Over blokken & bloggen

Vorige week had ik geen blog ter jullie beschikking. Ik had hier echter een goede reden voor. Door het vele blokken stond mijn hoofd niet echt naar het schrijven van een cartoon.

Volgende week probeer ik opnieuw in gang te schieten, maar moest mijn overvolle hoofd tegen die tijd geen humor meer kunnen produceren, dan raad ik jullie volgende link aan:

http://blokattherminal2.wordpress.com/

Een blog die deze examenperiode in mijn kot zal worden onderhouden door alle vaste en tijdelijke aanwezigen. Veel leesplezier!

Om mijn misser van vorige week goed te maken, heb ik deze week ook nog een uiterst fijn filmpje klaar, dat ik samen met een vriend ineengebokst heb om een wedstrijd te winnen.

Op naar de examens!

Meer death metal lessen!

Hier zijn we weer! In een groter lettertype (geen dank, geen dank!)Ja, ik heb even moeten denken hoe ik vrouwelijke stickmen kon maken… :-p

Dimi Hendriks – week 2

Ook deze week hebben ik en mij zus weer een prachtig prentenverhaal voor jullie klaargestoomd. Alsjeblieft!

Verder heb ik ook, voor het eerst in mijn prille leven, eens een tekenfilm proberen ineen boksen. Ziehier het resultaat!

Cartoons? You got it!

Yep, ik doe dus ook mee al vind ik van mijzelf dat ik geen groot tekentalent ben en dat mijn paint-skills nogal zuigen… let dus vooral niet op de tekenstijl. Desalnietemin… mijn eerste cartoon!

Meer prentjes, minder tekst

De examens zitten er weer eens aan te komen.  Net als elk jaar zullen wij allen grote hoeveelheden uiterst belangrijke informatie in onze hersenschors trachten te persen, geholpen door de mooiste uitvinding van deze planeet: de academische cursus.

Aangezien het lezen van deze literaire pareltjes de opperste concentratie vergt, en aangezien de gemiddelde student vervolgens wel andere dingen aan zijn hoofd heeft dan het lezen van een blog, heb ik besloten om deze examenperiode enkel nog cartoons te publiceren.

Muziekgerelateerde cartoons, wel te verstaan.

Ik zal hiervoor wekelijks de hulp inroepen van mijn grafisch bijzonder getalenteerde zus, die mijn wondermooie scenario’s op de meest exquize manier zal illustreren.

WMGGS wordt overigens de volledige examenperiode open gezet voor medecartoonisten. Heeft u ook een muziekgerelateerde cartoon die u dringend gepubliceerd zou willen zien? Stuur hem op, en binnen de twee dagen zal hij schitteren op WMGGS.

Zonder verdere omwegen:

Wmggs hoorde Kapitein Winokio

Deze week gaan we het hebben over kinderliedjes!

Kinderliedjes Bram? 22 en nu al seniel aan’t worden …

Niet zomaar kinderliedjes natuurlijk, ik heb namelijk de cd “Kapitein Winokio zag 1 beer” ontdekt! Ondertussen zit de kapitein al aan 3 beren maar ik ga het hier dus over de eerste beer hebben.

Kapitein Winokio, in het echte leven gezegend met de hoogst bizarre voornaam Winok, heeft zich to doel gesteld om in tijden van K3 en anderen de originele kinderliedjes die we allemaal kennen (klein, klein, kleutertje en aanverwanten dus!) te herappreciëren en ze in een nieuw kleedje te steken. Hij doet dit niet alleen maar laat zich helpen door bekende artiesten zoals Mauro Pawlowski, Buscemi, …

Dit levert uiteraard vreemde dingen op. In plaats van te zeggen dat ze het origineel zo goed mogelijk na moesten spelen en dat er dan toevallig een bekende stem bij te horen was heeft Kapitein Winokio alle artiesten de vrijheid gegeven om met hun liedje te doen wat ze wilden.

Een nogal gestoorde versie (vrij logisch want ze wordt gezongen door Kamagurka) van “Klein, klein Kleutertje”? “Mieke houdt u vast” op balkan beats? (yup, u raadt het al… Buscemi)  Het kan allemaal op Kapitein Winokio zag 1 beer! Dat is volgens mij ook het sterkste punt van deze cd en meteen ook de reden waarom niet-kinderen naar de cd’s van Kapitein Winokio zouden willen luisteren. Het komt namelijk meermaals voor dat de gedachte “Wat in godsnaam is me dat hier nu weer ?” (of in’t schoon Frans: “What the fuck?!?”) u door het hoofd schiet, gevolgd wordt door een brede grijns als de tekst herkend wordt.  Deze cd is dus ook uitermate geschikt voor nostalgici en jonge ouders.

Persoonlijke aanraders zijn “Al die willen te kaap’ren varen” (Jan Decleir!) , “Klein, klein kleutertje” (die achtergrondgeluidjes die de tekst ondersteunen!),  “En den boom staat op den berg” (alli allo zegt genoeg vind ik …) en “Papegaai is ziek” (de belfortklokjes!)

