK300, zij het ‘op een andere manier’. Ik vroeg uiteraard meer uitleg, en kreeg die ook.
Bij basgitaren bleken twee zaken van groot belang. Ten eerste moest je altijd kijken naar het aantal metalen balkjes op het onderste stuk van de basgitaar. Deze zorgden immers voor een verdieping van het geluid van de gitaar, en dus ook voor de kwaliteit ervan. De SRX400 had maar één dergelijk balkje, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de duurdere zwarte Ibanez SR, die er twee had. Dit maakte dat het geluid maar één keer vervormd of ‘verdiept’ werd.
Dit werd volgens de verkoper echter gecompenseerd door het feit dat de SRX400 een ‘actieve’ basgitaar was. Dit wou zeggen dat de gitaar, in tegenstelling tot passieve varianten, van zichzelf al een zeer krachtig geluid produceerde. Om die reden had de gitaar een zeer goede kwaliteit/prijs verhouding.
Het is altijd moeilijk om als leek dergelijke informatie naar waarde te kunnen schatten. Het feit dat ook deze basgitaar een Ibanez was, én mooi binnen mijn budget bleef, gaf echter de doorslag. Ik besloot hem te kopen. Met een klein versterkertje (42€), en een kabel om de gitaar erop aan te sluiten (16€), kwam ik uiteindelijk uit op 517 € .
Dat versterkertje was essentieel, aangezien de basgitaar geen ingebouwde versterker had. Mijn modelletje van 42€ deed niet veel meer dan louter versterken. Voor liefhebbers met een groter budget hadden ze blijkbaar ook bakjes met verschillende soorten distortion, een volumeregelend pedaal, een clicktrack, en massa’s andere opties. Allemaal leuk om hebben, maar met een prijskaartje van 250 € zag ik er toch van af.
Voor ik de deal sloot, besloten ik en mijn metgezellen om eerst nog een beetje aan sightseeing te gaan doen in de winkel. Een bezoekje aan Piens is alleen daarvoor al de moeite. We keken onze ogen uit. Enkele impressies.
Gitaren voor hippies
Een prachtige kruising tussen zebra en gitaar
De dubbele gitaar
De coolste gitaar in de zaal
De droombas voor een gothic-fan
Een elektronische viool
Een elektronische contrabas (het bestaat!)
Versterkers voor kabouters
Een uiterst aangename wandeling. Alsof we volledig gratis naar een dierentuin voor instrumenten waren gekomen. Met gratis gids zelfs, als je een verkoper kon te pakken krijgen.
Als laatste onderdeel van ons uitstapje keerden we terug naar de inkomzaal met de talrijke piano’s. Maarten, een van mijn metgezellen, was namelijk een ervaren pianist, en wou ergens in de toekomst een vleugel aanschaffen om in zijn woonkamer te zetten. De service in de piano-afdeling bleek echter een stuk minder goed dan die in de andere afdelingen…
Toen mijn pianospelende compagnon een elektronische vleugelpiano met ingebouwd computerscherm aan het uittesten was, ontspon zich het volgende gesprek tussen hem en de verkoper.
Verkoper: (schijnheilig) “En, lukt het een beetje?”
Maarten: “ Het is nog wat zoeken, ik heb nog nooit op een elektronische vleugel gespeeld”
Verkoper: “Overweegt u om deze piano aan te schaffen?”
Maarten: “ Eventueel ja”
Verkoper: “Zou u nog steeds geïnteresseerd zijn als ik u zei dat ze een miljoen Belgische frank kostte?”
Maarten: “Dan misschien iets minder”
Verkoper: (kortaf) “Zou ik u in dat geval mogen verzoeken om niet langer op de piano te spelen? Hoe meer erop gespeeld wordt, hoe minder ze waard is. Als u mij een half miljoen geeft mag u ze daarentegen zoveel uitproberen als u wilt.”
Waarop de verkoper ons de piano -afdeling uitjoeg, en tegen zijn medeverkopers een verhaal afstak over “die drie onnozelaars die een beetje met de vleugels kwamen spelen”. Maarten besloot daarop om de viool die hij op dat moment bij Piens had willen kopen ergens anders aan te schaffen, en om ook voor de toekomstige aankoop van zijn vleugel andere horizonten op te zoeken. Volkomen terecht, naar mijn mening. De arrogantie van deze omhooggevallen verkoper was om misselijk van te worden.
Maar bon, de bas werd aangeschaft, ingepakt, en samen met een gratis gitaarstatief (dankzij een bon van Maarten) de auto ingeladen. De Ibanez SRX400 is ondertussen al uitvoerig uitgetest, en goed bevonden. Grappig feitje: toen ik op de achterkant van de bas de specificaties uitploos, ontdekte ik dat ze gemaakt was in… Indonesië. Laat dat nu net een land zijn dat ik in de verste verte niet associeerde met basgitaren, of zelfs gitaren tout court. Maar het heeft wel iets, de trotse bezitter te zijn van een originele Indonesische basgitaar. Nu nog leren spelen.
Volgende week: een achter-de-schermen-verslag van Werchter. Het wordt de moeite.
Het gaat inderdaad over de mens met de wijnvlek die ooit president van Rusland geweest is en als ik het goed heb is’t een ode alhoewel ik niet zo veel van den tekst versta.