De song van de week is er weer eentje van AC/DC… High Voltage komt van hun allerallereerste cd en is een soort van intentieverklaring vermoed ik … HIGH VOLTAGE… ROCK ‘N’ ROLL \m/

Het moest er ooit eens van komen… nen musical!

Ahem,  ja ik weet dat ik een beetje laat ben… maar ik dacht zo: “Nu er toch een bloggat gevallen is in het weekend… kan ik mijn deadline wel een beetje rekken!” Gevaarlijke titel trouwens dus ik weet niet of ik wel lezers heb eigenlijk.

Jep, ik heb mijn gemakzuchtige momenten. (het is nog niet voorbij trouwens…)

Tijd voor een filmpje.

Jack Black als Jezus!

John C. Reily!

De regisseur is er blijkbaar in geslaagd om een all star cast bij elkaar te krijgen voor een goed doel en dat is lovenswaardig. Het is nog grappig bovendien. Musicals hebben een homoreputatie en ik vermoed dat het daarom is dat ze over dit onderwerp een “musical” gemaakt hebben… maar sommige musicals zijn best te pruimen!

*verstopt zich voor “Homo!”-opmerkingen*

Hey! Ik heb een vriendinnetje!

En ja, ik ben vrij zeker dat het geen jongen is. :-p

De song van de week komt dan weer uit een opera.  Pink Floyd – The Trial is één van de laatste liedjes van hun rockopera “The Wall” (We don’t need no education…) maar het behoort zeker tot één van de beste liedjes. Mijn favoriete passage: “The prisoner who now stands before you,
Was caught red-handed showing feeeeeeeeeeeelings.
Showing feelings of an almost human nature.”

Sinterklaas!

Het is bijna Sinterklaas! De goede 500-jaar oude Turkse man met zijn gekrulde wandelstok en vlekkeloos witte baard zal de wereld ongetwijfeld opnieuw verbazen met zijn vrijgevigheid en onmetelijke vergevensgezindheid. Ja, ook Bush en Rumsfeld zullen van hem een kadootje krijgen. Want ach, een oorlog in Irak, dat zijn toch maar kwajongensstreken?

Ook op wmggs is de Sint reeds gepasseerd. Dankzij hem valt er deze week te genieten van een bijzonder aangename cdrecensie. Als de Sint op 6 december even vrijgevig is, zal ik een gelukkig man zijn. Zet de schoentjes maar al klaar!

Coldplay’s “Prospekt’s March” – het beste van twee werelden

‘Het mag niet als Coldplay klinken’. Met die richtlijn in gedachten ging producer Brian Eno aan de slag toen hij samen met Colplay hun 4de studioplaat “Viva La Vida” opnam. En voorwaar, het klonk uiteindelijk toch als Coldplay. Die hun uiterste best deden om niet als Coldplay te klinken. “Viva La Vida” kreeg daardoor lichtjes experimentele trekjes, met songs vol onverwachtse instrumentaria en effecten. Een spijtige zaak volgens sommigen, aangezien de intimistische eenvoud van hun eerste twee albums net datgene was wat de groep tot een wereldsucces had gemaakt.

Op “Prospekt’s March” lijkt Coldplay een aantal songs geparkeerd te hebben die Brian Eno geen plaats gunde op “Viva La Vida”. Zo krijgen we hier ondermeer een zeer geslaagde nieuwe versie van “Life In Technicolour” die, in tegenstelling tot het origineel, wél zang bevat (iets waar Eno zich fel tegen verzette). En een aantal van de songs (“Prospekts March” en “Now My Feet Won’t Touch The Ground”) hadden in hun eenvoud niet misstaan op de vroegste Coldplay-albums.

Deze EP is echter ook weer niet op álle vlakken zo’n grote stijlbreuk met het voorafgaande album. Verschilende songs sluiten perfect aan bij wat voorafging op “Viva La Vida”. “Glass Of Water”, “Rainy Day” en “Lost+” bezitten dezelfde grootsheid en gelaagdheid als de vroegere hitsingles “Viva La Vida” en “Violett Hill”. En belangrijker: ze moeten er zeker niet voor onderdoen. Uiterst geslaagde stadionpoprock die tegelijkertijd toch licht verteerbaar is. Coldplay op zijn best.

“Prospekt’s March” is in die zin het beste van twee werelden: de huidige en vroegere Coldplaystijlen ontmoeten elkaar hier in een uiterst harmonieus geheel. Alleen jammer dat het maar een dikke twintig minuten duurt: als volwaardige plaat had “Prospekt’s March” “ Viva La Vida” met vlag en wimpel overtroffen.

Malibu Stacy, A Brand en The Subs in de Vooruit

Vorige week even geen blog van mij (blogvakantie! Ter compensatie zal ik zelfs op nieuwjaarsdag bloggen want dat blijkt een donderdag te worden…) maar nu ben helemaal terug met deze week een concertverslagje.

Gisteren speelden de heren van A Brand, Malibu Stacy en The Subs namelijk in de Vooruit! (yup, het was ook al uit de titel af te leiden) Ik heb geen foto’s getrokken wat een beetje stom is van mij, dat geef ik toe maar ik heb mijn momenten van stomheid en die zal je mij moeten vergeven.

Malibu Stacy is een sympathiek Luiks groepje dat ondertussen al 2 cd’s heeft uitgebracht maar in Vlaanderen zo goed als onbekend is (en ze zijn niet de enigen, probeer maar eens 5 Waalse bands op te noemen… Brusselse groepjes tellen niet!)  en ik vind dat een beetje jammer.  Ze spelen zonnige pop en dat is wel fijn in de donkere novemberdagen. Het publiek was niet zo talrijk komen opdagen juist omdat ze niet over de taalgrens geraakt zijn Ik vond het een behoorlijk optreden, niet “Waauw! Beste optreden ooit!” maar zeker niet slecht. Een opmerking toch: de toetsenist kreeg een vreemde ingeving toen hij de tamboerijn te pakken kreeg…

Op naar de headliner van de avond: A Brand. Dit was de tweede keer dat ik ze zag (de vorige keer was toevallig ook net na het uitkomen van de nieuwe cd) en het was een fijn weerzien. De mens met de baard en de flying v blijkt nog steeds rare geluidjes uit zijn flying v te halen. A Brand speelde een goeie afwisseling van nieuwe en oude nummers waardoor het voor de mensen die de nieuwe cd nog niet gehoord zouden hebben (waaronder ikzelve… *gaat zich in een hoekje schamen*) ook herkenningspunten hadden en het een goed optreden werd. Wat mij bij de nieuwe nummers vooral in de smaak viel was het feit dat de bas goed doorklonk en dat is altijd goed!  De opener was “Hammerhead”, ergens halverwege werd Lcd Soundsystem gecoverd en afsluiten deed A Brand met de singles Bubbles en Time, in de bisronde kwamen daar nog Judas en Thunderstruck bij.

The Subs zijn samen te vatten in 2 woorden en een uitroepingsteken

“Vettig Feestje!” jawel

De song van de week is Muse – Take a Bow en dat komt helemaal door de trailer van Watchmen. Owkay, het is vrij bombastisch en de tekst is nu ook weer niet zo heel diepgaand maar ‘t paste perfect bij de beelden… en soms is bombastisch wel eens plezant

Sneeuwkonijntjes

Terwijl de sneeuwkonijntjes hun witte oogjes uitkeken om vervolgens weg te smelten,

en de prehistorische goudvisjes voor hun leven zwommen,

schreef ik een recensietje van Ann Pièrlé’s laatste cd.

Ann Pièrlé – Singles & Rarities (***)

Ann Pièrlé heeft het allemaal. De stem, de looks, de uitstekende band… En nu dus ook haar eigen best– off cd. Eigenlijk wat vreemd om een dergelijke cd al uit  te brengen na slechts 3 albums en een live-cd, maar het wérkt. De songs op “singles & rarities” zijn het waard om samengebracht te worden op een compilatieschijfje. Kleppers als “Mud Stories”, “Sing song Sally”en “How Does It Feel”, maar evengoed minder bekende pareltjes als “Good Year” en “Mexico”.

De kracht van Ann Pièrlé en haar begeleidingsband White Velvet ligt hoofdzakelijk in de sfeervolle, vaak ook uitgebeende pianomelodieën, die de ongelooflijke zangcapaciteiten van de zangeres extra in de verf zetten. Het is een zangstem die de luisteraar bij het nekvel grijpt, en niet meer loslaat. Een aanpak die ook bij een band als Sioen voor het nodige succes heeft gezorgd. Op de eerste helft van deze dubbelcd (“Singles”) krijgen we zo een overzicht van hoe de band doorheen de tijd geëvolueerd is. Van de zuivere singer songwriter aanpak (“Mud Stories”), tot het volle, meer gelaagde geluid dat de band tegenwoordig produceert (“Jupiter”, “How Does It Feel”). Dat levert zoals reeds gezegd een uitstekend schijfje op, met al het beste van wat de band al heeft voortgebracht.

Het “Rarities” gedeelte zou de reden moeten zijn waarom ook mensen die alle cd’s van Ann Pièrlé reeds in huis hebben, deze cd zouden moeten aanschaffen. Echt ten volle slaagt het hier niet in. Een groot deel van “Rarities” bestaat immers uit live-uitvoeringen van reeds uitgebrachte songs, die niet genoeg verschillen van hun origineel om het de aparte aankoop waard te maken.  De grootste Ann Pièrlé- fans zullen hier dus, de paar uitzonderingen daar gelaten ( “Tower (remix)”,  “The Days of Pearly Spending”, “Marius had a Baby”,… ) niet veel nieuws ontdekken. Voor wie nog niet vertrouwd is met haar oeuvre, is “Singles & Rarities” daarentegen de uitgelezen cd om de ontdekkingstocht te beginnen.